200 ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

Σημείωμα για «Το τελευταίο σημείωμα»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 

      Η ιστορία των 200 της Καισαριανής και η εκτέλεσή τους από τους Ναζί την Πρωτομαγιά του 1944 είναι από εκείνες τις ιστορίες που ανεβάζουν το μπόι του ανθρώπου ψηλότερα.
    H επιλογή του Παντελή Βούλγαρη να καταπιαστεί στην τελευταία του δουλειά – «Το τελευταίο σημείωμα» – με τους 200 και να αφιερώσει την ταινία στην μνήμη τους, είναι από μόνη της εκδήλωση τιμής και αναγνώριση χρέους. Μπράβο στον Παντελή Βούλγαρη και στους συνεργάτες του.
    Η ταινία, στο βαθμό που μπορούμε να μιλήσουμε όχι σαν «ερασιτέχνες κριτικοί» αλλά ως «επαγγελματίες» λάτρεις του κινηματογράφου, είναι σπουδαία. Εμπνευσμένη η σκηνοθεσία του Βούλγαρη. Εξαιρετικό το από κοινού με την Ιωάννα Καρυστιάνη σενάριό τους. Υψηλού επιπέδου η υποκριτική των ηθοποιών. Καθηλωτική η ατμόσφαιρα.
    Προτρέπουμε να δείτε την ταινία. Μια ταινία που γενεσιουργός αιτία της είναι η εκτέλεση των 200. Που επιλέχτηκαν να εκτελεστούν από τους δημίους τους με ένα πολύ συγκεκριμένο κριτήριο: Ότι ήταν κομμουνιστές. Το τονίζουμε διότι αν δεν ήταν κομμουνιστές δεν θα είχαν εκτελεστεί με τον συγκεκριμένο, τουλάχιστον, τρόπο που συνέβη και περιγράφει η ταινία. Και επομένως δεν θα υπήρχε καν ταινία.
    Όμως εδώ έχουμε το παράδοξο: Στην ταινία που είναι αφιερωμένη στους 200, την κρίσιμη στιγμή της κινηματογραφικής ροής, ό,τι προκάλεσε την εκτέλεση των 200, δεν λέγεται. Δεν αναφέρεται…
    Για να εξηγήσουμε τι δεν λέει η ταινία, ας θυμηθούμε τι έλεγε η διαταγή των Ναζί, όπως δημοσιεύτηκε στον Τύπο των Αθηνών, μια μέρα πριν από την εκτέλεση των 200:
   
    Αυτά έλεγε η διαταγή. Μια διαταγή που ορθά ο Βούλγαρης έχει επιλέξει να την μεταφέρει στην οθόνη. Μόνο που στην σχετική σκηνή, κατά την μεταφορά της διαταγής στο «πανί», μια λέξη έχει χαθεί. Έχει αφαιρεθεί. Το σενάριο δεν την περιλαμβάνει. Το κοινό δεν την ακούει. Η λέξη της διαταγής που έχει εξαφανιστεί είναι η λέξη «κομμουνιστές».
    Σε αυτό το τόσο κρίσιμο σημείο της ταινίας, όταν ανακοινώνεται η διαταγή εκτέλεσης των κομμουνιστών, η λέξη «κομμουνιστές» έχει απαλειφθεί. Και έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «Έλληνες».
    Και φυσικά ήταν Έλληνες οι 200. Όπως και οι άλλοι 100 κομμουνιστές που ήδη πριν από αυτούς τους «εφόνευσαν» (δείτε ξανά την διαταγή) άλλοι «Έλληνες εθελονταί»,  ταγματασφαλήτες και γερμανοτσολιάδες δηλαδή, γεγονός που πολύ «θολά» παρουσιάζεται στην ταινία.
    Τόσο Έλληνες πατριώτες, δε, ήταν οι 200 (σσ: και τόσο ανθρώπινοι όπως προκύπτει από τα συγκλονιστικά στερνά τους σημειώματα που πετούσαν στο δρόμο από τα καμιόνια κατά την μεταγωγή τους από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή) που, όπως έχει καταγραφεί από τις μαρτυρίες κατά την ώρα της εκτέλεσής τους, δίπλα στα λόγια τους για τους δικούς τους ανθρώπους, μαζί με τις ιαχές τους για το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ, την επανάσταση, τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο και την Κομμουνιστική Διεθνή (που επίσης δεν καταγράφονται στην ταινία– αλλά ας το προσπεράσουμε).
    Οι δημιουργοί της ταινίας γνωρίζουν άριστα πόσο κρίσιμο είναι το στοιχείο πως οι Ναζί επέλεξαν να εκτελέσουν τον Σουκατζίδη και τους 199 συντρόφους του γιατί ήταν Έλληνες κομμουνιστές. Αδιάψευστος μάρτυρας η ίδια η μαρτυρία των ίδιων των εκτελεστών τους. Αλλά αυτή η λέξη – μαρτυρία αφαιρέθηκε.
    Θα πει κανείς: Μα, ο κινηματογράφος ως Τέχνη, ακόμα κι όταν εμπνέεται από την Ιστορία, δεν είναι πιστή αποτύπωση της Ιστορίας. Σωστά. Αλλά μια απορία:
    Από τη στιγμή που η Τέχνη καταπιάνεται με ένα ιστορικό γεγονός, γιατί το μυθοπλαστικό της στοιχείο εκδηλώνεται επιλεκτικά και «αφαιρετικά» σε συγκεκριμένο σημείο της πραγματικής Ιστορίας; Ακόμα – ακόμα: Τι θα πάθαινε και η Έβδομη και όλες οι Τέχνες μαζί αν η διαταγή εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών είχε μεταφερθεί με την σωστή λέξη στην μεγάλη οθόνη;
    Θα πει άλλος: Μα δεν έχει σημασία η αφαίρεση της λέξης «κομμουνιστές» από τη διαταγή, δεν έχει νόημα να στέκεται κάποιος «μεμψίμοιρα» σε αυτό, αφού η λέξη ακούγεται (όντως ακούγεται κάπως) λίγο πριν.
    Απορία: Άμα «δεν έχει σημασία» η αφαίρεση, τότε γιατί διαπράχτηκε η αφαίρεση; Γιατί απαλείφτηκε η λέξη; Τι σημασία διέκριναν οι παραγωγοί της ταινίας στην απάλειψη μιας λέξης, αν η απάλειψή της «δεν έχει σημασία»; 
    Κι αφού «δεν έχει νόημα» η… «μεμψίμοιρη» παρατήρηση πως η λέξη αντικαταστάθηκε, τότε ποια είναι η «ευρύχωρη» εξήγηση στην πολύ απλή ερώτηση: Αν η αντικατάσταση της λέξης «δεν είχε νόημα», τότε ποιο το νόημα της αντικατάστασής της;
     Και μάλιστα αυτό το «γιατί» μόνο αδικαιολόγητο δεν είναι όταν πρόκειται για μια ταινία που – επαναλαμβάνουμε – υπάρχει διότι εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές, οι οποίοι εκτελέστηκαν ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστές, και που αν δεν ήταν κομμουνιστές δεν θα είχαν εκτελεστεί, και επομένως δεν θα υπήρχε καν αυτή η κατά τα άλλα σπουδαία (δείτε τη) ταινία.  
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΜΑΡΙΑ ΠΑΠΑΔΗΜΑ ΒΕΝΕΤΣΑΝΟΠΟΥΛΟΥ

Το τελευταίο «αντίο» στη συντρόφισσα Μαρία Παπαδήμα-Βενετσανοπούλου

Στελέχη του Κόμματος σε θέσεις τιμητικής φρουράς δίπλα στην αλύγιστη κομμουνίστρια

«...Ολο είχα στο μυαλό μου το πώς θα νικήσουμε. Εμείς δεν είχαμε τίποτα, είχαμε μόνο τα όπλα, ενώ αυτοί είχαν αεροπλάνα, τανκς, πολυβόλα, τόσα μέσα. Ολη μας η ζωή στο Γράμμο ήταν πόλεμος, τίποτε άλλο. Και έτσι 29 Αυγούστου νικηθήκαμε, δεν αντέξαμε άλλο, 28 με 29 Αυγούστου του '49. Ο Στρατός θριαμβολογούσε, γιόρταζε, πέταγε πυροτεχνήματα, φωτοβολίδες και μας χτύπαγε συνέχεια, κι εμείς τραβάγαμε τώρα για την Αλβανία...». Λόγια της κομμουνίστριας Μαρίας Παπαδήμα-Βενετσανοπούλου, αγωνίστριας της ΕΑΜικής Αντίστασης και του ΔΣΕ, που «έφυγε» στις 19/1 και η πολιτική της κηδεία έγινε στο Νεκροταφείο Ζωγράφου το περασμένο Σάββατο. Τα λόγια της αυτά μετέφερε στο χαιρετισμό της η B. Παναγή, που την αποχαιρέτησε εκ μέρους της Τομεακής Επιτροπής Α' Αθήνας - Γαλατσίου και της ΚΟΒ Παγκρατίου της ΚΟ Αττικής του ΚΚΕ. Στην κηδεία, μεταξύ άλλων, το «παρών» έδωσε αντιπροσωπεία της ΚΕ του ΚΚΕ με επικεφαλής τον Νίκο Σοφιανό, μέλος του ΠΓ, καθώς και ο πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ - ΔΣΕ, Χρήστος Τσιντζιλώνης.Η ανθυπολοχαγός του ΔΣΕ, Μαρία Βενετσανοπούλου, που έζησε μέχρι τα 92 της χρόνια, «αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή της στον αγώνα για τα δίκαια της εργατικής τάξης και του λαού. Συνέδεσε όλη της τη ζωή με το Κόμμα και το λαϊκό κίνημα, δεν έλειψε ούτε στιγμή από καμιά μάχη, δεν λιποψύχησε ποτέ, δεν έκανε πίσω, δεν ταλαντεύτηκε στις πολλές δύσκολες καμπές που πέρασε το Κόμμα μας», τόνισε χαρακτηριστικά στην ομιλία του το μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ, Γ. Τούσσας.
Στη συνέχεια, ο Γ. Τούσσας αναφέρθηκε στο πλούσιο αγωνιστικό βιογραφικό της συντρόφισσας: Γεννήθηκε το 1924 στο χωριό Αθαμάνιο Αρτας, σε μία φτωχική οικογένεια. Την περίοδο της ναζιστικής κατοχής αμέσως εντάχθηκε στην Εθνική Αλληλεγγύη και κατόπιν στην ΕΠΟΝ. Ηταν από τις πρώτες γυναίκες στο χωριό της που δήλωσε ότι θέλει να πολεμήσει στο αντάρτικο. Γίνεται μέλος του ΚΚΕ το 1943. Κατατάσσεται στην 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ στη Μεσούντα, παίρνει μέρος σε μάχες στην Αμφιλοχία και στην Πρέβεζα.
Μετά τη Βάρκιζα η διμοιρία της αναγκάζεται να παραδώσει τα όπλα στην Αρτα. Τη μέρα που παραδίνανε τα όπλα, καταφέρνει να πάρει ένα και να το κρύψει. Συλλαμβάνεται και πιέζεται να υπογράψει δήλωση, δεν υπέγραψε και βασανίστηκε από τους «ΜΑΫδες». Παραμένει στο χωριό της και προσπαθεί να έρθει σε επαφή με την Οργάνωση με δυσκολία, μιας και οι περισσότεροι είναι στις εξορίες και τις φυλακές. Το 1947 κατατάσσεται στον ΔΣΕ, παίρνει μέρος σε μάχες και επιχειρήσεις στη Μουργκάνα και την ευρύτερη περιοχή. Παίρνει το βαθμό του ανθυπολοχαγού. Στη Σχολή Αξιωματικών του ΔΣΕ, στο Λαιμό Πρεσπών, γνώρισε τον άντρα της, τον Βασίλη Βενετσανόπουλο. Μετά την ήττα του ΔΣΕ, περνάει μαζί με συναγωνιστές της στην Αλβανία και από εκεί στην Τασκένδη. Στην Τασκένδη σπουδάζει στη Σχολή Βιομηχανίας Επεξεργασίας Βάμβακος, ξανασμίγει με τον σύντροφο Βασίλη, παντρεύονται και φεύγουν για τη Ρουμανία. Με την επιστροφή στην Ελλάδα, συνεχίζει να παλεύει οργανωμένα μέσα από τις γραμμές του Κόμματος. Πιστή στο Κόμμα και στις πιο δύσκολες φάσεις της Ιστορίας του, μαχήτρια, υπερασπιζόταν έως το τέλος της ζωής της με πάθος τα ιδανικά του σοσιαλισμού - κομμουνισμού.
«Τόσο η συντρόφισσα Μαρία όσο και ο σύντροφος Βασίλης ήταν από εκείνους που χωρίς να υπολογίσουν θυσίες ακολούθησαν το δρόμο του αγώνα, ανταποκρινόμενοι στη φωνή της συνείδησης και του χρέους, που ταυτίζεται με το δίκιο του λαού και την ανάγκη της εποχής, την πάλη της εργατικής τάξης για το σοσιαλισμό», τόνισε ο Γ. Τούσσας. «Η συντρόφισσα Μαρία ανήκει σε εκείνη τη γενιά των κομμουνιστών, των αλύγιστων της ταξικής πάλης, που πάντα θα μας εμπνέουν με τη ζωή τους, τη δράση τους και γενικότερα το παράδειγμά τους... Είμαστε περήφανοι που παλέψαμε μαζί της, που μαζί της δώσαμε τόσους αγώνες, που γευτήκαμε τις χαρές και τις δυσκολίες της κομματικής ζωής, που παίρναμε δύναμη και κουράγιο από το προσωπικό της παράδειγμα. Η ΚΕ του ΚΚΕ, σύσσωμο το Κόμμα μας δίνουμε σήμερα τον ύστατο χαιρετισμό στη συντρόφισσά μας...».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 24-1-2017

ΣΩΤΗΡΗΣ ΜΑΝΟΥΣΗΣ

Οι οικοδόμοι θρηνούν τον πρόωρο και άδικο χαμό του Σωτήρη Μανούση, προέδρου του Συνδικάτου Οικοδόμων στα Γιάννενα

Σε τροχαίο δυστύχημα έχασε την ζωή του σήμερα τα ξημερώματα ο σύντροφος Σωτήρης Μανούσης 35 χρόνων, στέλεχος του ΚΚΕ, πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων, υποψήφιος δήμαρχος με την «Λαϊκή Συσπείρωση» και αντιπρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων.

O σ. Σωτήρης βρήκε τραγικό θάνατο όταν στην προσπάθεια του να βοηθήσει τη σύζυγό του, το όχημα της οποίας είχε εκτραπεί παρασύρθηκε από άλλο όχημα το οποίο επίσης εξετράπη της πορείας του στο ίδιο σημείο.

Η πολιτική κηδεία του συντρόφου Σωτήρη Μανούση θα τελεστεί αύριο Δευτέρα 12 Δεκέμβρη, στις 2.00 μ.μ. στο Ροδοτόπι Ιωαννίνων.

Την οδύνη του για τον άδικο χαμό του συντρόφου εκφράζει η Τομεακή Επιτροπή Θεσπρωτίας - Ιωαννίνων του ΚΚΕ.

Σε ανακοίνωσή της αναφέρει:

«Η Τομεακή Επιτροπή Ιωαννίνων - Θεσπρωτίας του ΚΚΕ, όλο το Κόμμα μας και οι οργανώσεις της ΚΝΕ θρηνούμε τον πρόωρο και άδικο χαμό του συντρόφου μας Σωτήρη Μανούση.

Εκφράζουμε την βαθύτατη θλίψη μας στη γυναίκα του συντρόφισσα Κατερίνα Μπάκα, την κόρη του, τη μητέρα και τα αδέλφια του σε όλη την οικογένεια του.

Ο σύντροφος Σωτήρης γεννήθηκε το 1981 στο Ροδοτόπι Ιωαννίνων, τέκνο οικογένειας κομμουνιστών, εγγονός του Ζώη Δημήτρη, κομμουνιστή πολιτικού πρόσφυγα και γιος του Γιάννη Μανούση στέλεχος του ΚΚΕ, που μεγάλωσαν τον Σωτήρη με τα ιδανικά του Κόμματός μας.

Το 1995, σε ηλικία μόλις 14 χρονών, μαθητής Γ΄ Γυμνασίου, παίρνει τη θέση του στις γραμμές της ΚΝΕ, συμβάλλοντας με όλες του τις δυνάμεις στην ανασυγκρότησή της στα δύσκολα χρόνια της δεκαετίας του ΄90. Το 1999 φοιτά στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, στο τμήμα “Διαχείρισης Περιβάλλοντος και Φυσικών Πόρων”, στην πόλη του Αγρινίου. Στελέχωσε τα καθοδηγητικά όργανα της ΚΝΕ, ως μέλος του Συμβουλίου Περιοχής Βορειοδυτικής Ελλάδας, Γραμματέας Βορείου Τομέα του Νομού Αιτωλοακαρνανίας και αργότερα Γραμματέας του Εργατικού Τομέα Ιωαννίνων.

Το 1999 έγινε μέλος του τιμημένου Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας. Το 2010 πέρασε εξολοκλήρου στη δουλειά του Κόμματος, συμβάλλοντας με όλες του τις δυνάμεις στην οργάνωση της εργατικής τάξης του Νομού μας, στα δύσκολα χρόνια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης. Οικοδόμος στο επάγγελμα, διατέλεσε Γραμματέας της ΚΟΒ Κατασκευών Ιωαννίνων. Ως και σήμερα ήταν μέλος της Τομεακής Επιτροπής Ιωαννίνων - Θεσπρωτίας και μέλος της ΕΟΕ της Επιτροπής Περιοχής Ηπείρου - Κέρκυρας - Λευκάδας.

Υπηρέτησε με σεμνότητα και αυταπάρνηση το ταξικό, εργατικό, συνδικαλιστικό κίνημα στο Νομό. Ήταν πρόεδρος του Συνδικάτου Οικοδόμων και συναφών επαγγελμάτων του Νομού Ιωαννίνων, μέλος της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων από το 2010 και αντιπρόεδρος του από το Μάιο του 2015. Τέλος, διατέλεσε και Δημοτικός Σύμβουλος με το ψηφοδέλτιο της "Λαϊκής Συσπείρωσης" στο δήμο Ζίτσας.

Έδωσε όλες του τις δυνάμεις, από κάθε θέση ευθύνης, για την υπόθεση του Κόμματος. Για την επαναστατική απελευθέρωση της εργατικής τάξης από τα δεσμά της μισθωτής εκμετάλλευσης, για μια κοινωνία σοσιαλιστική - κομμουνιστική.

Σύντροφε μας Σωτήρη, ο χαμός σου αφήνει τεράστιο κενό. Σου δίνουμε κομμουνιστική υπόσχεση να συνεχίσουμε, ακόμη πιο αποφασιστικά, στον δρόμο που πορευτήκαμε μαζί όλα αυτά τα χρόνια. Να κρατήσουμε ζωντανό το παράδειγμά σου.

Την οδύνη του για τον άδικο χαμό του συντρόφου Σωτήρη Μανούση εκφράζει το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων.

Σε ανακοίνωση του αναφέρει:

«Το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων θρηνεί το χαμό του συναδέλφου Σωτήρη Μανούση που σκοτώθηκε σήμερα τα ξημερώματα.

Ο Σωτήρης ήταν μέλος της Διοίκησης του Εργατικού Κέντρου την τριετία 2010-2013 και από το Νοέμβριο 2014 μέχρι το Μάιο του 2016. Από τις ενδιάμεσες εκλογές του Εργατικού Κέντρου το Μάιο του 2016 και μέχρι σήμερα ο Σωτήρης κατείχε τη θέση του Αντιπροέδρου του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων. Μέλος της Διοίκησης του συνδικάτου οικοδόμων από το 2010 και πρόεδρος του Συνδικάτου οικοδόμων από το 2015 μέχρι σήμερα.

Η Διοίκηση του Εργατικού Κέντρου αποχαιρετά τον πρωτοπόρο αγωνιστή με τα λόγια από τη δική του ομιλία στην απεργιακή συγκέντρωση της Παρασκευής 8 Δεκέμβρη 2016:

“Συνάδελφοι, καμία απογοήτευση, κανένας εφησυχασμός. Δεν ταιριάζει στους εργάτες να περπατάνε με σκυμμένο το κεφάλι. Εμείς είμαστε η κινητήρια δύναμη της κοινωνίας, εμείς έχουμε και το δίκαιο και τη δύναμη να ανατρέψουμε την κατάσταση.

Διέξοδος, ελπίδα και προοπτική υπάρχει. Βρίσκεται στο δρόμο που οδηγεί στη σύγκρουση με το σημερινό καπιταλιστικό σύστημα που γεννά φτώχεια, εκμετάλλευση, πολέμους, τις ιμπεριαλιστικές ενώσεις, στην ανατροπή της εξουσίας του κεφαλαίου, το δρόμο που οδηγεί στην κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, στην εργατική - λαϊκή εξουσία”».

902  -ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

Αντίο, επαναστάτη, διοικητή, σύντροφε!

Ο Φιντέλ είναι νεκρός! Εκατομμύρια άνθρωποι σε όλες τις γωνιές του πλανήτη κλίνουν ευλαβικά το γόνυ αποχαιρετώντας με συγκίνηση τον επαναστάτη-σύμβολο.
Με τη σκέψη, την αποφασιστικότητα, τη δράση, την πίστη του στις θαυμάσιες ιδέες του Μαρξ, του Λένιν, του Μαρτί, ο Φιντέλ οργάνωσε την επανάσταση στην Κούβα όταν όλα «τα ’σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά» του στυγνού δικτάτορα Μπατίστα. Έχοντας δίπλα του τον Τσε, τον Καμίλο, τον Ραούλ και τους άλλους διοικητές ηγήθηκε του κουβανικού λαού και με το κάμωμα της θεωρίας πράξη, απέδειξε ότι τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει έναν λαό όταν αποφασίσει να πάρει τις τύχες του στα χέρια του.

Ο Φιντέλ είναι νεκρός! Ο φλογερός επαναστάτης που ταπείνωσε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στην αυλή του, ο ηγέτης που οδήγησε τον κουβανικό λαό στην κατάκτηση της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειας και της λεβεντιάς του, ο άνθρωπος που ενέπνευσε με το λόγο και το έργο του εκατομμύρια καταπιεσμένους σε ολόκληρο τον πλανήτη, δεν υπάρχει πια.  «Γλεντούν οι τυράννοι…» απ’ τη χαρά τους.  «Για όλους έρχεται η ώρα μας, αλλά οι ιδέες των Κουβανών Κομμουνιστών θα παραμείνουν...» είπε λίγο πριν φύγει για πάντα. Ο σπόρος δεν πεθαίνει. Οι ιδέες, τα οράματά του, το έργο του, η πορεία του ολόκληρη, σαν αναμμένη δάδα θα κομματιάζει στα σκοτάδια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας και θα φωτίζει τους αγώνες για το σπάσιμο των δεσμών της εκμετάλλευσης, για το σοσιαλισμό.

Ο Φιντέλ είναι νεκρός! Κάποτε θα γινόταν. Οι ασυμβίβαστοι, οι ανυπότακτοι, οι πρωτοπόροι αγωνιστές σε ολόκληρο τον πλανήτη τον αποχαιρετούν με δάκρυα στα μάτια και με τη γροθιά σφιγμένη, επαναλαμβάνοντας σαν όρκο τα λόγια του Τσε προς το πρόσωπό του: Αντίο, επαναστάτη, διοικητή, σύντροφε Φιντέλ, «είμαι ευγνώμων για τη διδασκαλία και το παράδειγμά σου, στο οποίο θα προσπαθήσω να σταθώ πιστός μέχρι τις τελικές συνέπειες των πράξεών μου.»

Κυριακή 27 Νοέμβρη 2016.

Αναρτήθηκε από Οικοδόμος

ΦΙΝΤΕΛ ΚΑΣΤΡΟ

Έπαψε να χτυπά η καρδιά του Φιντέλ Κάστρο

«Το πιο ακριβό στον άνθρωπο είναι η ζωή.
Αυτή του δίνεται μια φορά και πρέπει να τη ζήσει κανείς έτσι, που να μη τον βασανίζει ο πόνος για τα χρόνια που τα 'ζησε άσκοπα, για να μην τον καίει η ντροπή για το πρόστυχο και το τιποτένιο παρελθόν και να μπορέσει πεθαίνοντας να πει: Ολη μου τη ζωή, όλες μου τις δυνάμεις τις έδωσα στο πιο ωραίο ιδανικό του κόσμου - στον αγώνα για την απελευθέρωση της ανθρωπότητας»…

Νικολάι Οστρόφσκι

Ο Φιντέλ είναι νεκρός. Ο φλογερός επαναστάτης που ταπείνωσε τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό στην αυλή του, ο ηγέτης της κουβανικής επανάστασης που οδήγησε  τον κουβανικό λαό στην κατάκτηση της ανεξαρτησίας, της αξιοπρέπειας και της λεβεντιάς του, ο άνθρωπος που ενέπνευσε με το λόγο και το έργο του εκατομμύρια καταπιεσμένους σε ολόκληρο τον πλανήτη, έφυγε από τη ζωή στα 90 του χρόνια. Οι ιδέες, τα οράματά του, το έργο του, η πορεία του ολόκληρη, αναμμένη δάδα στα σκοτάδια της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, θα φωτίζει τους σύγχρονους αγώνες για το σπάσιμο των δεσμών της εκμετάλλευσης, για το σοσιαλισμό.

Το θάνατο του Φιντέλ ανακοίνωσε τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας ο αδερφός του και πρόεδρος της Κούβας, Ραούλ Κάστρο, σε διάγγελμά του το οποίο μετέδωσε απευθείας η δημόσια τηλεόραση της Κούβας.

Όπως μεταδίδει η «Γκράνμα», με επιθυμία του ίδιου η σορός του θα αποτεφρωθεί. Από το Κρατικό Συμβούλιο της χώρας ανακοινώθηκε εθνικό πένθος 9 ημερών που θα διαρκέσει ως τις 4 Δεκέμβρη στις 12 το μεσημέρι, ενώ θα ανασταλούν όλες οι δημόσιες δραστηριότητες και θεάματα, οι σημαίες στα δημόσια κτίρια θα κυματίζουν μεσίστιες και τα ΜΜΕ θα έχουν ενημερωτικό πρόγραμμα και εκπομπές ιστορικού χαρακτήρα.

Επίσης ανακοινώθηκε ότι από τις 28 ως τις 29 Νοέμβρη θα γίνει απόδοση τιμών στο Φιντέλ Κάστρο, στην πρωτεύουσα Αβάνα όπου στις 29 Νοέμβρη θα γίνει συλλαλητήριο στην Πλατεία της Επανάστασης. Αντίστοιχες εκδηλώσεις θα γίνουν σε όλες τις πόλεις της χώρας, ενώ στις 30 Νοέμβρη θα ξεκινήσει μηχανοκίνητη πορεία από την Αβάνα προς το Σαντιάγο ντε Κούμπα (σε ανάμνηση του «Καραβανιού της Ελευθερίας” του Γενάρη του 1959), στις 3 Δεκέμβρη θα γίνει συγκέντρωση στην πλατεία του Σαντιάγο και στις 4 Δεκέμβρη θα γίνει η επίσημη κηδεία.

«Ο Φιντέλ μου έκανε εντύπωση ως ένας καταπληκτικός άνθρωπος. Αντιμετώπιζε και επέλυε τα πιο αδύνατα πράγματα. Είχε μια εξαιρετική πίστη ότι αν ξεκινούσε για την Κούβα θα έφτανε. Ότι αν έφτανε θα πάλευε. Κι ότι παλεύοντας θα νικούσε. Συμμερίστηκα την αισιοδοξία του. Έπρεπε να κάνουμε κάτι, να αγωνιστούμε, να γίνουμε συγκεκριμένοι. Να πάψουμε να κλαίμε και να παλέψουμε.»

Τσε Γκεβάρα

Αναρτήθηκε από Οικοδόμος

ΧΡΗΣΤΟΣ ΝΤΑΒΑΝΤΖΗΣ ΧΩΣΕΨΗ

Χρήστος Νταβαντζής: εννιά δεκαετίες συνεπής στο δρόμο του αγώνα

Από Σφυροδρέπανος 

Γράφει ο Βασίλης Κρίτσας //

Ούτε μία, ούτε δύο. Εννιά δεκαετίες…
Τόσα είναι τα χρόνια που καλύπτει το αυτοβιογραφικό (και όχι μόνο) βιβλίο του Χρήστου Νταβαντζή, που οργανώθηκε έφηβος στο ΚΚΕ και παραμένει μάχιμος στις γραμμές του, σαν ακούραστος έφηβος, ως τις μέρες μας.
Κι αν ο λόγος για τη χτεσινή εκδήλωση ήταν όσα επέζησαν στη μνήμη του και μετέφερε στο βιβλίο του, αυτοί που παρέστησαν χτες, απέτισαν ένα μικρό φόρο τιμής στο συγγραφέα, αλλά και σε όλους όσους επέζησαν από αυτήν τη δρακογενιά. Που δεν είναι απλοί επιζώντες, αλλά μαχητές και νικητές της ζωής, που την έχουν πάρα πολύ αγαπήσει και τη γέμισαν με τον αγώνα τους, ακόμα κι αν αυτός δε δικαιώθηκε από το αποτέλεσμα.

Μια εκδήλωση που έμοιαζε και αυτή κατά κάποιον τρόπο με την πολυκύμαντη διαδρομή του τιμώμενου προσώπου: αντιμετώπισε αντικειμενικές δυσκολίες (ένα τεχνικό πρόβλημα με το μικρόφωνο) αλλά κατάφερε να τις υπερβεί και να φτάσει στο στόχο της, κερδίζοντας τα διακόσια σχεδόν άτομα που έδωσαν το “παρών” στη ζεστή και φιλόξενη αίθουσα του κινηματογράφου “Αλκυονίς”.
Πολλά τα κεφάλια με άσπρα ή αραιά μαλλιά, από τις μεγαλύτερες ηλικίες. Αλλά παρούσες ήταν κι οι νεότερες γενιές συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, την προοπτική και την υπόσχεση πως θα συνεχίσουν τον αγώνα των ηρωικών ζευγάδων που φεύγουν ένας-ένας από το προσκήνιο.
Μεταξύ άλλων παραβρέθηκαν κι οι εξής: ο Ελισαίος Βαγενάς, μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και συντοπίτης του συγγραφέα από την Κυψέλη (Χώσεψη) Άρτας. Η βουλευτής του ΚΚΕ και δημοσιογράφος Λιάνα Κανέλλη. Η υποψήφια βουλευτής του ΚΚΕ και πρώην βουλευτής με το ΔΗΚΚΙ, Βίκυ Αράπη-Καραγιάννη. Ο Παντελής Τάτσης, πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Συνταξιούχων (ΠΟΣ)-ΟΑΕΕ. Η Νομική Γλυνάτση, Γραμματέας της ΚΟΒ Νέου Κόσμου του ΚΚΕ. Ο Χρήστος Λαναράς, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Αδελφοτήτων Τζουμερκιωτών. Ο Κώστας Τάτσης, πρόεδρος παραρτήματος ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ Νέας Ιωνίας. Ο παλιός δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη, Γιώργος Μουσγάς. Και εκπρόσωποι του ΔΣ της Πανηπειρωτικής Συνομοσπονδίας Ελλάδας.

Στο σύντομο άνοιγμα, ο επιμελητής του βιβλίου και συνεκδότης του Ατέχνως, Νίκος Πουρναράς, καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους και συνέδεσε τη μέρα και το θέμα της εκδήλωσης με την επέτειο των παραμονών της απελευθέρωσης της πρωτεύουσας από τον ΕΛΑΣ, το 1944, και της εκτέλεσης του μεγάλου επαναστάτη, Ερνέστο Τσε Γκεβάρα, από ένα δειλό ένστολο του στρατού της Βολιβίας, με την καθοδήγηση της CIA.

Ο Χρήστος Τσιντζιλώνης, πρόεδρος της ΠΕΑΕΑ-ΔΣΕ, στην εισηγητική του παρέμβαση μίλησε για τη γνωριμία του με το συγγραφέα, το πόσο εύκολα διάβασε μονορούφι το βιβλίο του χάρη στο ενδιαφέρον θέμα του, και πόσο πολλά στοιχεία επέζησαν στη μνήμη του Χ. Νταβαντζή, για μια τόσο σημαντική περίοδο: το έπος της Αντίστασης και την τρίχρονη εποποιία του ΔΣΕ, που τόσο συκοφαντήθηκε από εχθρούς και “φίλους”. Ένα βιβλίο πολύτιμο για τους νέους που θέλουν να μάθουν την ιστορία του τόπου τους, της Χώσεψης, της ευρύτερης περιοχής των Τζουμέρκων και όχι μόνο. Στο τέλος προλόγισε και τον επόμενο ομιλητή, τον Κώστα Μαραγκουδάκη, που “είναι κατά δύο χρόνια νεότερος από τον 90χρονο σχεδόν Χρήστο Νταβαντζή” (ή μήπως ανάποδα);

Ο Κ. Μαραγκουδάκης, πρόεδρος του Ιδρύματος Περίθαλψης Ηλικιωμένων «Το Σπίτι του Αγωνιστή», μίλησε πιο αναλυτικά για το βιβλίο, μνημονεύοντας τις δεκάδες μορφές που περνάνε μέσα από τις σελίδες του: τον Άρη Βελουχιώτη (που αποκαλούσε τον έφηβο τότε σύνδεσμο του ΕΛΑΣ, Χ. Νταβαντζή, “χελιδόνι”), τον Ηπειρώτη φωτογράφο Κώστα Μπαλάφα, το δάσκαλο Κώστα Μπόση (που στάθηκε καθοριστικός στη διαμόρφωση της συνείδησής του), τον ηρωικό δάσκαλο Γ. Βαγενά, τον αδικοχαμένο φοιτητή Καραμπούλα, και τους μαχητές του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ που γνώρισε και συμπορεύτηκε μαζί τους: από τον Δ. Φλούδα, που δολοφονήθηκε άνανδρα από ΕΔΕΣίτες μέχρι τον Θ. Παλιούρα (Ζαλοκώστα), και τα αδέλφια του που έπεσαν στο πεδίο της μάχης.
Αναφέρθηκε επίσης σε άλλες κομβικές στιγμές που σημάδεψαν τη ζωή του Χρήστου Νταβαντζή: τις περιπέτειες στο στρατό (όπου αρνήθηκε σθεναρά να πολεμήσει στην Κορέα), τη δράση του σε συνθήκες παρανομίας, την καθημερινή σύγκρουση με τον ασφαλίτη της γειτονιάς, την πορεία του ως οδοντοτεχνίτης, τα ταξίδια του στις χώρες του σοσιαλισμού.
Μικρές και μεγάλες ψηφίδες που συνέθεσαν μια ζωή τίμια, καθαρή και δύσκολη, μα γι’ αυτό ακριβώς τόσο όμορφη.

Ο Νίκος Πουρναράς μίλησε μετ’ εμποδίων, τεχνικής φύσεως (συμβαίνουν αυτά σε… ζωντανές εκπομπές, όπως είπε κι ο ίδιος αστειευόμενος) αλλά από καρδιάς και με αναπόφευκτα προσωπικό τόνο για τον μικρό το δέμας, αλλά γίγαντα στην ψυχή Χρήστο Νταβαντζή. Που δε γράφει από τη ζεστασιά της πολυθρόνας του, αλλά ενεργός στον αγώνα, ανήκοντας στη σπάνια κατηγορία των (κατά Μπρεχτ) πιο δυνατών, που παλεύουν για πάντα. Δε γράφει για να θίξει υπολήψεις και ονόματα, αλλά για να αποτυπώσει όσα έζησε, χωρίς φτιασιδώματα, δίνοντας παράλληλα ένα πολύτιμο εργαλείο ενάντια στον καλλιεργούμενο αντικομμουνισμό και τη θεωρία των δύο άκρων. Κι αυτή είναι η ιδιαίτερη αξία ενός βιβλίου που έρχεται να προστεθεί ως μαρτυρία στις πολλές γραμμένες κι άγραφες ιστορίες χιλιάδων αγωνιστών.
Ο Ν. Πουρναράς αναφέρθηκε αναλυτικά και με εκτενή αποσπάσματα από το βιβλίο, στους σημαντικότερους σταθμούς αυτής της 90χρονης πορείας: τα δύσκολα παιδικά χρόνια, όπου ο συγγραφέας βίωσε τη φτώχεια, την πείνα και το θάνατο του μικρού του αδελφού (που η μάνα του απλοϊκά απέδωσε στην… αμαρτία του πατέρα να φάει τυρί ημέρα Τετάρτη). Το ξέσπασμα του πολέμου, τη συγκρότηση των πρώτων αντάρτικων ομάδων, τις μάχες, την αυτοάμυνα απέναντι στους “εθνικόφρονες”, την απόπειρα δολοφονίας του από τους ΜΑΥδες, τη διαφυγή του στην ανωνυμία της πρωτεύουσας, στη καρότσα ενός φορτηγού γεμάτου ελιές. Και μετά, το Απριλιανό πραξικόπημα (που δεν ήταν επανάσταση, γιατί αλλιώς θα ήταν κι αυτός μέσα σε αυτό).
Πάντοτε ακολουθώντας τη συμβουλή του Άρη στο βουνό, που έλεγε πως “όταν δε φοβάται κανείς, πάντα τα καταφέρνει”. Κι ο Χρ. Νταβαντζής δε φοβήθηκε και δε λύγισε ποτέ, ακόμα κι όταν οι επίδοξοι δολοφόνοι του του ζήτησαν να σκάψει το λάκκο του και να ξεγυμνωθεί, για να τον πετάξουν αργότερα (ντυμένο) σε μια χαράδρα, όπου ένα μικρό ξυλαράκι καρφώθηκε στο μάτι του και τον συνόδευε σαν παράσημο για μισό περίπου αιώνα, ώσπου να υποβληθεί σε εγχείριση.

Ακολούθησε ένας σύντομος χαιρετισμός από τη γραμματέα του στην ΚΟΒ του Νέου Κόσμου, Νομική Γλυνάτση, και δυο λόγια για το βιβλίο του, που καλύπτει το πιο σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του λαού μας, ιδίως τη δεκαετία του 40′, που δεν αποτελεί μόνο ιστορική μνήμη, αλλά και πείρα από την οποία αντλούμε διδάγματα, από την ηρωική δράση αλλά και τις ανεπάρκειες του λαϊκού κινήματος. Μια περίοδος κορύφωσης της ταξικής πάλης, όπου οι απλοί άνθρωποι μετατρέπονταν σε ήρωες. Και τέτοια είναι κι η περίπτωση του Χρήστου Νταβαντζή, που ανδρώθηκε και διαμορφώθηκε ως προσωπικότητα μέσα στους αγώνες, και δίνει μέχρι σήμερα ακούραστο “παρών”, αποτελώντας παράδειγμα για τα κομματικά μέλη και τους νεολαίους.
Η εκδήλωση έκλεισε με το συγγραφέα, φανερά συγκινημένο, να διαβάζει δυο λόγια με τις απαραίτητες ευχαριστίες. Πριν και μετά την εκδήλωση έγραφε όρθιος (κι ακούραστος) για πολλή ώρα αφιερώσεις στα αντίτυπα του βιβλίου του, πιάνοντας πρόθυμα κουβέντα σε όσους έρχονταν να τον συγχαρούν και να ανταλλάξουν δυο λόγια μαζί του. Το βιβλίο βρισκόταν στο αίθριο του κινηματογράφου και σχεδόν… ξεπούλησε, ενώ στην κεντρική αίθουσα, πριν ξεκινήσει η εκδήλωση, προβάλλονταν διαφάνειες με εικόνες από το 70σέλιδο φωτογραφικό παράρτημα της έκδοσης, με τη μουσική υπόκρουση αντάρτικων τραγουδιών.

Τις επόμενες μέρες στο Περιοδικό μας θα δημοσιευτούν οι εισηγητικές παρεμβάσεις της εκδήλωσης.

ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ - ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΑΤΕΧΝΩΣ

ΚΑΤΙΝΑ ΜΑΝΙΤΑΡΑ

Κατίνα Μανιτάρα: για τις σχέσεις των δύο φύλων στο αντάρτικο

Από χτες το μεσημέρι, η φωτογραφία της Κατίνας Μανιτάρα, παλαίμαχης μαχήτριας του ΔΣΕ, να στέκεται αγέρωχη απέναντι στα ΜΑΤ, έχοντας πάντα το τραύμα στο χέρι της ως παράσημο για τους αγώνες της, κάνει δικαιολογημένα το γύρο του διαδικτύου.

Πριν από μερικές μέρες, η συντρόφισσα Κατίνα είχε μιλήσει (εκτός προγράμματος) την τρίτη μέρα του Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, στα πλαίσια της έκθεσης για τα 70χρονα του ΔΣΕ, κερδίζοντας το θαυμασμό το κοινό με τον άμεσο κι αυθόρμητο λόγο της. Μεταφέρουμε εδώ την αφήγηση ενός συντρόφου, που αφηγείται το περιστατικό και μας δίνει μερικές αποστροφές του λόγου της.

Η συντρόφισσα Κατίνα έθιξε μεταξύ άλλων το φλέγον ζήτημα, “που όλοι το έχουν στο μυαλό τους, αλλά κανείς δεν τολμάει να ρωτήσει”, για τις σχέσεις μεταξύ γυναικών κι αντρών μέσα στις τάξεις του στρατού. Απέδωσε στον Άρη τη φράση “το πουλί σας το έχετε μόνο για κατούρημα” και την εντολή “όποιος αντάρτης προσβάλλει μαχήτρια, αυτή έχει δικαίωμα να τον χτυπήσει με το όπλο και να τον σκοτώσει, ή αν δεν θέλει η ίδια να το κάνει, να μας το αναφέρει για να τον στήσουμε στα 6 βήματα για παραδειγματισμό”, που τις παρέλαβε πιθανότατα ως αφήγηση από τους συναγωνιστές της στο ΔΣΕ, καθώς λόγω ηλικίας (17 ετών όταν πιάστηκε στο τέλος του εμφυλίου) δεν πρέπει να πρόλαβε η ίδια τον Άρη στο βουνό.

Στη συνέχεια, μετά από επίμονη προτροπή μιας άλλης συντρόφισσας, η Κατίνα Μανιτάρα μίλησε ταπεινά για το πώς πιάστηκε με κάποιες άλλες μαχήτριες και πώς πέρασε απάνθρωπη ανάκριση ως διμοιρίτισσα για να αποκαλύψει από πόσους αποτελείται το τμήμα της και σε ποια κατεύθυνση πηγαίνει.

Στο τέλος διηγήθηκε το εξής εκπληκτικό περιστατικό: αφού καταδικάστηκε σε 3,5 χρόνια φυλακή ως ανήλικη από το έκτακτο στρατοδικείο Λαμίας, ένας γαλονάς χωροφύλακας (του οποίου τη φάτσα ακόμα θυμόταν) της πρότεινε να την βγάλει από τη φυλακή, να ζήσουν μαζί και να τα ‘κονομήσουν. Ήθελε να γίνει νταβατζής της! Και τότε του λέει η Κατίνα μας “Νόμιζες ότι επειδή είμαι αντάρτισσα, το τέτοιο μου το έχω εδώ (δείχνοντας το κουτελό της); Εγώ του κούτελό μου το έχω καθαρό! Σα δεν ντρέπεσαι!” Και πήγε με την αξιοπρέπειά της δέκα φορές πιο ψηλά στη φυλακή.

Όταν κάποιος σύντροφος τη ρώτησε τι γινόταν αν ένας μαχητής και μια μαχήτρια αγαπηθούν, απάντησε τα εξής: “Έρωτας μπορούσε να υπάρχει, αλλά όχι επαφή. Τότε πολεμούσαμε, έπρεπε να έχουμε άλλα στο μυαλό μας. Μετά το γάμο θα τους παντρεύαμε. Και στο κάτω κάτω όταν είχες 10-20 καλαμπόκοσπορα για να περάσεις 10 και 20 μέρες, πως μπορούσες να σκέφτεσαι τέτοια”;
ΑΤΕΧΝΩΣ 6-10-2016

ΜΠΟΣΗΣ

ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙ
 
Η εκδήλωση θα γίνει το ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΓΕΝΑΡΗ 2016, στις 6 το απόγευμα

στην ΑΝΕΖΑ ΑΡΤΑΣ, στο παλιό Δημοτικό Σχολείο (δίπλα στην εκκλησία)

ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ (ΜΠΟΣΗΣ)

ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ ( ΜΠΟΣΗΣ )

Επιμέλεια: Οικοδόμος //

«Ήταν ο δάσκαλος που δεν περιορίστηκε στα στενά δημοσιοϋπαλληλικά καθήκοντα αλλά έσκυψε με συμπόνια στον πάσχοντα άνθρωπο. Βοήθησε τον αδύνατο, πάλεψε για το δίκιο του αδικημένου και συμπαραστάθηκε στον ταπεινό και καταφρονεμένο. (…) Ακόμα και σήμερα τον θυμούνται με συγκίνηση στα χωριά που δούλεψε. Θυμούνται το δάσκαλο με το πλατύ χαμόγελο και τη μεγάλη καρδιά που περίμενε να πληρωθεί για να μοιράσει το μισθό του σε φτωχούς και ανήμπορους ενώ αυτός ζούσε ασκητικά…».
Ο Κώστας Πουρναράς (Μπόσης) αντιτάχτηκε στην «κανονικότητα» της εποχής του που ήθελε τον δάσκαλο κρίκο της αλυσίδας που κρατούσε δεμένο το λαό, στο σκοτάδι, γιατί έτσι βόλευε τα συμφέροντα αυτών που λυμαίνονταν τον ιδρώτα του και όριζαν τις τύχες του.
Μπροστάρης ανάμεσα στους πρωτοπόρους αγωνιστές, τους «σκαπανείς των καινούργιων ιδεών» που φύσηξε στα πέρατα του κόσμου ο άνεμος της Οχτωβριανής Επανάστασης. Συγκαταλέγεται σε αυτούς που, «κατέβαλαν πολλές και επίπονες προσπάθειες να διαδώσουν στο λαό τις καινούργιες ιδέες, την ιδεολογία και τις αρχές του ΚΚΕ».
Με το λογοτεχνικό του έργο εξέφρασε τους πόθους του λαού, ύμνησε τους αγώνες του για λευτεριά, ανεξαρτησία και κοινωνική απελευθέρωση, για τον σοσιαλισμό. Ο συγγραφέας του Αη Στράτη, της Αντίστασης, του Γράμμου, της πολιτικής προσφυγιάς, αφιέρωσε την προσωπική του ζωή και το έργο του στην υπόθεση της εργατικής τάξης, της φτωχής αγροτιάς, των καταπιεσμένων. Φυλακίστηκε, βασανίστηκε, εξορίστηκε, πολέμησε με το τουφέκι και το μολύβι, τραυματίστηκε, έζησε στην αναγκαστική υπερορία και «έφυγε» αταλάντευτα πιστός στις ιδέες και στα ιδανικά του.

Ο Κώστας Πουρναράς (Μπόσης) γεννήθηκε το 1908 στη Χώσεψη (Κυψέλη) Άρτας. Μετά το Γυμνάσιο αποφοίτησε από το Διδασκαλείο Ιωαννίνων και υπηρέτησε ως δάσκαλος στη Θράκη και στην Ανέζα Άρτας. Υπήρξε μέλος του ΚΚΕ από το 1930 και γραμματέας της κομματικής οργάνωσης Άρτας πριν τη δικτατορία του Μεταξά. Με την κήρυξη της φασιστικής μεταξικής δικτατορίας συλλαμβάνεται και καταδικάζεται ως «επικίνδυνος για την δημόσια τάξη». Στέλνεται στις φυλακές της Κέρκυρας και στη συνέχεια εκτοπίζεται στον Αη Στράτη. Εκεί θα τον βρει μαζί με άλλους αγωνιστές η Γερμανική Κατοχή, αφού η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε να τους απελευθερώσει και να πολεμήσουν τους ναζί καταχτητές, όπως κατ’ επανάληψη αιτούνταν οι εξόριστοι.
Το χειμώνα του 1941-42 θα ζήσει την τρομακτική εμπειρία της μάχης με την πείνα, από την οποία θα χάσουν τη ζωή τους 33 κομμουνιστές εξόριστοι, αρνούμενοι να προδώσουν την ιδεολογία τους, που θα μεταφέρει αργότερα στο μνημειώδες έργο του “Αη Στράτης, η μάχη της πείνας των πολιτικών εξορίστων στα 1941”. Στις 17 Ιούνη του 1943, συμμετέχει στη μεγάλη απόδραση από τον Αη Στράτη και καταφεύγει στη Χαλκιδική, όπου θα ενταχτεί στον ΕΛΑΣ και θα του ανατεθεί ο τομέας πολιτικής διαφώτισης των ανταρτών. Παράλληλα αρθρογραφεί στον αντιστασιακό τύπο.
Μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας δεν είναι λίγες οι φορές που βασανίστηκε, φυλακίστηκε και εξορίστηκε για τη δράση του. Το 1947 καταφέρνει δραπετεύοντας από τόπο εξορίας να βγει στο βουνό και να ενταχτεί στον Δημοκρατικό Στρατό Ελλάδας (ΔΣΕ). Πολιτικός Επίτροπος της 107ης Ταξιαρχίας και παράλληλα ανταποκριτής-αρθρογράφος στα έντυπα του ΔΣΕ, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή στις μάχες του Γράμμου και του Βίτσι. Σε μια από αυτές τραυματίζεται βαριά στο κεφάλι με αποτέλεσμα να χάσει την όραση από το ένα του μάτι. Μετά την ανάρρωσή του σε νοσοκομείο της Λ.Δ. Ουγγαρίας επιστρέφει στο Γράμμο.
Με την λήξη του εμφυλίου πολέμου βρίσκεται πολιτικός πρόσφυγας στην Τασκένδη της ΕΣΣΔ. Μεταβαίνει στη Μόσχα όπου κάνει ανώτατες σπουδές και από εκεί στη Λ.Δ. Ρουμανίας όπου τοποθετείται στο εκδοτικό τμήμα του ΚΚΕ, στον Λογοτεχνικό Κύκλο (επιτροπή λογοτεχνών που γνωμοδοτούσαν για τα υπό έκδοση βιβλία), στον ραδιοφωνικό σταθμό, ενώ συμμετέχει στην μεταφραστική ομάδα που ασχολείται με την μετάφραση κλασικών έργων του Μαρξισμού-Λενινισμού.
Μέχρι το τέλος της ζωής του έμεινε αταλάντευτα πιστός στα ιδανικά του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Πέθανε στο Σιμπίου της Ρουμανίας στις 2 Απρίλη του 1994. Η τέφρα του μεταφέρθηκε με τη φροντίδα της γυναίκας του Ιλεάνας Μπιρσάν και τάφηκε, όπως ο ίδιος επιθυμούσε, στον τόπο που γεννήθηκε.
Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του:
1)  «Αη Στράτης, η μάχη της πείνας των πολιτικών εξορίστων στα 1941» (Εκδοτικό της ΚΕ του ΚΚΕ, 1947 ― Ιστορικές Εκδόσεις, 1977 ― Αθήνα 1994.)
2) «Εμείς θα νικήσουμε» (Εκδοτικό «Νέα Ελλάδα», 1953)
3) «Δύσκολες μέρες» (Πολιτικές & Λογοτεχνικές Εκδόσεις, 1956)
4) «Αναμνήσεις» (Αθήνα 1978)
5) «Ο Θωμάς ο Καρατζάς» (Σύγχρονη Εποχή, 1978)
6) «Ο Κραβαρίτης» (Σύγχρονη Εποχή, 1983)
7) «…Και το τραίνο τραβούσε για τα ξεχερσώματα» (Πολιτικές και Λογοτεχνικές Εκδόσεις, 1962 ― Σύγχρονη Εποχή, 1998 και β΄ έκδοση 2013).

Το λογοτεχνικό έργο του Κώστα Μπόση, από τα εξέχοντα της αγωνιστικής λογοτεχνίας μας, δεν έχει ακόμη τη θέση που του αξίζει· στο μεγαλύτερο μέρος του δεν είναι ακόμα γνωστό. Άδικο για κάποιον που αφιέρωσε όλη τη ζωή και το έργο του στον αγώνα για να γίνει ο κόσμος καλύτερος. Που δεν έλειψε στιγμή απ’ το πλευρό των αδικημένων και καταπιεσμένων. Που υπηρέτησε και εκπλήρωσε το χρέος του προς το λαό με τη στάση ζωής του και την τέχνη του.
Τα τελευταία χρόνια έχουν γίνει προσπάθειες να γίνει ευρύτερα γνωστό το έργο και η προσωπικότητα του Κώστα Μπόση και σε αυτό έχει συμβάλει θετικά και το διαδίκτυο. Στην κατεύθυνση αυτή, της γνωριμίας μας με τον άνθρωπο, τον αγωνιστή, το συγγραφέα, της διάδοσης του έργου και της απόδοσης τιμής για την προσφορά του κινείται η εκδήλωση που διοργανώνουμε ο Σύλλογος Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Άρτας, ο Σύλλογος Γυναικών Αμβρακικού και το περιοδικό μας (ΑΤΕΧΝΩΣ).

Η εκδήλωση θα γίνει το ΣΑΒΒΑΤΟ 23 ΓΕΝΑΡΗ 2016, στις 6 το απόγευμα

στην ΑΝΕΖΑ ΑΡΤΑΣ, στο παλιό Δημοτικό Σχολείο (δίπλα στην εκκλησία)

ΚΩΣΤΑΣ ΠΟΥΡΝΑΡΑΣ (ΜΠΟΣΗΣ)
ο δάσκαλος, ο συγγραφέας, ο αγωνιστής

Ογδόντα χρόνια μετά, η Ανέζα θυμάται και τιμά τον αγωνιστή δάσκαλό της
και λογοτέχνη, στο χώρο όπου δίδαξε τα παιδιά της, στον τόπο όπου έταξε
τη ζωή του στην υπόθεση του δίκιου και της προκοπής του λαού.

Θα χαιρετήσουν:
– Γιώργος Μαργώνης, πρόεδρος του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Άρτας
– Ελένη Χουλιάρα, πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Αμβρακικού
Θα μιλήσουν:
– Νίκος Πουρναράς, οικοδόμος, συνεκδότης του περιοδικού ΑΤΕΧΝΩΣ
– Σοφία Χατζηκυριάκου – Βώττη, εκπαιδευτικός
– Χρήστος Νταβαντζής, αντιστασιακός, συναγωνιστής και φίλος του Κώστα Πουρναρά (Μπόση)
• Συμμετέχει μουσικό συγκρότημα φοιτητών από το Τμήμα Λαϊκής και Παραδοσιακής Μουσικής του ΤΕΙ Ηπείρου
• Μέλη του Συλλόγου Δασκάλων και Νηπιαγωγών Ν. Άρτας θα διαβάσουν αποσπάσματα από έργα του συγγραφέα
• Θα προβληθεί βίντεο για τη ζωή και το έργο του Κώστα Πουρναρά (Μπόση), ενώ στο χώρο της εκδήλωσης θα υπάρχει έκθεση φωτογραφίας και έκθεση με βιβλία του συγγραφέα
Θα συντονίσει ο Λάμπρος Θεμελής, μαθηματικός, υπάλληλος του ΚΕΠ Αμβρακικού

Στο τέλος της εκδήλωσης θα προσφερθούν ηπειρώτικες πίτες και τσίπουρο

Στο ΑΤΕΧΝΩΣ έχουμε ήδη αναφερθεί με δημοσιεύσεις στο έργο του Κώστα Πουρναρά (Μπόση) και θα συνεχίσουμε με εκτενές αφιέρωμα μέχρι τη μέρα της εκδήλωσης. Δεσμευόμαστε ότι η προσπάθειά μας αυτή δεν θα σταματήσει με την εκδήλωση, θα έχει και συνέχεια.
ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ  -  ΑΤΕΧΝΩΣ   1-1-2016

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ

«Οι αντάρτες μας σας εύχονται/ χρόνια πολλά να ζήτε/ και για τη νίκη του λαού/ και σεις ν’ αγωνιστείτε…»

Από Οικοδόμος στο Δεκ 24, 2015 Λογοτεχνία

Η λεύτερη ψυχή της νεολαίας δεν σκλαβώνεται. Χριστούγεννα της Αντίστασης, στις αδούλωτες γειτονιές της Καλλιθέας του 1943, κάτω από τη μύτη των Γερμανών καταχτητών. «Άμα είσαι επονίτης κάτι τέτοια γίνονται στο άψε σβήσε»…

Επιμέλεια: Οικοδόμος //

Μεταφέρουμε στο διαδίκτυο το διήγημα του Φώτη Φωτεινού «Λαέ της Καλλιθέας να τα πούμε;» που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβρη του 1945 στο περιοδικό της ΕΠΟΝ «Νέα Γενιά».  Δεν γνωρίζουμε αν πρόκειται για το κανονικό του όνομα ή είναι ψευδώνυμο. Εκτός από δημοσιεύσεις στο περιοδικό της ΕΠΟΝ, με το ίδιο όνομα βρήκαμε επίσης συμμετοχή (ποίημα) στο συλλογικό έργο «Δίστομο 10 Ιουνίου 1944: Το ολοκαύτωμα» (2010). Εικάζουμε (δεν στάθηκε δυνατό να το εξακριβώσουμε) ότι πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο.  Στο βιβλίο των Δημήτρη Δημητρόπουλου – Ευδοκίας Ολυμπίτου «Αρχείο του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΠΟΝ» (έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Ελληνικής Νεολαίας, 2000), με το ψευδώνυμο «Φωτεινός» βρίσκουμε τον Πάνο Λαμψίδη, το μέλος της ΕΠΟΝ και ποιητή του Υμνου του ΕΛΑΝ. Στον Ριζοσπάστη της 9/9/2011 διαβάζουμε ότι ο Πάνος Λαμψίδης ήταν «άριστος συγγραφέας, φιλόλογος με εμπνευσμένες εκπομπές σε ευρωπαϊκά ραδιόφωνα, ειδικός σε θέματα Απόδημου Ελληνισμού, ήταν μέλος του ΔΣ του Πανελλήνιου Συνδέσμου Δημοσιογράφων Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης 1941-44.» Έφυγε από τη ζωή τον Σεπτέμβρη του 2011.

ΕΠΟΝίτες τραγουδούν τα κάλαντα, τα Χριστούγεννα του 1944 στην Πρέβεζα

Λαέ της Καλλιθέας να τα πούμε;

Παραμονή Χριστούγεννα 1943. Καρφωμένοι πάνω σ’ ένα χάρτη της Καλλιθέας με το Μανώλη κανονίζαμε τα βραδυνά συνεργεία όταν η πόρτα άνοιξε και μπήκανε η Ανθούλα και η Βέρα. Ευλογημένη η ώρα. Γιατί με το άνοιγμα της πόρτας απλώθηκε στο δωμάτιο με μιας ο αντίλαλος από παιδιάστικες φωνές, μπερδεμένες με τον ήχο κάποιου σημάντρου. Αυτό έφτασε για να πεταχθεί ο Μανώλης πάνω. Τα μάτια αστράφτουν. Ένα χαμόγελο κι ύστερα η μεγάλη απόφαση.
– Εύρηκα! Ετοιμασθήτε! Το βράδυ θα βγούμε να τα πούμε! Απόψε θα πάρει φωτιά ο συνοικισμός!
– Ζήτω! Φωνάζει η Βέρα.
– Κι ό,τι μαζέψουμε για το «δέμα του αντάρτη», πρόσθεσε η Ανθούλα που ήταν στην Αλληλεγγύη.
Ζυγίσαμε τα πράματα. Και τ’ αποφασίσαμε. Άμα είσαι επονίτης κάτι τέτοια γίνονται στο άψε σβήσε, χωρίς να λογιάζεις ούτε Γερμανούς ούτε τίποτα. Σκαρώσαμε μονομιάς τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα έτσι που να ταιριάζουν και με τον αγώνα.
Η Ανθούλα μέχρι να πεις ΕΠΟΝ τσουπ και χτύπησε 20 αντίτυπα σε γραφομηχανή.
Και μετά το επιτελικό σχέδιο… Σιγοτραγουδήσαμε δυο τρεις φορές έτσι σαν πρόβα. Η Βέρα τ’ αετόπουλο, η Ανθούλα τις κοπέλλες, εγώ τους επονίτες κι ο Μανώλης το γενικό πρόσταγμα. Και ήμασταν έτσι λίγο κορδωμένοι σάμπως να κρατάγαμε στα χέρια μας τις τύχες του κόσμου. Αμ πες το και ψέματα. Το βράδυ η Καλλιθέα θα γιόρταζε λέφτερα Χριστούγεννα. Κι ήταν για μένα το ίδιο πράμα.
Εκεί στο θρυλικό καφενείο που έπαιρνε αμπάριζα κι έβγαινε το κάθε λογής συνεργείο εκεί όπου έβγαιναν τα ανακοινωθέντα του Καλλιθεώτικου αγώνα μαζεύθηκαν τα παληκάρια μας.
Ανεβαίνει η Ανθούλα στη κολώνα και μας φωνάζει γύρω της:
Αδέλφια κάθε χρόνο χάλαγε ο κόσμος τέτοιες ώρες. Τραγούδια! Τρίγωνα! Φωνόγραφοι! Πρέπει και φέτος να γίνει το ίδιο! Τους Γερμανούς δεν τους ρωτάμε! Η Καλλιθέα είναι λέφτερη και της ταιριάζουν λέφτερα Χριστούγεννα. Θα ξεκινήσουμε για να τα πούμε. Κι ό,τι μαζέψουμε θα ’ναι για το «δέμα του αντάρτη».
Ζήτωωω! Απάντησαν μ’ ένα στόμα οι επονίτες.
Να κι ο Μανώλης. Το και το μου λέει. Μου δίνει ένα τηλεβόα και χάνεται. Έπρεπε λέει… κι αφού έπρεπε βάζω τον τηλεβόα στο στόμα.
– Λαέ της Καλλιθέας. Μιλάει η ΕΠΟΝ. Καλά Χριστούγεννα. Να τα πούμε;
Κι απάντησε βροντερή φωνή από το συνοικισμό. Να τα πήτεεεε!
Τα παιδιά έσκασαν στα γέλια.
Μπρε τους κατεργάρηδες! Ο Μανώλης ήτανε… και ξεκινήσαμε.
Ολάκερη στρατιά ήμασταν. Βάλε τώρα με το νου σου ίσαμε που έφτανε το τραγούδι. Ωστόσο μήτε σκοπούς βάλαμε μήτε τσίλιες. Ποιον να βάλεις που όλοι θέλανε να τραγουδήσουν. Κι άνοιγαν οι πόρτες και βγαίνανε οι νοικοκυραίοι στο κατώφλι.
– Ε! Συναγωνιστές κι από ΄δω!
– Συναγωνιστές και σε μας.
Κι απλώνονταν φλογερό το τραγούδι μας στο συνοικισμό. Κι ήταν όλο χαρά τα φτωχά σπίτια. Δε θυμάμαι καλά καλά τα λόγια. Κείνες τις τελευταίες στροφές πώς να τις λησμονήσεις όμως που ήταν επί τούτου για τους αντάρτες μας.
«…Χριστούγεννα γιορτάζουμε μες στο ζεστό σου σπίτι, μα νοικοκύρη του σπιτιού σκέψου τον ελασίτη».
Και δάκρυζε ο πατέρας. Αναστέναζε η φτωχομάνα.
– Οι αντάρτες! Τα παιδιά μας!
Κι ύστερα σα φτάναμε στην τελευταία στροφή βάζαμε τα δυνατά μας. Μας έπιανε και μια βιασύνη έτσι για να προφτάσουμε όλα τα σπίτια:
«Οι αντάρτες μας σας εύχονται
χρόνια πολλά να ζήτε
Και για τη νίκη του λαού
και σεις ν’ αγωνιστείτε…»
Κι αποκρινόταν ο νοικοκύρης του σπιτιού:
Αγωνίζομαι παιδιά μου! Άσε που δικός μου είναι ο Γιάννης ο ελασίτης. Δικηά μου είναι η Γιάννα η επονίτισσα. Σπλάχνο μου είναι ο Γιωργάκης τ’ αετόπουλο.
Κι ήθελε όλους να μας φιλήσει. Και πού να προφτάσει…
– Καλή λεφτεριά παιδιά μου. Να ζήσει η ΕΠΟΝ!
Κι ύστερα άλλο στενορύμι, άλλο φτωχόσπιτο, πόρτες ανοιχτές, ευχές, τραγούδια, δάκρυα. Καμιά φορά βρισκότανε και κανένας «γνωστικός» για να μας πει «τρελλούς».
– Σε καλό τους! Δυο βήματα οι Γερμανοί!
Έλα όμως που εμείς ρωτήσαμε το λαό της Καλλιθέας κι όχι τους Γερμανούς σαν ξεκινούσαμε. Έτσι παιδιά; Και το τραγούδι μας πάντα φλογερό και πάντα ασίγαστο. Το κέφι αστείρευτο. Οι πόρτες να ανοίγουν. Κι όλες οι καρδιές να σμίγουν και να χτυπάνε. Κι όλα τα σπίτια στο πέρασμά μας να δακρύζουν…
– Καλά Χριστούγεννα! Γεια σου ΕΠΟΝ!
– Γεια σου Καλλιθέα!
Κι έτρεχαν να φέρουν κάτι τι. Μας έφερναν και δύο τρία μανταρίνια.
– Να αυτά για σας. Αυτά για τους αντάρτες. Καλή λεφτεριά. Γεια σου ΕΠΟΝ!
Φτάσαμε στις γραμμές του τραμ. Και περάσαμε στην αντικρυνή μεριά, προς τον Ιλισσό. Άλλα σπίτια τούτα, άλλοι άνθρωποι. Μα θα πάμε. Απόψε όλη η Καλλιθέα πρέπει να γιορτάσει λεύτερα Χριστούγεννα. Και πήραμε σειρά τα σπίτια. Αυτά που είδαν τα μάτια μας είναι άλλο πράμα.
Να εκεί στον τριόροφο πύργο εκείνη η κυρία δεν ήθελε να μας αφήσει να φύγουμε. Ήθελε να μας κρατήσει όλο το βράδυ να κάνει μαζί μας Χριστούγεννα μια κι ο Δημήτρης της ήταν αντάρτης. Και λέγαμε έτυχε. Μα σ’ όλα τα σπίτια το ίδιο. Όλο καρδιά καλωσύνη.
– Καλά Χριστούγεννα! Καλή λεφτεριά!
Κι ύστερα πηγαίναμε σε πολλά σπίτια. Μπήκαμε και στο τελευταίο. Και να μπροστά μας ένα τσούρμο καλοντυμένοι κύριοι που τρώγανε. Κι ανάμεσά τους Θέ μου κοντζάμ ένας αστυνόμος. Παγώνει το αίμα μας. Μα το τραγούδι πιο φλογερό, ίσως να ’ταν και το τελευταίο… κι όταν τελειώσαμε και θέλησε ο αστυνόμος να μας συνοδεύσει μέχρι την εξώπορτα είπαμε τέλειωσαν τα ψέματα… βγάζει κι ο αστυνόμος ένα χαρτί. Τι είναι τούτο πάλι; «Αστυνομικό Βήμα» όργανο λέει του ΕΑΜ αστυνομίας.
Και θυμάμαι καθώς ετοιμαζόμαστε να φύγουμε – αυτή τη φορά για τα σπίτια μας – μας είπε γελώντας:
– Εσείς οι Επονίτες! Είναι να τα χάσεις! Χριστούγεννα γιορτάζουμε, Πάσχα ή τη λεφτεριά μας…
Ίσως να μην είχε κι άδικο.

Φώτης Φωτεινός

(Διατηρήθηκε η ορθογραφία του εντύπου).

ΟΙΚΟΔΟΜΟΣ - "ΑΤΕΧΝΩΣ "

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ

«Οι δυνατότεροι απ' όλους αγωνίζονται όλη τους τη ζωή» - Έφυγε από τη ζωή ο Παναγιώτης Μακρής

«Οι αδύνατοι δεν αγωνίζονται. Οι δυνατότεροι αγωνίζονται ίσως μια ώρα παραπάνω. Αυτοί που δυνατότεροι ακόμα είναι, αγωνίζονται χρόνια πολλά. Αλλά οι δυνατότεροι απ' όλους αγωνίζονται όλη τους τη ζωή» (Μπρεχτ).

Έναν απ’ αυτούς τους δυνατότερους, ο παλαίμαχος κομμουνιστής, αγωνιστής του εργατικού και λαϊκού κινήματος, δήμαρχος Καισαριανής επί σειρά ετών, ο ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΑΚΡΗΣ,  ο άνθρωπος  που ταυτίστηκε με την ανταρτομάνα πόλη, που τον αγκάλιαζε μέχρι σήμερα με όλη της την αγάπη και την εκτίμηση, έφυγε από τη ζωή.

Η πολυκύμαντη ζωή του Π. Μακρή, ήταν ταυτισμένη με την Ιστορία του ΚΚΕ, του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Ο Π. Μακρής έδωσε συνολικά 20 χρόνια από τη ζωή του στις φυλακές και τις εξορίες, «πληρώνοντας» κι αυτός, όπως χιλιάδες άλλοι, το τίμημα της επιλογής τους να στρατευτούν στο ΚΚΕ. Εντάχτηκε το 1935, μαθητής ακόμα, στην ΟΚΝΕ, πολέμησε τους φασίστες κατακτητές. Φυλακίζεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης μέχρι το 1946. Επιστρέφει στην Ελλάδα και εντάσσεται στο ΚΚΕ. Το 1948 φυλακίζεται και εξορίζεται στην Ικαρία και στη συνέχεια στον Αϊ - Στράτη, όπου μένει έως το 1961. Το 1964 εκλέγεται με 62% δήμαρχος Καισαριανής, το 1967 συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται σε Γιούρα - Λέρο μέχρι το 1970. Μετά τη μεταπολίτευση επανεκλέγεται δήμαρχος Καισαριανής το 1975 - 1978 - 1982 - 1986. Διατέλεσε αντιπρόεδρος της ΚΕΔΚΕ και της ΤΕΔΚΝΑ. Το 1973 γίνεται αναπληρωματικό μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ μέχρι το 1986.

Μέχρι το τέλος της ζωής του δεν έπαψε να αποτελεί έναν από τους αγέραστους ορθοστατούντες και ορθοβαδίζοντες εργάτες του Κόμματος. Στους δρόμους της Καισαριανής, στα συλλαλητήρια και στις συγκεντρώσεις, αποτέλεσε εκφραστή της συνείδησης της νέας κοινωνίας, παράδειγμα του συνθήματος "πρωτοπόρα θεωρία, πρωτοπόρα δράση"».

«Σ' αυτήν την πόλη ήταν φυσικό ο λαός να επιλέξει για δήμαρχό της έναν κομμουνιστή, τον Παναγιώτη Μακρή», είπε το Θανάσης Παφίλης σε εκδήλωση του Κόμματος προς τιμή του Παναγιώτη Μακρή, τον Αρπίλη του 2009.

«Ο Δήμος Καισαριανής και άλλοι δήμοι, στους οποίους έχει πλειοψηφία το ΚΚΕ, αποτελούν το μετερίζι στήριξης και υπηρέτησης των λαϊκών συμφερόντων, πρωτοστατούν στην οργάνωση της πάλης όχι μόνο για τα προβλήματα της συνοικίας αλλά για όλα. Συμπαρατάσσονται με το εργατικό κίνημα, με το αντιιμπεριαλιστικό, φιλειρηνικό. Αποτελούν εστίες αντίστασης και οργάνωσης της λαϊκής πάλης».

Ο Θ. Παφίλης σημείωσε ακόμα πως «η εκτίμηση και τιμή που αποδίδεται στους πρωτοπόρους κομμουνιστές και αγωνιστές επώνυμους και ανώνυμους σχετίζεται με το γεγονός ότι αφιερώνουν τη ζωή τους στην υπηρεσία της κοινωνικής αναγκαιότητας, της διεξαγωγής της ταξικής πάλης μέχρι το τέλος, την κατάκτηση της εξουσίας από την εργατική τάξη, την οικοδόμηση του σοσιαλισμού - κομμουνισμού».

Η κηδεία του Παναγιώτη Μακρή θα γίνει την Τρίτη στις 19.00 στο νεκροταφείο Καισαριανής και θα είναι πολιτική.

Αναρτήθηκε από Οικοδόμος     στις     12:50   26-7-2015