Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Σαν τα πουλιά
1. Πέρασα και φέτος από το Φεστιβάλ της Νεολαίας. Ναι, είναι μια βαθιά ανάσα πριν βάλουμε πάλι μέσα το κεφάλι στον αγώνα για τη βιοτή.
2. Ολες οι γενιές συναντώνται εδώ και είναι συγκινητικό να τις βλέπεις να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σώμα που ανανεώνεται και ανανεώνει την παράδοση του Κόμματος.
3. Είδα και νέα και παλιά πρόσωπα. Κρατώ πάντα την ίδια τακτική. Κάθομαι σε μια άκρη και τα παρατηρώ όλα, όπως κάνουν αυτοί που παρακολουθούν τα πουλιά και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Γιατί ο δικός μας κόσμος είναι σαν τα πουλιά. Λαλούν μέσα στο φως, αλλά λαλούν και στο σκοτάδι.
4. Εχοντας επιθυμήσει τον ρέοντα λόγο, τρυπώνω ανάμεσα στον κόσμο και ακούω φράσεις, σκέψεις από τους βετεράνους μας, τους παλαιούς συνοδοιπόρους. Και τους παρακολουθώ και εμπνέομαι από τη «λάβα» τους, που κυλά ελεύθερη.
5. Πρόκειται για μια γιορτή που θεμέλιος λίθος της είναι η ανατροπή, η γενική κριτική για το αποτρόπαιο πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε, για τον ατομικισμό, τις γελοίες φιλοδοξίες, τις ψεύτικες αντιπαλότητες, τα πολιτικά αστικά κόμματα, τη φλυαρία των οποίων όλο και περισσότεροι απεχθάνονται.
6. Στο κέντρο της γιορτής υποβόσκει ο αγώνας και η αγωνία του λαού για την έξοδο από το τέλμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Καμία επιείκεια στους τραπεζίτες, που πειραματίστηκαν επάνω μας με σκοπό το κέρδος. Δεν κομίζω γλαύκας, είμαι ένας κρίκος στην ατέλειωτη αλυσίδα των θυμάτων. Οι ζωές όλων μας έχουν να κάνουν με τις απειλές μιας παγκόσμιας συμμορίας που δεν κρύβει την εχθρότητά της απέναντί μας. Σε καθημερινή βάση προσβολές, ταπεινώσεις και δήθεν απόπειρες των ψευτογκουρού της οικονομίας να μας σώσουν.
7. Το μεγαλύτερο ψέμα σε βάρος μας συντελείται απ' όσους εξυπηρετούν το κεφάλαιο χρησιμοποιώντας χίλιες προφάσεις. Λαδώνουν αδιαμαρτύρητα το μηχανισμό για να κρατούν το σύστημα σε άριστη κατάσταση και ετοιμότητα. Δεν κρατιούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Και ο χρόνος μοιάζει να κυλάει προς τα πίσω, σαν να ζούμε τις ζωές των παππούδων μας, οι οποίες ήταν απολύτως αναλώσιμες. Οι γέροντές μας συνταξιούχοι είναι εκ φύσεως ακίνδυνοι, άρα κατά μέτωπον επίθεση: Κόψτε μία φορά τις συντάξεις, κόψτε δύο φορές τις συντάξεις, τρεις... Γιατί να μην τις κόψουν και τελείως!
8. Ο καπιταλισμός, μια αθλιότητα. Αυτοί που τον εκπροσωπούν είναι, από τη μια, οι εκπρόσωποι του τραπεζικού συστήματος, που φυσικά είναι άριστοι εκπρόσωποι της κυρίαρχης ηθικής, οι άριστα καταρτισμένοι επιστήμονες που ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους και οι μορφωμένοι καλλιτέχνες που κοιτάνε τις απολαβές τους. Ολοι αναγνωρίζουν σιωπηρώς την ηθική του κέρδους του χρηματιστηρίου, που την ακολουθούν μαζί τους και πλήθος ανθρωπάκια πιστεύοντας πως ο πλούτος θα τους χτυπήσει αργά ή γρήγορα την πόρτα, όπως συμβαίνει στις ελληνικές ταινίες του '50 - '60. Νομίζετε πως οι Ελληνες σήμερα δεν παίζουν στα ίδια; Οτι δεν έχουν παραδώσει την ψυχή και το σώμα τους στο κυνήγι του κέρδους; Και από κοντά και η Εκκλησία που λατρεύει το χρήμα με το πρόσχημα ότι έτσι θα βοηθήσει τους αδύναμους. Ετσι, η ζωή συνεχίζεται ίδια και απαράλλαχτη, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι δεν θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα, αλλά είναι αποτέλεσμα διεκδικήσεων και αγώνων.
9. Νομίζουν πως σε όλους έχουν περάσει θηλιά στο λαιμό. Αλλά δεν μπορούν να δουν πως σε πολλούς από μας το σχοινί βρίσκεται στα δικά μας χέρια.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
 
 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 6-10-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Εχε στο νου σου το παιδί
Τριανταέξι χιλιάδες λιγότερες γεννήσεις από θανάτους έχουμε. Κοντά εβδομήντα χιλιάδες παιδιά έχασαν τον κλήρο, το λαχνό του voucher για τον παιδικό σταθμό. Το θαύμα να φτιάξεις πάνω από διακόσιους νέους παιδικούς σταθμούς με εφάπαξ καμιά εξηνταριά χιλιάδες ευρώ μέσα στο 18, όχι απλώς δεν συντελέστηκε, αλλά ξεπέρασε σε επικοινωνιακή απάτη και το πάλαι ποτέ νερό του Καματερού. Ξέρω γυναίκα τριανταπεντάρα, αυτοαπασχολούμενη με τρελά ωράρια, που το δίχρονο παιδί της άλλαξε τρεις σταθμούς για να γυρίσει σ' αυτόν που το πήγε πέρυσι, αφού επιστρατεύτηκαν γκρίνια, απειλές, μέσα και παράμεσα.
Αλλωστε ο ΣΕΒ θέλει τα μωρά να αποκτήσουν ψηφιακές δεξιότητες, πριν καλά καλά μιλήσουν, για να εξασφαλίσει νωρίς νωρίς online δουλάκια με κονσερβαρισμένα μυαλουδάκια, μεγαλωμένα σε σταθμούς, που εφτά στους δέκα δεν έχουν αυλή και σχεδόν τρεις στις δέκα τάξεις δεν έχουν καν παράθυρο. Δώστε ρε δεξιότητες κομπιουτεράδικες σε πιτσιρίκια, που δεν μπορούν να τρέξουν και να παίξουν, δεν έχουν αγγίξει χώμα ή λουλούδια και είναι σε ποσοστό 65% παιδιά ανέργων και φτωχών λαϊκών οικογενειών. Απ' αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία που έδωσε ο ΓΓ του Κόμματος στην πρόσφατη ομιλία του, στη Νομική, για την Προσχολική Αγωγή, προτείνοντας να ανοίξουμε «τον όμορφο δρόμο της ανατροπής», ομιλία κυριολεκτικά «παιδαγωγικό ποίημα», που θάφτηκε επικοινωνιακά από πληθώρα μαζικών μέσων και κομματικών ντουντούκων, που τάχα μου δήθεν κόπτονται και σπαράζουν για το μέλλον της χώρας των παιδιών, είναι ένα διαλεκτικό ρινγκ στο οποίο πρέπει να μπούμε και να χτυπηθούμε μέχρι το νοκ άουτ του αντιπάλου, σύντροφοι.
Γιατί έξω απ' τα σχοινιά αυτού του ρινγκ, ΣΥΡΙΖΑίοι και ΑΝΕΛίτες και Νεοδημοκράτες και ΚΙΝΑΛιοι και κεντροτιποτάδες και επικοινωνιάδες και λαϊκιστές και φασισταριά, τα παιδιά, τα μωρά, τα βρέφη, οι έφηβοι, τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, έχουνε βγει κυριολεκτικά σε μια λοταρία κόλασης.
Αρκεί μια περιήγηση στις πάντα διαβαστερές ειδήσεις περί παιδιών εδώ, και στον υπόλοιπο θαυμαστό καπιταλιστικό κόσμο, για να σου στρίψει η βίδα, επίσης κυριολεκτικά, και να βγεις στο δρόμο να φωνάζεις μαζί με το «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» και «φονιάδες των παιδιών πολεμοκάπηλοι ρουφιάνοι». Δε θέλω να βρωμίσω τη στήλη με τραγικές ιστορίες παιδιών, παγιδευμένων στον πακτωλό δισεκατομμυρίων της διαδικτυακής πορνογραφίας, παιδιών που χρειάζεται έρανος για να σωθεί η ζωή τους, μωρών και βρεφών που εγκαταλείπονται σε ελάχιστες κανονικές και αρκετές ύποπτες δομές, λόγω αδυναμίας εξαθλιωμένων γονέων να τα συντηρήσουν, πολλώ μάλλον να τα εκπαιδεύσουν.
Θέλω να σταθώ σ' αυτό που για μια ακόμη φορά κάνει το Κόμμα, να χτυπάει δηλαδή, όπως 100 χρόνια, τη σάπια ρίζα, την καρδιά του προβλήματος, της υποθήκευσης, για να μην πω της γενοκτονίας του μέλλοντος του κόσμου, που είναι τα παιδιά. Οπως το κανε η δασκάλα, η αντάρτισσα στα βουνά, απ' τις μούσες του ΕΑΜ, και ζωντανεύει σαν θεά στα μάτια του μικρού ανταρτόπουλου (λεύκωμα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ), που φρόντισε εκτός από το να φυτέψει γράμματα στα μυαλουδάκια των παιδιών, να τους εξασφαλίσει και παπούτσια και τσουράπια...
Η λέξη σταθμός, όταν μιλάς για παιδιά, έχει βαριά ιδεολογική φόρτιση και όχι απλώς πρόσημο. Για τους κομμουνιστές, ο παιδικός σταθμός είναι το πρώτο αποφασιστικό, γεμάτο σωματικά, ψυχικά και πνευματικά εφόδια, βήμα, απ' τα πολλά της ανθρώπινης ζωής. Για τους καπιταλίστες είναι κάτι ανάμεσα σε πάρκινγκ παιδιών ή εργοστάσιο εύκολης αναπαραγωγής του χειραγωγημένου απ' την αρχή της ζωής του πληθυσμού, ώστε να προσαρμόζεται καλύτερα στο σύστημά του.
Κανένα όνειρο δεν μπορεί να πάρει εκδίκηση αν δεν έχεις στο νου σου το παιδί και δεν γλιτώσει για να υπάρχει ελπίδα...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 6-10-2018

Δευτέρα, 1 Οκτωβρίου 2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Ο γάμος της φρίκης με την πολιτεία
1. Το μικρό κορίτσι που φόρεσε τα φτερά του Ικαρου στο Μάτι για να γλιτώσει από τη φωτιά μ' έχει στοιχειώσει. Παραφράζοντας τον Ανδρέα Κάλβο, «από ψηλά καθώς έπεσε, απέθανεν ελεύθερο». Αχ, τι όνειρα θα έκανε η κατά χάριν κόρη μας! Δυστυχώς η χαρά της νεότητας συντρίφτηκε στο Κόκκινο Λιμανάκι.
2. Τι σημασία έχει που ο πρωθυπουργός ανέλαβε την ευθύνη. Δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίδραση που να δείχνει ταπεινότητα. Και το τριήμερο πένθος δεν διορθώνει την υπεροψία ούτε την υποκρισία της Πολιτείας. Κι έτσι άρχισε ένας νέος κύκλος «εργασιών» μέχρι τις εκλογές: Η κυβέρνηση να προσπαθεί να θάψει με κάθε τρόπο το θέμα, και ο Κυριάκος το Κοκοράκι να το ξεθάβει με κάθε ευκαιρία. Ωστόσο, η πράξη της εγκατάλειψης δεν παραγράφεται. Θα λειτουργεί στο διηνεκές. Και την ώρα που θα βγάζουν δεκάρικους λόγους με στόχο την αρπαγή της εξουσίας, η τέφρα των νεκρών θα φαίνεται εκεί, πάνω τους, κι ας μην το καταλαβαίνουν εκείνοι.
3. Ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση δήλωσε πως χρειάζεται κι άλλα στοιχεία, πιο πολλά στοιχεία. Δεν έχω σκοπό να βασανίσω τα αυτονόητα, ούτε να αρχίσω να μιλάω τα κορακίστικα.
4. Ας επιστρέψουμε στα πιο πρόσφατα γεγονότα. Φρίκη! Φρίκη το λιντσάρισμα στην Ομόνοια, που έγινε από δύο ευυπόληπτους πολίτες στο φως της μέρας. Ο μικροαστός σκύβει το κεφάλι στον ισχυρό βασανιστή του, αλλά γίνεται αμείλικτος στον φτωχοδιάβολο. Πόσο εύκολα το θύμα μπορεί να γίνει θύτης όταν απουσιάζει η κρίση. Και για να μην ξεχνιόμαστε ότι ο μικροαστισμός ορίζει την κυρίαρχη ηθική, ο έτερος εμπλεκόμενος παραδέχτηκε πως, αν γνώριζε το σάλο που ξέσπασε, δεν θα είχε αναμειχθεί!
5. Στη χώρα μας έχουν πολλαπλασιαστεί τα περιστατικά βίας, κυρίως από ακροδεξιές ομάδες και την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Ανοιχτή πληγή η δίκη του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα. Ανυπόφορη πια η κατάσταση. Ο δολοφόνος του συμπλήρωσε το 18μηνο και είναι ελεύθερος. Οι χρυσαυγίτες κατηγορούμενοι περιφρονούν το δικαστήριο και δεν προσέρχονται. Αν εμφανιστούν, σκοπό έχουν μόνο να προκαλέσουν - και συχνά την μητέρα του νεκρού. Σε αυτήν την ξεχαρβαλωμένη κοινωνία, είναι σίγουροι πως θα τη βγάλουν καθαρή.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-9-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Η μεγάλη ανατριχίλα
Αμα κοιτάς την άβυσσο συνεχώς, στο τέλος σε τραβάει μέσα. Και πάει πολύς καιρός, που στον τόπο μας η κοινωνία στριμώχτηκε κι υποχρεώθηκε να κοιτάει την άβυσσο ακόμα κι όταν κοιμάται. Η εξοικείωση με το τέρας πολλαπλασίασε τα μικρά τέρατα που μπορεί να ξυπνήσουν υποκειμενικά στον καθένα και στην καθεμιά μέσα του, αλλά και αντικειμενικά στον καλλιεργημένο φιδότοπο της κυρίαρχης τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Πάνε δεκαετίες που βλέπουμε στα κανάλια, στα τάμπλετ και τους υπολογιστές τα λιντσαρίσματα, τους πυροβολισμούς, τις εκτελέσεις για ψύλλου πήδημα απ' άκρη σ' άκρη της Γης. Να πολλαπλασιάζονται, να ενδύονται πολιτικό μανδύα, να διχάζουν κοινότητες και λαούς απ' την άμβλωση έως το χρώμα του δέρματος, κι απ' τον αντισημιτισμό έως τον αντιμουσουλμανισμό, απ' την υπέρβαση του ορίου αμύνης έως την κατάχρηση δικαιώματος, απ' τα βιντεοπαιχνίδια online μέχρι τα παιχνίδια της κρατικής βίας με τον πραγματικό ή ελεγχόμενο ακτιβισμό αιχμής.
Κι έτσι πολύ γρηγορότερα του αναμενόμενου, η ...γνωστή κι απ' την έβδομη τέχνη ως την ερμηνεία της Βίβλου και του Κορανίου αμερικανιά ως προς το λεξιλόγιο που ντύνει τη βία και τον νόμο του Λιντς κατά περίσταση πότε με πατριωτισμό (όπου ξεφυτρώνει στολή), πότε με τρομοκρατία (όπου ξεφυτρώνει κουκούλα), έφτασε και στα καθ' ημάς. Οσα πρόσημα κι αν της βάλεις, η άβυσσος παραμένει άβυσσος και δεν είναι ούτε σχηματικά η ψυχή του ανθρώπου, αλλά του κτήνους. Οποιανού δεν του σηκώθηκε η τρίχα βλέποντας τα βίντεο των «αγανακτισμένων - τρομοκρατημένων» πολιτών και των ένστολων πάνοπλων υπερασπιστών του «νόμου και της τάξης» απέναντι στον Ζακ, είτε παγιδευμένο είτε σε κατάσταση αμόκ είτε ξαπλωμένο και εξουδετερωμένο και αιμόφυρτο, όποιου δεν του κοκκίνισε η τσίπα τα μάγουλα (ιδιότητα μόνον του ανθρώπινου είδους) μόλις που προλαβαίνει να σκεφτεί ότι είναι ήδη στη θέση του επόμενου Ζακ, όταν βρεθεί η... καταλληλότερη στιγμή χειραγώγησης των τυφλών της αβύσσου του φασισμού.
Ολοι λένε πως ένας ή δύο μες στο τρομοκρατημένο, αποκτηνωμένο, εκφασισμένο ενσυναίσθητα ή ανεπαισθήτως πλήθος, υπήρξαν άνθρωποι στο μπόι του ανθρώπου και αντιστάθηκαν στο αποτρόπαιο. Κι όμως! Δε βρέθηκε ούτε ένα βίντεο αυτών των ανθρώπων να τους δούμε φάτσα κάρτα, να τους ακούσουμε, να τους θαυμάσουμε, να παρηγορηθούμε με τις πυγολαμπίδες που οριοθετούν την άβυσσο. Κι αυτό δεν θέλω να σκεφτώ ότι μπορεί κάποιος να το πετάξει ως ευθύνη από πάνω του λέγοντας πως δεν θέλησε να τους εκθέσει ή να τους στιγματίσει τελικά ως καλούς και γενναίους. Γιατί αν όλα τα κινητά, ερασιτεχνικά κι επαγγελματικά, στρέφονται μόνο προς την καταγραφή του φόνου τότε, δυστυχώς, έστω κι άθελα δεν θα δείξουν ποτέ την ταμπέλα εξόδου απ' το ναρκοπέδιο στο οποίο περπατάμε εκλαμβάνοντάς το ως χαρτογραφημένο. Από κείνη τη μέρα το γαλλικό παιδικό τραγούδι για τον Ζακ, που ρωτάει «κοιμάστε;», νομίζω ότι ήδη στοιχειώνει όσους καμώνονται ότι η δικαιοσύνη αποδίδεται μόνο στην ηλικία της άναρθρης αθωότητας... Για να μην υπάρξει επόμενος Ζακ, εκτός από τον ήλιο, θέλει και η αυτοψία του βίντεο δουλειά πολλή, για να γυρίσει ανάποδα την άβυσσο στους ιδιοκτήτες της.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-9-2018

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Τα κεράσια και τα καλάθια
Παλιά τους λέγαμε γέρους. Επί παντοδυναμίας ΠΑΣΟΚ έγιναν «περήφανα γηρατειά». Τόσο περήφανα που άντεχαν και δακρυγόνα, όπως και στις αριστερές μας μέρες, δίχως όμως την περιφερόμενη περηφάνια της ελεύθερης αγοράς. Ατενίζουν το μέλλον με κομμένο το ΕΚΑΣ, τσακισμένη τη σύνταξη, αυξημένη τη συμμετοχή στα φάρμακα, με άνεργα παιδιά κι εγγόνια. Ο ηλικιωμένος, μιας και ομορφύναμε τη φρίκη με τον ευφημισμό «τρίτη ηλικία» και φανφάρες τύπου γιαγιάς - συζύγου Μακρόν, που με ξεπνοϊσμένο λυγμό σκούπιζε τις γλάστρες στην πνιγμένη από την κρατική αδιαφορία και την περιφερειακή γραφειοκρατική πολυλογία, τσάκιζε κόκαλα, ακόμα και των πεθαμένων. Στα 84 και μονάχος, μετράς μέρες με χαρά που είσαι όρθιος, κι όχι πλημμύρες χειμερινές ή θερινές, με τον παράλογο για τον 21ο αιώνα έλεγχο του πιεσόμετρου από την οργή των μπαζωμένων ρεμάτων και των απάνθρωπων πολιτικών.
Παλιά, μόλις πριν από δυο-τρεις δεκαετίες, τότε που δεν είχαμε γίνει ευρωσωσμένοι Ευρωπαίοι και δεν μας φύλαγε τόσο πολύ το ΝΑΤΟ, η έκφραση «πέρασα κι είδα το γέρο μου» ή «η γριά μου είχε δίκιο» ήταν ενδείξεις τρυφερότητας, χωρίς απαξία στην προχωρημένη ηλικία. Τώρα, ο γέρος μετριέται με τα ψίχουλα της εναπομείνασας σύνταξής του και με το πόση απελπισία αντέχει που δεν μπορεί να βοηθήσει παραπάνω παιδιά κι εγγόνια.
Με θυμάμαι χρόνια να συσχετίζω αναιδώς και τολμηρά την προπαγάνδα του viagra με την ύπουλη εξοικείωση των ηλικιωμένων με την τραγωδία της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης. Η οποία στην Ευρώπη δεν έτυχε, αλλά πέτυχε να επιβληθεί, και η αστική της χάρη έφτασε μέχρι τη Ρωσία, που απολάμβανε τη ζωή με σύνταξη γυναικών - ανδρών στα 55 και στα 60. Και καυχιόντουσαν τα καθάρματα ότι δεν έχει άλλο Στάλιν για τέτοια προνόμια!
Και μέρες που είναι επετειακές, να θυμίζουν τον ευρωΝΑΤΟικό εξανδραποδισμό και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, διαβάζω για τα κεράσια στη Σλοβενία και κρατάω μικρό καλάθι για το μέλλον των γέρων στον ευρωπαράδεισο.
Το τμήμα Τραυματολογίας του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνας ανακοίνωσε ότι φέτος γέμισαν τα νοσοκομεία με ανθρώπους που τσάκισαν τα μηριαία τους οστά, έπαθαν κατάγματα στη σπονδυλική στήλη, έσπασαν χέρια και ποδάρια πέφτοντας από τα δέντρα. Είπαν ότι φταίνε τα κεράσια, η πολύ καλή φετινή σοδειά! Ομως στα δέντρα ανέβηκαν να τα μαζέψουν γέροι αγρότες, οι περισσότεροι άνω των 70 ετών, γιατί οι νέοι δεν προλαβαίνουν, αναζητούν καλύτερες δουλειές. Οπου ακούτε πολλά καπιταλιστικά κεράσια κρατήστε μικρά καλάθια, που όμως να χωράνε τα κεφάλια που πρέπει να κοπούν...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 30-7-2018

Κυριακή, 24 Ιουνίου 2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Δύσπιστος καθρέφτης
1. Ενα λάθος, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός το δημοψήφισμα του 2015. Αν το εξηγήσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, σημαίνει ότι ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως οι ψηφοφόροι του θα δέχονται και θα ανέχονται τα κατ' εξακολούθησιν λάθη του σαν μια μικρή είδηση στο ραδιόφωνο. Παράλληλα, η στάση του ψηφοφόρου δικαίως ερμηνεύεται σαν μια σιωπηρή συμφωνία με την εξουσία, της οποίας αγνοεί τη διεύθυνση, αλλά είναι σίγουρος πως θα τη συναντήσει. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος, και όχι αυτό του πρωθυπουργού και της φιλοπρόοδης λέσχης που στεγάζει το θίασό του. Ωστόσο, ό,τι κι αν δείχνει ο Αλέξης, όταν είναι μόνος απέναντι στον καθρέφτη του, αυτός είναι δύσπιστος.
2. Η λέσχη της Νέας Δημοκρατίας έχει όψη οικογενειακή και ήσυχη, όπως ακριβώς ο αρχηγός της. Οι βουλευτές του εδώ διδάσκονται πώς να μάθουν στους πολίτες να συντρίβουν τη συνείδησή τους μπροστά στην επιθυμία και την επιτυχία. Αυτό που άφησε πίσω του στον γιο του και την κόρη του ο πατριάρχης μάντης κακών, ο άνθρωπος που έκοβε το μάτι του, είναι η κληρονομική εξουσία. Μυθική δήμαρχος, μόνη της τώρα μέσα στην παράταξη του αδελφού της, η Ντόρα προσπαθεί να κρατήσει θέση στην κυβέρνηση αν ο Κυριάκος κερδίσει τις επόμενες εκλογές.
3. Η Φώφη έστησε μια ομάδα που αποτελείται από πρώην τρόφιμους του ΠΑΣΟΚ, Ποταμίσιους και τον γνωστό δήμαρχο περιορισμένης ευθύνης Καμίνη. Ναι, τον δέχτηκε και αυτόν η Φώφη, για να καταλάβετε σε τι απελπισία είχε πέσει. Αμέσως άρχισαν τα βάσανά της. Δεν ήταν καλή η συμφωνία, δεν έχει δικαίωμα ελέγχου σε αυτούς που είναι ήδη μέσα στο σπίτι της, αλλά είναι αργά για παράπονα. Εχει κουραστεί με τους εταίρους της, των οποίων οι προσωπικές φιλοδοξίες σταμάτησαν προσώρας την άνοδο αυτής της «υπέροχης ένωσης».
4. Ενώ σέρνουν τους χρυσαυγίτες στα δικαστήρια, εκείνοι εξακολουθούν να κάνουν λαμπρή καριέρα στο κοινοβούλιο. Αλλά άγνωστες οι βουλές του Αλλάχ. Εκεί που αυτές οι «γνωστές φάτσες χοντρών μέσης ηλικίας που θυμίζουν φουσκωμένα παιδιά που γυαλίζουν από το λίπος, αποβλακωμένοι, με ξυρισμένο κεφάλι που προδίδει την ηλιθιότητά τους»* συνέχιζαν απρόσκοπτα το δημόσιο βίο τους και όλα κυλούσαν καλά και άγια, με στιγμιαία βίαια ξεσπάσματα και ύβρεις (που είναι η άσκησή τους, για να μην ξεχνάνε τη φύση τους), ένας γιδοβοσκός μεταμφιεσμένος σε Αθανάσιο Διάκο, γνωστός στο πανελλήνιο από τους ξυλοδαρμούς των μεταναστών, σήκωσε τα μανίκια του για να αναλάβει δράση (!) με ύφος ήρωα που ήρθε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου. Βέβαια, άλλο να παίζεις τον Αθανάσιο Διάκο όταν είσαι μαθητής, μία φορά το χρόνο, και άλλο να τον υποδύεσαι κάθε μέρα. Ξέφυγε ο γιδοβοσκός, βαρέθηκε να είναι ο μεσαίος της κοινοβουλευτικής ομάδας και «έπαθε αλήθεια», συμπαρασύροντας και τους άλλους χρυσαυγίτες βουλευτές. Ξέρασε αυτό που ήθελε χρόνια να βροντοφωνάξει. Κάλεσε από το βήμα της Βουλής το στρατό να αναλάβει. Η συνέχεια της ιστορίας είναι η αποθέωση της δειλίας: Ο γιαλαντζί Διάκος έβγαλε από μέσα του ένα φοβισμένο ανθρωπάκι που παρακαλούσε γονατιστό: «Δεν το ήθελα, μου ξέφυγε, είμαι παρορμητικός, είμαι απερίσκεπτος...». Τυπικός χρυσαυγίτης, που αφήνει το λεκέ του όπου βρει. Αλλά αυτήν τη φορά ο λεκές δεν μπόρεσε να περάσει απαρατήρητος ούτε από τους δικούς του, οι οποίοι τη μία στιγμή τον χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι και την άλλη τον ξήλωναν.
*Από το γαλλικό περιοδικό «Le Crapouillot», «Τα μπορντέλα στη Γαλλία», μετ. Β. Λαλιώτης.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23-6-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Το λεξιλόγιο των αρλεκίνων
Δεν ξέρω, σύντροφοι, αν στο απώτερο μέλλον θα αποδειχτεί ότι η συγγραφή, και συνάμα η διαστρέβλωση, της Ιστορίας είναι υπόθεση αθροίσματος τιτιβισμάτων στο διαδίκτυο και προεπιλογής μεγαλόστομων δηλώσεων. Το σκοινί αυτής της προπαγανδιστικής πλημμυρίδας, που ζει μέρες αριστεροδέξιας δόξας, έχει τραβηχτεί έως εκεί που συναντώνται ο θολωμένος νους της οργής με την παραλυσία του φόβου και της οδύνης για έναν συνεχή διάλογο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με το παράλογο της βασανιζόμενης κοινής λογικής.
Να εμφανίζεται κυβερνητικός συνεταίρος ως απελευθερωτής των Ελλήνων από τη σκλαβιά των μνημονίων εν μέσω πανηγυριζόντων δανειστών - βασανιστών των γέρων, των παιδιών και των εργαζομένων μας, λες και το Γιούρογκρουπ είναι το Κούγκι που τίναξε στον αέρα τον καπιταλισμό με ξεπερνάει. Κι εγκαθιστά βίαια στο μυαλό την εικόνα ενός λαού που περίμενε οχτώ χρόνια όχι να δει αν λεφτά υπάρχουν, αλλά σε ποιες τσέπες αφεντικών θα καταλήξουν για να τρέξει να ζητιανέψει ψίχουλα βγάζοντας σε μειονοτικό διαγωνισμό την ψήφο του!
Στο πρωθυπουργικό μέγαρο, δε, δεν γιορτάζουν απλώς τη νίκη αλλά την καρανίκη τους, με αφρώδη αντικομμουνιστικό οίνο και πολλά αξιοπερίεργα θεάματα. Γιατί άμα έχεις ζήσει και δει τη φωτογραφία της τριπλέτας Κατρούγκαλου - Βαρουφάκη - Καζάκη στην πλατεία Συντάγματος να υπερασπίζονται την αγανακτισμένη δημοκρατία, με φόντο τα μετέπειτα ρουβικωνόπαιδα, και τον επηρμένο υπουργό των Εξωτερικών να χαριεντίζεται σε ένα ξεχασμένο παραλίμνιο ψαροχώρι της Μεγάλης Πρέσπας, ωσάν να ετοιμάζεται να βαφτίσει αμερικάνικο καζίνο στην Κούβα της εποχής του Μπατίστα, τότε το έργο δεν παίζεται, δεν βλέπεται και δεν ακούγεται.
Η παρέα των Συριζανέλ αρλεκίνων που είναι επιλεγμένοι, και με ιδιαίτερα μαθήματα εκπαιδευμένοι, από τους ΝΑΤΟικούς λύκους να τρώνε τους λαούς - πρόβατα, έχουν, όπως είπε κι ο ωριμασμένος στο θερμοκήπιό τους πρωθυπουργός μας, το δικό τους ραντεβού με την Ιστορία. Την ξαναγράφουν έτσι που το ξόανο του αριστερού εξουσιαστή να παρελαύνει προς τιμήν των κατασκευαστών ιδεολογικών Φρανκενστάιν, στην πασαρέλα των μονοπωλιακών συμφερόντων, φωνάζοντας «Κυβερνώ, κυβερνώ, επιτέλους και εγώ», με την ψευδαίσθηση ότι είναι κι ωραίο, τρομάρα του. Και δος αυτοίς Κύριε συνανάπτυξη, αναδιάρθρωση, επιμήκυνση, διευθέτηση, φαντς και μια ψόφια κατσίκα του γείτονα για να περνάνε για χοτζάδες.
Μετά από κοντά χίλιους μνημονιακούς νόμους, δεξιούς, αριστερούς, ποταμίσιους, σοσιαλδημοκρατικούς, αυτοδυναμίας και συγκυβερνητικούς, με θηριώδεις πλειοψηφίες που μόνον η Ζωή ξεπέρασε σε ψήφους, με κοντά 500 προαπαιτούμενα δανειστών, τρόικες, κουαρτέτα, τη ζωή μας ενισχυτικές στο υπερ-ταμείο, 275 δισ. δάνεια, ο υπουργός - τσακάλι των διαπραγματεύσεων που προφανώς έγιναν στη νεόκοπη μακεδονική γλώσσα σε πολιτικό, λέει, επίπεδο, οι αρλεκίνοι αποφάσισαν ότι θα ζήσουμε καλά κι αυτοί καλύτερα, με περικοπές συντάξεων από την Πρωτοχρονιά, δεύτερη αριστερή μείωση αφορολόγητου, με πλεόνασμα από τα έξοδα νεκροταφείου έως το 2060, 2,2% απ' αυτά που δεν έχουμε, κι ένα δωράκι 15 δισ. στην μπάντα για αναδιανομή των κλεμμένων από μας κόπων και πλούτου, μεταξύ κεφαλαιοκρατών, επιδοματική αιχμαλωσία, πανάκριβη ψηφοθηρία υπό συνεχή υπεσχημένη ασφυκτική εποπτεία, που θα βαφτίζεται «επιτέλους φτου ξελευτερία».
Οποιος κόψει πλέον εισιτήριο για να βλέπει τους αρλεκίνους να παίζουν τους ιστορικής εμβέλειας παγκόσμιους ηγέτες, με λάμψη που πηγάζει από τις πυρπολημένες ζωές των άλλων και πολλών, είναι καιρός να ξετσιμπλιάσει τα μάτια του. Και να διαβάσει το ίδιο του το πετσί. Οταν τελειώνουν οι ψευδαισθήσεις, άλλωστε, μιλάνε οι ουλές. Και τα λένε όλα στη γλώσσα της πραγματικής ζωής...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23-6-2018