ΕΡΗ ΡΙΤΣΟΥ

Έρη Ρίτσου για Ρούπα-Μαζιώτη: «Είναι ντροπή μας ως κοινωνία να πρέπει οι γονείς να κάνουν απεργία πείνας και δίψας για να πάει το παιδί τους στη γιαγιά του»

ΜΑΥΡΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ λοιπόν.

Ποιά είναι αυτή η εισαγγελέας ανηλίκων κα Νικολού που αρνήθηκε να δώσει την επιμέλεια του εξάχρονου παιδιού της Πόλας Ρούπα στη μητέρα και στην αδερφή της;
Ποιά είναι αυτή η κυρία εισαγγελέας (που είναι και ανηλίκων τρομάρα της) που δεν επιτρέπει στη γιαγιά και στη θεία του παιδιού να το πάρουν να το φροντίσουν αλλά και ούτε να το δουν καν.
Ποιά είναι αυτή η κυρία που αρνείται να γνωστοποιήσει πού βρίσκεται το παιδί;
Ποιά είναι αυτή η κυρία Νικολού πως "νόμιμα" παρανομεί;
Πού ακούστηκε να κρατείται εξάχρονο παιδί;
Ούτε στη δικτατορία δεν γίνονταν αυτά!

Και τί έχει να πει επ' αυτού ο Υπουργός Δικαιοσύνης; Ευλογεί τέτοιες χουντικές πρακτικές ή μήπως θα δώσει την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό, μη μπορώντας να ακολουθήσει τις πρακτικές της πρωτοδεύτερης φοράς αριστεροακροδεξιά;
"Μετά την σημερινή σύλληψη της Πόλας Ρούπα, η ίδια καθώς και ο Νίκος Μαζιώτης γνωστοποίησαν ότι αρχίζουν απεργία πείνας και δίψας λόγω του ότι οι Αρχές δεν δίνουν την επιμέλεια του 6χρονου γιου τους στην μητέρα και την αδερφή της " Αυτή είναι η πληροφορία και είναι ντροπή μας ως κοινωνία να πρέπει οι γονείς να κάνουν απεργία πείνας και δίψας για να πάει το παιδί τους στη γιαγιά του.
Και μη μου πει κανείς πως οι δικαστικές αρχές είναι ανεξάρτητες και ο Υπουργός δεν έχει ευθύνη, γιατί αρκετή κοροϊδία έχουμε φάει στη μούρη κοντά δυο χρόνια τώρα!

Έρη Ρίτσου

Αναρτήθηκε από Οικοδόμος

ΑΠΟΨΕΙΣ

Καμιά νομιμοποίηση

Είναι κρίσιμο οι εργαζόμενοι, ο λαός να μην νομιμοποιήσουν με τη στάση τους τη νέα αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας που βρίσκεται σε εξέλιξη. Το πολυνομοσχέδιο που φέρνει η κυβέρνηση και που σωστά έχει χαρακτηριστεί έκτρωμα δεν είναι το τέλος, όπως δεν ήταν το τέλος το νομοσχέδιο για το Ασφαλιστικό. Ηδη, ο πρόεδρος της Βουλής προετοιμάζει για ένα καυτό καλοκαίρι παραγωγής αντιλαϊκών νομοσχεδίων. Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ με μπαράζ νομοθετημάτων εντείνει την επίθεση ενάντια στο λαό προς όφελος των επιχειρηματικών ομίλων, που, με κάθε τρόπο, εκφράζουν την ικανοποίησή τους γι' αυτό το εγχείρημα, βάζοντας στο τραπέζι και νέες απαιτήσεις.
Σε αυτές τις συνθήκες, δεν υπάρχουν πολλές επιλογές. Είτε ο λαός θα παραδοθεί άνευ όρων σε μια ανελέητη επίθεση διαρκείας είτε θα διαλέξει το δρόμο της οργανωμένης αντίστασης και πάλης όχι απλώς ενάντια στο ένα ή άλλο νομοσχέδιο, αλλά στη συνολική στρατηγική που τα γεννά. Τη στρατηγική, δηλαδή, που έχει ως στόχο την ανάκαμψη των κερδών των επιχειρηματικών ομίλων.
Είναι κρίσιμο, σε αυτές τις συνθήκες, ο λαός όχι μόνο να μην παραδοθεί, αλλά, αντίθετα, να οξύνει την αντιπαράθεσή του. Να διεκδικήσει την κατάργηση των αντιλαϊκών νόμων, παλιών και νέων, των φόρων, την ανάκτηση απωλειών, όλων όσα έχασε τα προηγούμενα χρόνια, να διεκδικήσει σταθερή δουλειά με δικαιώματα, αποκλειστικά δημόσια δωρεάν Ασφάλιση, Υγεία, Πρόνοια, Παιδεία. Να ζητήσει να πληρώσει το κεφάλαιο την κρίση.
Η αμηχανία, με την οποία στέκονται όλα τα άλλα κόμματα της αστικής τάξης, του κεφαλαίου, απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης, είναι χαρακτηριστική. Θα μπορούσαν κάλλιστα αυτήν την πολιτική να την εφαρμόσουν κυβερνήσεις της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, του Ποταμιού κ.ά. Η στρατηγική τους συμφωνία στην υπεράσπιση των συμφερόντων του κεφαλαίου είναι που δυσκολεύει τη διαφοροποίησή τους. Γι' αυτόν το λόγο θα πυκνώσουν οι αποπροσανατολιστικοί δικομματικοί καβγάδες. Δεν έχει, λοιπόν, ο λαός τίποτα να περιμένει από κυβερνητικές εναλλαγές, από αλλαγή σκυτάλης στην εφαρμογή της αντιλαϊκής επίθεσης.
Μονόδρομος για το λαό είναι η οργάνωση της πάλης, ο δρόμος της ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, της λαϊκής συμμαχίας, της συμπόρευσης με το ΚΚΕ, στην κατεύθυνση της ρήξης και ανατροπής της εξουσίας του κεφαλαίου, της αποδέσμευσης από τις ιμπεριαλιστικές συμμαχίες ΕΕ και ΔΝΤ κ.ά. Για να γίνει ο ίδιος ιδιοκτήτης του πλούτου που παράγει.
Μόνο έτσι μπορεί να μπει τέλος στην αντιλαϊκή επίθεση διαρκείας.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21-5-2016

ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

11 Eλληνες με 18 δις ευρώ περιουσία και 1,5 εκατομμύριο άνεργοι στην Κολομβία των Βαλκανίων

Ας τη φανταστούμε κάπως έτσι - μια κυβέρνηση που: 

    Πρώτο: Θα είναι βγαλμένη από τα σπλάχνα του λαού και όπως μονομερώς οι εχθροί του λαού του επέβαλαν Μνημόνια, εκείνη ενεργώντας στο όνομα του λαού εξίσου μονομερώς (πώς αλλιώς;) θα καταργήσει  χωρίς δεύτερη κουβέντα τα Μνημόνια.

    Δεύτερο: Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει άμεσα τις αδικίες σε βάρος του λαού. Πώς; Εντοπίζοντας άμεσα και στέλνοντας τον λογαριασμό στα 559 «πατριωτάκια» μας που μέσα στα χρόνια της κρίσης, όταν 6,3 εκατομμύρια Έλληνες ρίχτηκαν στη φτώχεια, εκείνοι είδαν τα πλούτη τους να εκτινάσσονται στα 76 δισ. δολάρια («Βήμα», 24/8/2014) και να ανέρχονται στο 45% του ΑΕΠ της χώρας. 

    Τρίτο: Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει άμεσα τις αδικίες σε βάρος του λαού εντοπίζοντας άμεσα και στέλνοντας το λογαριασμό σε εκείνα τα 11 «πατριωτάκια» μας που μέσα στα χρόνια της κρίσης, όταν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι ρίχτηκαν στην ανεργία, εκείνοι (έρευνα της «Wealth-Χ» και της ελβετικής τράπεζας «UBS») είδαν την περιουσία τους να αυξάνεται από 16 δισ. δολάρια το 2013 στα 18 δισ. δολάρια το 2014 κατέχοντας (11 μόλις άνθρωποι) σχεδόν το 10% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας. 

     Τέταρτο: Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει άμεσα τις αδικίες σε βάρος του λαού εντοπίζοντας άμεσα και στέλνοντας τον λογαριασμό σε εκείνο το 10% του πλουσιότερου πληθυσμού της χώρας που τα χρόνια της κρίσης, την περίοδο που στην Ελλάδα έφτασαν να υποσιτίζονται 686.000 παιδιά (έκθεση Unicef), αυτή η μειοψηφία είδε τα πλούτη της να εκτινάσσονται φτάνοντας σήμερα στο σημείο να κατέχει το 56,1% του εγχώριου πλούτου από το 48,6% που συγκέντρωνε το 2007 (έκθεση της ελβετικής τράπεζας «Credit Suisse»).

    Πέμπτο: Μια κυβέρνηση που θα αποκαταστήσει άμεσα τις αδικίες σε βάρος του λαού εντοπίζοντας άμεσα και στέλνοντας τον λογαριασμό σε εκείνους που διατηρούν κεφάλαια τοποθετημένα στο εξωτερικό ύψους 140 δισ. ευρώ, όταν ένας στους δυο Έλληνες αναγκάζεται να δανειστεί ή να εκποιήσει περιουσιακά του στοιχεία για να επιβιώσει (έρευνα ΓΣΕΒΕΕ).

    Έκτο: Μια κυβέρνηση σε μια χώρα όπου ο εργάτης, ο αγρότης, ο βιοπαλαιστής έχασαν το 40% του εισοδήματός τους τα τελευταία χρόνια, θα στείλει τον (αντίστοιχο) λογαριασμό σε όλους τους προηγούμενους καθώς και σε εκείνους που φοροαποφεύγουν μέσω Λουξεμβούργου ή άλλων «παραδείσων», σε εκείνους που ο αφορολόγητος «πατριωτισμός» τους περνάει μέσα από «λίστες Λαγκάρντ», μέσα από εμβάσματα δισεκατομμυρίων στο εξωτερικό, μέσα από «οφ σορ» εταιρείες κι από άλλα τέτοια «νόμιμα και ηθικά». 

    Έβδομο: Μια κυβέρνηση του λαού που όπως μονομερώς οι εχθροί του λαού του έχουν φορτώσει στην καμπούρα του ένα χρέος που αφενός ο λαός το έχει πληρώσει χίλιες φορές κι αφετέρου δεν το δημιούργησε αυτός, εκείνη θα απαλλάξει το λαό από αυτό το χρέος, θα αρνηθεί να το πληρώσει, θα το διαγράψει μονομερώς (πως αλλιώς;) διακηρύσσοντας προς εγχώρια και ξένα όρνεα πως ό,τι φάγατε - φάγατε.

    Όγδοο: Μια κυβέρνηση που θα «εξηγήσει» στους τραπεζίτες πως τα 250 δισ. ευρώ που έχουν «δανειστεί» αυτά τα χρόνια είναι λεφτά του λαού, αφού ο λαός τα έχει πληρώσει, και άρα θα τεθούν στην υπηρεσία του λαού, θα τεθούν στην οικονομική αναγέννηση της χώρας μέσα από ένα παραγωγικό και πανεθνικό σχεδιασμό με γνώμονα το κοινωνικό όφελος και όχι το καπιταλιστικό κέρδος.

    Ένατο: Μια κυβέρνηση που όπως μονομερώς οι εγχώριοι και ξένοι «σωτήρες» του λαού του επέβαλαν μια δανειακή σύμβαση που θέτει τη χώρα υπό το αγγλικό δίκαιο και υπό την δικαιοδοσία του δουκάτου του Λουξεμβούργου, εκείνη το ίδιο μονομερώς (πώς αλλιώς) θα κάνει την δανειακή σύμβαση χαρτοπόλεμο και χωρίς καμία διαπραγμάτευση θα την πετάξει στον σκουπιδοτενεκέ.         

    Δέκατο: Μια κυβέρνηση που από την πρώτη μέρα θα εξασφαλίσει δουλειά, ψωμί, σύνταξη, θέρμανση, υγεία, παιδεία, κοινωνική πρόνοια στο λαό και θα τα εξασφαλίσει επειδή ακριβώς θα αρνηθεί να ξαναδώσει έστω και ένα τρύπιο ευρώ σε κερδοσκόπους και τοκογλύφους και επειδή ό,τι παράγει πλούτο στον τόπο δεν θα το χαρίζει στους «επενδυτές», δεν θα το βάζει ενέχυρο στις «Αγορές», αλλά θα το θέσει στην υπηρεσία του λαού, που σημαίνει: Τέλος στο ξεπούλημα και στο πλιάτσικο, πέρασμα υπό δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο όλων των τομέων στρατηγικής σημασίας στην οικονομία, από την ενέργεια, τον ορυκτό, επίγειο και εναέριο πλούτο μέχρι τις τηλεπικοινωνίες, τις δημόσιες μεταφορές και φυσικά τον τραπεζικό τομέα.   

    Ενδέκατο: Μια κυβέρνηση που δεν θα αναγνωρίζει στα «κολέγια των Επιτρόπων», σε καμία ΕΕ και σε κανένα ΔΝΤ το «δικαίωμα» να ρημάζουν και να υπονομεύουν την οικονομία της χώρας, που θα ενεργεί με γνώμονα την ανύψωση του παραγωγικού επιπέδου του τόπου και την αναδημιουργία της Ελλάδας, διεκδικώντας αμοιβαία επωφελείς σχέσεις στο πλαίσιο της αλληλεξάρτησης εντός του παγκόσμιου οικονομικού περιβάλλοντος και του παγκόσμιου «καταμερισμού εργασίας».    

    Δωδέκατο: Μια κυβέρνηση που δεν θα επιτρέπει στα ΝΑΤΟ και στις Κομισιόν να ποδοπατούν την εθνική κυριαρχία και την λαϊκή αξιοπρέπεια, που δεν θα θεωρεί «μονόδρομο» τα δεσμά τους, και που στα παιχνίδια των εκβιασμών, των απειλών και των υπονομεύσεων θα αντιτάσσει την λαϊκή οργάνωση, τη λαϊκή θέληση, τη λαϊκή αποφασιστικότητα και την πατριωτική και διεθνιστική αλληλεγγύη.     

    Άσχημη θα ήταν μια τέτοια κυβέρνηση; Δεν φαντάζομαι. Αλλά έχω και πλήρη επίγνωση ότι, μια βδομάδα πριν τις εκλογές, στο ερώτημα προς τους υποψήφιους κυβερνώντες αν «έχετε τέτοια κυβέρνηση» να μου προτείνετε, η απάντηση που θα λάμβανα θα ήταν ότι. η φαντασία μου καλπάζει.

     Διαβεβαιώνω, λοιπόν, ότι τόσο φαντασιόπληκτος δεν είμαι ώστε να πιστεύω ότι μπορεί στις 26 Ιανουαρίου να έχω μια τέτοια κυβέρνηση.   Εντούτοις δεν νομίζω (με το συμπάθιο κιόλας) ότι θα πρέπει να παραιτηθώ από το να θέλω μια τέτοια κυβέρνηση.

    Και φυσικά δεν νομίζω (με το συμπάθιο κιόλας), ακόμα κι αν δεν μπορώ να έχω μια τέτοια κυβέρνηση, ότι θα πρέπει να παραιτηθώ από το δικαίωμά μου, την παραπάνω Δευτέρα, να έχω μια τέτοια αντιπολίτευση.

του Νίκου Μπογιόπουλου

www.enikos.gr

Κάτω τα χέρια από τα Ταμεία!

Χρησιμοποιώντας ξανά το πρόσχημα για τη «βιωσιμότητα των Ταμείων», η κυβέρνηση, σε συνεννόηση με την τρόικα, επιδιώκει να ισοπεδώσει όσα ασφαλιστικά δικαιώματα έχουν μείνει όρθια. Το ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης είναι πάνω απ' όλα ταξικό - πολιτικό και από αυτήν τη σκοπιά πρέπει να προσεγγίζονται και οι οικονομικές του προεκτάσεις. Για να δικαιολογήσει τις αλλαγές, η κυβέρνηση επικαλείται την κακή οικονομική κατάσταση των Ταμείων και του κράτους, για την οποία όμως καμιά ευθύνη δεν έχουν οι εργαζόμενοι. Αντίθετα, η ευθύνη είναι αποκλειστικά δική της και του κεφαλαίου.

Ορισμένα παραδείγματα:

• Κράτος και εργοδοσία ευθύνονται για το γεγονός ότι σήμερα, οι εργοδοτικές οφειλές στο ΙΚΑ είναι μεγαλύτερες από το ετήσιο κονδύλι για τις συντάξεις (13,54 δισ. ευρώ και 10,8 δισ. ευρώ, αντίστοιχα).
• Στα 12 δισ. ευρώ ανέρχονται οι οφειλές του κράτους προς τα Ταμεία από το 1993.
• Πάνω από 60 δισ. ήταν οι απώλειες των Ταμείων από την κλοπή των αποθεματικών τους, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του '50 και από τότε κλιμακώθηκε με διάφορους τρόπους.
• 13 δισ. ευρώ στοίχισε στους ασφαλιστικούς οργανισμούς το «κούρεμα» των ομολόγων με το PSI.
• Η μείωση εργοδοτικών εισφορών στερεί 1 δισ. ετησίως από τα Ταμεία, η εισφοροδιαφυγή και οι ευέλικτες μορφές εργασίας άλλα 8,5 δισ. ευρώ.
• Η ανασφάλιστη δουλειά κάνει θραύση, καθώς ένας στους τέσσερις εργαζόμενους δουλεύει χωρίς την καταβολή εισφορών από τον εργοδότη (36% το 2012).
• Η κρατική χρηματοδότηση μειώνεται από χρόνο σε χρόνο, με το κράτος να αποσύρεται ολοένα και περισσότερο από τις υποχρεώσεις του απέναντι στα Ταμεία. Συγκεκριμένα, με βάση το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα 2015 - 2018, η κρατική χρηματοδότηση προς την Κοινωνική Ασφάλιση υπολογίζεται στα 8,6 δισ. ευρώ ετησίως, όταν το 2012 ήταν 15 δισ. ευρώ.

Να, λοιπόν, από πού προκύπτει η κατάσταση την οποία επικαλείται σήμερα η κυβέρνηση για να κλιμακώσει την επίθεση. Είναι φανερό ότι για τα ελλείμματα στα Ταμεία καμιά ευθύνη δεν έχουν οι εργαζόμενοι, οι οποίοι, στη συντριπτική τους πλειοψηφία καταβάλλουν μέχρι δεκάρας τις εισφορές που τους αναλογούν και όταν δεν έχουν να πληρώσουν χάνουν ιατροφαρμακευτική περίθαλψη και σύνταξη, όπως γίνεται με τους ασφαλισμένους στον ΟΑΕΕ. Αν όμως προχωρήσουν τα μέτρα που λέει η κυβέρνηση, τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα;

Η απάντηση είναι όχι. Το επιβεβαιώνει η επιδείνωση της πραγματικότητας που ζουν ασφαλισμένοι και συνταξιούχοι σήμερα, ύστερα από δυο σχεδόν δεκαετίες απανωτών «μεταρρυθμίσεων» στο Ασφαλιστικό, οι οποίες υποτίθεται ότι γίνονταν για να «θωρακιστεί το σύστημα» και να «μην καταρρεύσει». Αυτό που προσθέτει η κάθε «μεταρρύθμιση» είναι ένα επιπλέον κομμάτι στο παζλ της λειτουργίας του συστήματος της Ασφάλισης με καθαρά ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια, με το κράτος να εγγυάται μόνο ένα κομμάτι της σύνταξης, στο ύψος του προνοιακού επιδόματος. Αυτές οι αλλαγές πάνε χέρι - χέρι με τις ανατροπές στην Υγεία, προς την ίδια ακριβώς κατεύθυνση.

Η τάση αυτή δε θα αντιστραφεί, αλλά θα συνεχιστεί και θα ενταθεί με τα μέτρα που σχεδιάζουν τώρα κυβέρνηση - κεφάλαιο, σε συνεργασία με την τρόικα. Το μαρτυράει η ίδια η πείρα των ασφαλισμένων και των συνταξιούχων σε όλα τα Ταμεία, που είναι ώρα να πάρουν μεγαλύτερη ευθύνη. Με κανέναν τρόπο δεν πρέπει να περάσουν τα νέα μέτρα, να καταδικαστούν οι σημερινοί εργαζόμενοι και άνεργοι σε δουλειά μέχρι τα βαθιά γεράματα και οι συνταξιούχοι σε συντάξεις κάτω και από αυτές που παίρνουν σήμερα και φυτοζωούν. Τα Ταμεία χτίστηκαν στων εργατών τις πλάτες, είναι ποτισμένα με τον ιδρώτα τους. Δεν πρέπει να τα παραδώσουν πεσκέσι στις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες και στα μονοπώλια, για λογαριασμό των οποίων νομοθετούν κυβέρνηση και ΕΕ. Οι αλλαγές στο Ασφαλιστικό είναι αιτία πολέμου και αυτό πρέπει να το νιώσουν καλά στο σβέρκο τους κυβέρνηση και εργοδοσία, με επόμενο μεγάλο αγωνιστικό σταθμό την αυριανή απεργία.