ΕΡΗ ΡΙΤΣΟΥ

Έρη Ρίτσου για Ρούπα-Μαζιώτη: «Είναι ντροπή μας ως κοινωνία να πρέπει οι γονείς να κάνουν απεργία πείνας και δίψας για να πάει το παιδί τους στη γιαγιά του»

ΜΑΥΡΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ λοιπόν.

Ποιά είναι αυτή η εισαγγελέας ανηλίκων κα Νικολού που αρνήθηκε να δώσει την επιμέλεια του εξάχρονου παιδιού της Πόλας Ρούπα στη μητέρα και στην αδερφή της;
Ποιά είναι αυτή η κυρία εισαγγελέας (που είναι και ανηλίκων τρομάρα της) που δεν επιτρέπει στη γιαγιά και στη θεία του παιδιού να το πάρουν να το φροντίσουν αλλά και ούτε να το δουν καν.
Ποιά είναι αυτή η κυρία που αρνείται να γνωστοποιήσει πού βρίσκεται το παιδί;
Ποιά είναι αυτή η κυρία Νικολού πως "νόμιμα" παρανομεί;
Πού ακούστηκε να κρατείται εξάχρονο παιδί;
Ούτε στη δικτατορία δεν γίνονταν αυτά!

Και τί έχει να πει επ' αυτού ο Υπουργός Δικαιοσύνης; Ευλογεί τέτοιες χουντικές πρακτικές ή μήπως θα δώσει την παραίτησή του στον Πρωθυπουργό, μη μπορώντας να ακολουθήσει τις πρακτικές της πρωτοδεύτερης φοράς αριστεροακροδεξιά;
"Μετά την σημερινή σύλληψη της Πόλας Ρούπα, η ίδια καθώς και ο Νίκος Μαζιώτης γνωστοποίησαν ότι αρχίζουν απεργία πείνας και δίψας λόγω του ότι οι Αρχές δεν δίνουν την επιμέλεια του 6χρονου γιου τους στην μητέρα και την αδερφή της " Αυτή είναι η πληροφορία και είναι ντροπή μας ως κοινωνία να πρέπει οι γονείς να κάνουν απεργία πείνας και δίψας για να πάει το παιδί τους στη γιαγιά του.
Και μη μου πει κανείς πως οι δικαστικές αρχές είναι ανεξάρτητες και ο Υπουργός δεν έχει ευθύνη, γιατί αρκετή κοροϊδία έχουμε φάει στη μούρη κοντά δυο χρόνια τώρα!

Έρη Ρίτσου

Αναρτήθηκε από Οικοδόμος

ΚΑΝΕΛΛΗ

Τα κοκόρια

Ο εχθρός του καλού είναι το καλύτερο, λέει ο λαός. Το υπόλοιπο το αφήνει στη σφαίρα του αυτονόητου, αυτή την τεράστια παγίδα που καταπίνει ζωές, εξευτελίζει πρόσωπα κι ενίοτε εξασφαλίζει καταδίκες. Εχθρός του κακού είναι το χειρότερο, όχι το καλό, μόνον όταν πρέπει να αποκρυβεί το άθλιο, το ισοπεδωτικό των πάντων. Ετσι με αμπελοφιλοσοφικές διαθέσεις, κάτι απομεινάρια ημερολογιακής αυτοματοποιημένης αισιοδοξίας, μπήκε το 2017 χωρίς εκείνες τις γνωστές μακροσκελείς και αναλυτικές αποτιμήσεις της προηγούμενης χρονιάς με το βαρύγδουπο τίτλο «ανασκόπηση». Κι όμως, έχει αξία να βλέπεις και να διαβάζεις, ν' ακούς και να θυμάσαι, αλλά κυρίως να κρίνεις την επιλογή του ανασκοπούντος. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, είναι άλλο πράμα για το φερόμενο ως «δυτικό πολιτισμό» να μπαίνει βόμβα σε παριζιάνικο κέντρο διασκέδασης κι άλλο σ' ένα της Κωνσταντινούπολης. Κι εδώ είναι που απαιτείται μείζων προσοχή, πολλή ιδεολογική διαλεκτική σύγκρουση, κόπος να σωθούν οι πολλοί από την τύφλωση περί τα κίνητρα και τα κρυμμένα συμφέροντα.

Η ...αριστερά, κι όχι μόνον η ελληνική, μόλις αποκομμουνιστικοποιηθεί και της ανατεθούν καθήκοντα διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος, δείχνει το διαβατήριο για το σύστημα που έχει δαγκώσει και το περιφέρει με κάθε ευκαιρία. Κι αυτό δεν είναι παρά η ταύτιση του καπιταλισμού με τον πολιτισμό. Η αναγωγή κάθε οπορτουνίστικης τακτικής επιλογής σε πολιτισμικό ζήτημα, με υμνωδίες για το ήθος, το ύφος και τη... μαζικότητα. Η φαμφαρόνικη, μουσολινικής υφής «πολιτισμολογία» όχι απλώς δεν περνάει απαρατήρητη, αλλά αποδεικνύεται κατά περίσταση και άκρως αποτελεσματική, υποδόρια λαϊκίστικη και αθλίως εξουθενωτική. Θυμηθείτε, σύντροφοι, τις πλατείες των αγανακτισμένων. Εκείνο το υπερπροβληθέν συνονθύλευμα χριστανολουκάδων, φασιστοπατριωτών, χαβαλεδιάρικων μικροαστών και αριστερών που έστηναν βαρουφακιάδες, αμεσοδημοκρατικές συνελεύσεις κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα, που έρχονταν μετά τα νέα δικά τους «δεκεμβριανά». Θυμηθείτε ποιοι και πώς εξήραν την πολιτισμένη αναμονή στις ουρές με τα κάπιταλ κοντρόλ κι ύστερα τη φιλανθρωπία των φτωχών απέναντι στους μετανάστες, διαπραγματευόμενοι μέχρι και όσκαρ για γιαγιάδες χωρίς περίθαλψη, σύνταξη και βεβαρημένες με ΕΝΦΙΑ... Ολος αυτός ο ...αριστερός πολιτισμός - καπιταλισμός, που σέβεται την αναπηρία του Σόιμπλε όσο και το πετσοκομμένο επίδομα των ΑμΕΑ, χωμένος μέσα σε πορτοκαλί γάντια επιλεγμένων καθαριστριών, συμβολικά αμπέχωνα υπουργών και μαγκιές άλλων, πνιγμένος σε καταγγελίες τύπου «γιατί αλλού το ΠΑΜΕ κι αλλού η ΓΣΕΕ», είναι που αφήνει να εννοηθεί ότι τα θύματα των τρομοκρατικών επιθέσεων έχουν διαφορετικό ηθικό βάρος «αθωότητας».

Σ' αυτό το άθλιο υπόστρωμα πολιτισμικής αποσύνθεσης, με τον πρωθυπουργό να ζητάει από παιδάκι τη... γραβάτα του, έναν πατρινό απατεώνα να «σωρριάζει» την απελπισία του «κοσμάκη» ως τους φόνους αλλά να κάνει τα χρυσάβγουλα να μοιάζουν πολιτικώς υποφερτοί φονιάδες, το άθλιων προδιαγραφών 2017 μοιάζει σαν η μεγάλη ευκαιρία να... χτυπηθεί «πολιτισμικά» το ΚΚΕ εντός εκτός κι επί τ' αυτά. Δεν είναι, λοιπόν, παράξενο να βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο, ειδικά στο διαδίκτυο, εκεί που τα άδυτα της προπαγάνδας του πρωθυπουργικού υπογείου έρχονται στο φως ως και «γαμώ τις πληροφορίες και γαμάτες αποκλειστικότητες» λάσπη στον ανεμιστήρα, να παρουσιάζεται ως χρυσόσκονη κι αποκατάσταση της Ιστορίας. Χιλιοπαιγμένο έργο αλλά ενόψει του 20ού, με αριστερό πρόσημο και ακροδεξιά κουλτούρα (πες, πες κάτι θα μείνει), το στίγμα του αντικομμουνισμού θέλει ιδιαίτερη επισήμανση και προσοχή. Οση και οι χοντροκοπιές που εντάσσονται στη διασπορά τόσο μεγάλων ψεμάτων ώστε να φαντάζουν αλήθειες. Αλλοτε με παγερή ψυχραιμία, αλλά κι όποτε χρειαστεί με πανηγυρικά αποκαλυπτήρια, δεν θ' αφήσουμε άκοπο, θαρρώ, μήτε χλωρό μήτε ξερό αντικομμουνιστικό κλαρί να... λαλούν πολλοί αριστεροί και μη κοκόροι, ώστε ν' αργεί να ξημερώσει για τον εργαζόμενο λαό, την τάξη και το κόμμα του.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 7-1-2017

 

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Ο νέος χρόνος είναι χρήμα - Τι κρίμα

1. Απίστευτα προβλέψιμος, ο νέος χρόνος παίρνει τη σκυτάλη και σίγουρα θα ακολουθήσει την πεπατημένη. Για άλλη μια φορά ουδέν νεώτερον από το δυτικό μέτωπο. Αλλά η ζωή είναι μία και μοναδική, το πέρασμα γρήγορο. Είμαστε εδώ για να καταργήσουμε με τις πράξεις μας το 1, 2, 3 του ιστορικού χρόνου και να ορίσουμε εμείς πώς θα κινηθούμε και πότε, για να ξηλώσουμε αυτό το γελοίο κατασκεύασμα των αστών που πιστεύουν ότι ο χρόνος είναι χρήμα.

2. Μόλις κλείσουν τα φώτα της γιορτής του νέου εμπορεύματος «2017», τελειώνει κάθε ρεμβασμός και τα κεφάλια μέσα. Μπροστά μας, βαρετή και γερασμένη, η δημοκρατία θα επανέλθει στη θέση της καχύποπτη όσο ποτέ, μπροστά σε κάθε ταραχή που αργά ή γρήγορα θα κάνει την εμφάνισή της.

3. Οσοι επιμένουν να είναι παραμυθιασμένοι, ας γνωρίζουν πως τα βεγγαλικά τελειώνουν γρήγορα. Θα ξυπνήσουν απότομα στο περιβάλλον των τραπεζιτών, που δεν αναγνωρίζει καμιά άλλη μορφή από το εμπόρευμα. Η εργατική τάξη θα σηκώσει όλο το βάρος αυτού όπως και του προηγούμενου χρόνου. Δεν φτάνει η αλήθεια της στις βιτρίνες των τηλεοπτικών καναλιών. Είτε το θέλει είτε όχι, ο εργαζόμενος οφείλει να υπερασπιστεί τις επιθυμίες, τους πόθους και τα σχέδια που έχει για τη ζωή, αλλιώς θα εξαφανιστεί.

4. Οσοι καλλιεργούν προσδοκίες για το νέο χρόνο είναι συστηματικοί απατεώνες. Οχι μόνο διαχειρίζονται τη δημόσια αγανάκτηση, αλλά όποτε κρίνουν αιφνιδιάζουν τον πολίτη με έναν ακόμη κλονισμό. Η οικονομία μας είναι σχεδιασμένη, δηλώνουν οι απανταχού τραπεζίτες, μέχρι το 2020. Ετσι θα μας επιτραπεί να έχουμε μια εξελικτική διαδικασία, που θα θέσει επιτέλους σε κίνηση το έρημο κράτος. Ποιον κοροϊδεύουν; Κάθε τους κίνηση έχει αρνητικές συνέπειες για τους πολίτες και αποκαλύπτει μια νέα πραγματικότητα, ένα νέο αξεπέραστο εμπόδιο.

5. Η νεότητα έχει στερηθεί την ίδια την υπόστασή της. Κοντεύει να γίνει ανάμνηση. Κοιτάξτε τους νέους μεταφορείς κάθε είδους, που διασχίζουν καθημερινά την πόλη από τη μια άκρη στην άλλη με αυτά τα άθλια μηχανάκια, θέτοντας τη ζωή τους σε κίνδυνο. Δείτε πόσα νέα κορίτσια κι αγόρια σερβίρουν ακατάπαυστα όλη μέρα όρθιοι, με μελλοντικά μυοσκελετικά προβλήματα έναντι πινακίου φακής. Μια ολόκληρη κοινωνία υποτάσσεται στον απόλυτο έλεγχο μιας παρασιτικής τάξης - η νεότητα θα έμενε απ' έξω;

6. Η πραγματική ζωή και η απόλαυσή της είναι δικαίωμα αναφαίρετο κάθε ανθρώπου. Αν έχει καταντήσει μια μακρά και αγωνιώδης δοκιμασία, είναι γιατί αφεθήκαμε. Και αυτό είναι άξιο απορίας. Ας μιλήσει το ένστικτο που κατοικεί στον καθένα, χτυπάει ακαριαία με αξιοθαύμαστη δεξιότητα. Ο κάθε πολίτης πρέπει να θεωρεί καθήκον τη ματαίωση των σχεδίων των τραπεζιτών. Η αποφασιστικότητα να κρατηθούμε γερά στη ζωή είναι το πρώτο βήμα ενάντια στην κυρίαρχη διάλυση. Οσοι προσπαθούν να τη συντηρήσουν θα μας βρουν μπροστά τους.

7. Σιγά μην περιμένουμε να δούμε και άλλα έργα της κυβέρνησης για να την απορρίψουμε. Αν πηγαίναμε πάσο, η ζωή θα είχε εξελιχθεί σε μια τεράστια φάρσα από μπλοφαδόρους δεξιούς κι αριστερούς, που δεν θα αργήσουν να αποκαλυφθούν σε όλη τους την ωμότητα. Εχουμε επαρκή γνώση της ιστορικής διάστασης του θέματος και έχουμε πάρει τα μέτρα μας. Αυτό που βαραίνει πάνω μας δεν είναι κάποια μυστηριώδης συνθήκη, αλλά το κεφάλαιο, που έχει ανάγκη κι από άλλα κεφάλαια, με αποτέλεσμα να αρμέγει ό,τι έχει απομείνει. Αλλά, όπως τονίζει ο Πάμπλο Νερούδα στο ποίημα «Θα ζήσω», έτσι κι εμείς, θα τα καταφέρουμε: «Εγώ δεν θα πεθάνω. Φεύγω προσώρας αυτή τη μέρα που είναι γεμάτη ηφαίστεια, φεύγω για τη ζωή και τα πλήθη. Εδώ αφήνω πράγματα τακτοποιημένα, σήμερα που οι γκάνγκστερς σεργιανίζουν με τη "δυτική κουλτούρα", με τα χέρια που σκοτώνουν στην Ισπανία, με τις ταλαντευόμενες αγχόνες της Αθήνας, την ατιμία που κυβερνάει τη Χιλή. Κι ας σταματήσω εδώ...».

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 31-12-2016

 

ΠΡΩΤΟΧΡΟΝΙΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Μήνυμα του ΚΚΕ στο λαό για τη νέα χρονιά

Το ΚΚΕ εύχεται καλή κι αγωνιστική χρονιά στους εργατοϋπαλλήλους, στους ανέργους, στους αυτοαπασχολούμενους, στους φτωχούς αγρότες, στους νέους και τις γυναίκες των λαϊκών στρωμάτων, στους πρόσφυγες και μετανάστες, που ζουν ή παραμένουν εγκλωβισμένοι στη χώρα μας.

Το 2017, που ξεκινάει με νέα βάρη για το λαό μας, μπορεί να αφήσει ένα ισχυρό αποτύπωμα στην προσπάθεια ανασύνταξης του εργατικού κινήματος, οικοδόμησης της κοινωνικής συμμαχίας, ισχυροποίησης του ΚΚΕ, για να ανοίξει ο δρόμος για ένα καλύτερο αύριο για το λαό μας.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά και τα άλλα κόμματα του συστήματος, παρά τις μεταξύ τους διαφωνίες για την κυβερνητική καρέκλα, καλλιεργούν στο λαό την ψεύτικη προσδοκία ότι η ανάκαμψη της καπιταλιστικής οικονομίας θα βάλει δήθεν τέλος στις θυσίες του λαού, θα ανακόψει την πορεία επιδείνωσης της ζωής του.

Η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική. Ακόμη κι αν υπάρξει κάποια ανάκαμψη, θα είναι για τα κέρδη των λίγων, θα είναι αβέβαιη, γιατί οι ίδιες οι εξελίξεις στην παγκόσμια και ευρωπαϊκή οικονομία είναι δυσοίωνες. Πάνω απ' όλα θα είναι μια ανάκαμψη που όχι μόνο δεν θα αναπληρώσει τις τεράστιες απώλειες για το λαό, αλλά και θα συνοδευτεί με νέα μέτρα, «ματωμένα» πλεονάσματα, διαρκείς «κόφτες» εργατικών - λαϊκών δικαιωμάτων.
Ο καπιταλισμός δεν γεννά μόνο κρίσεις, φτώχεια και ανεργία, αλλά και πολέμους. Οι εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή, οι ανταγωνισμοί ανάμεσα σε ισχυρά κράτη και περιφερειακές δυνάμεις για τις πρώτες ύλες και τους δρόμους μεταφοράς, φέρνουν πιο κοντά την απειλή ενός πιο γενικευμένου πολέμου.
Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ συμμετέχει ενεργά σε όλους τους ΝΑΤΟικούς σχεδιασμούς. Μαζί με τις άλλες αστικές πολιτικές δυνάμεις, καθησυχάζει τον ελληνικό λαό ότι η συμμετοχή της Ελλάδας στο ΝΑΤΟ είναι παράγοντας «ειρήνης και ασφάλειας στην περιοχή». Εχει νομιμοποιήσει στο Αιγαίο την παρουσία του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν αναγνωρίζει θαλάσσια σύνορα και ενθαρρύνει την επιθετική στρατηγική της Τουρκίας. Την ίδια στιγμή, στο άλυτο, για 42 χρόνια, πρόβλημα εισβολής - κατοχής στην Κύπρο, προτείνουν ως λύση την ντε φάκτο διχοτόμηση, μέσω ενός νέου σχεδίου τύπου «Ανάν».

Απέναντι σε αυτήν την κατάσταση, το ΚΚΕ δίνει όλες του τις δυνάμεις για να δυναμώσει η εργατική - λαϊκή πάλη κι αλληλεγγύη, για να υπάρχει πραγματική ανακούφιση του λαού, ανάκτηση των απωλειών, ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.

Προετοιμάζει το 20ό Συνέδριό του, που θα διεξαχθεί την άνοιξη του 2017, με τη φιλοδοξία να γίνει πιο ισχυρό, πιο ικανό στην ανάπτυξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος και την προώθηση της συμμαχίας των λαϊκών στρωμάτων σε κατεύθυνση ρήξης και ανατροπής με το καπιταλιστικό σύστημα. Αυτό είναι ακόμα πιο επιτακτικό στις σημερινές συνθήκες, που όλα είτε μοιάζουν ακίνητα είτε κινούνται με αργούς ρυθμούς.
Σήμερα υπάρχουν πλούσια πείρα στο λαό και περισσότερες αποδείξεις για να δει ότι καμία κυβέρνηση που υπηρετεί τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, δεν μπορεί να βάλει τέλος στα μεγάλα αδιέξοδα.

Αυτό που χρειάζεται είναι ο λαϊκός αγώνας για τα οξυμένα προβλήματα να βλέπει μπροστά, να μην εγκλωβίζεται στις συμπληγάδες της κυβερνητικής εναλλαγής αντιλαϊκών κυβερνήσεων και μιας ουτοπικής δήθεν φιλολαϊκής διαχείρισης του συστήματος. Να ωριμάζει η σκέψη, η συζήτηση, ο προβληματισμός για το ότι το σημερινό εκμεταλλευτικό σύστημα που, παρά τα επιτεύγματα της επιστήμης και της τεχνολογίας, αναγκάζει τους λαούς να ζουν στη βαρβαρότητα, δεν μπορεί να είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

Στη θέση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας κι εξουσίας, της οικονομίας της αναρχίας και του κέρδους για τους λίγους, πρέπει να μπει η κοινωνική ιδιοκτησία των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής, ο επιστημονικός κεντρικός σχεδιασμός της οικονομίας, η παραγωγή για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών.
Με το βάρος αυτής της ευθύνης, το ΚΚΕ συνεχίζει ακόμη πιο αποφασιστικά για να ανταποκριθεί με επιτυχία στα καθήκοντα της εποχής, για την υπόθεση του σοσιαλισμού, που σήμερα, 100 χρόνια μετά την «πρώτη έφοδο στον ουρανό» - τη Μεγάλη Οχτωβριανή Επανάσταση του 1917 - είναι περισσότερο αναγκαίος και επίκαιρος από ποτέ.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 31-12-2016

ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ 2017

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Αγια νύχτα

1. Η άγια νύχτα μάς αφορά όλους. Οι θνητοί παλεύουμε μέσα από το αίσθημα και το πάθος, προσπαθώντας να υποδεχτούμε κάθε χρόνο τη φάτνη. Η ακαταμάχητη γοητεία των Χριστουγέννων ξεπέφτει και τούτη τη χρονιά, εξαιτίας της πραγματικότητας. Για μια ακόμη φορά, το πιστοποιητικό της γέννησης του θείου βρέφους αναφέρει «αγνώστου πατρός». Μπορεί να «ζωγραφίζουμε» τη μέρα της γέννησης, να τονίζουμε λεπτομέρειές της, αλλά η καθημερινότητα δεν μπορεί να σηκώσει κεφάλι. Οι καταστάσεις και τα γεγονότα δημιουργούν καταθλιπτικούς πολίτες, οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με την ένδοξη γιορτή της γέννησης του Ιησού. Αυτές οι γιορτές θα αποτελέσουν μέρος των παιδικών αναμνήσεων των αυριανών ενηλίκων. Πώς να διασχίσεις τις γιορτές με τους συνταξιούχους να κατεβαίνουν στο δρόμο σαν στυμμένες λεμονόκουπες και τους πρόσφυγες να έχουν μεταμορφωθεί σε παρίες; Παρά τη μικρόψυχη και σκληρή συμπεριφορά εκ μέρους του κράτους, κάθε οικογένεια, χωρίς να χάνει το ύψος της, προσπαθεί να συμφιλιωθεί, πρόσκαιρα, με πνευματικό τρόπο, με την έλευση του Κυρίου, δημιουργώντας μια «γιορτή» μακριά από τις εκκλησίες.

2. Το ρασοφόρο πάθος προσπαθεί να σηκώσει το βάρος της Γέννησης αλλά επί ματαίω. Ας βγει η Ιερά Σύνοδος από το κλειστό της κύκλωμα και ας αναζητήσει τη μόνη φάτνη όπου γεννιέται το θείο αλλά και κάθε βρέφος στα καταλύματα των Σύρων.

3. Ακόμη και το παραμύθι της Γέννησης έγινε απρόσιτο, έχασε την αμεσότητά του. Τώρα το τραγούδι της εναρμονίζεται με την αδύναμη ψυχή του πολίτη. Με τι βλέμμα να σταθεί μπροστά στη φάτνη και τι να της ζητήσει; Αφού έχει δεχτεί καίρια πλήγματα, αναστατώσεις που τον μεγάλωσαν και τον έκαναν να ξεπεράσει κάθε φάτνη, ακούγοντας μια ζωή τα ίδια και τα ίδια, χωρίς σταγόνα αλήθειας, περιφέρεται στην πατρίδα του σαν να βρίσκεται στα ξένα, ένας φιλοξενούμενος, ο οποίος με ευγένεια και υπομονή παρατηρεί τη χώρα του να χάνει κάθε πνευματική της υπόσταση.

4. Τυχάρπαστοι και ημιμαθείς, οι μικροαστοί μιμούνται τα πάσης φύσεως ελαττώματα των αστών. Προσβάλλουν με την παρουσία τους κάθε φάτνη, εκφράζοντας μπροστά της ό,τι πιο συντηρητικό σέρνουν μέσα τους. Σε μια παράλληλη πραγματικότητα, οι πρόσφυγες, εξορισμένοι από την πολεμική ωμότητα, προσπαθούν όσο μπορούν να εμψυχώσουν την οικογένειά τους απέναντι στις προκαταλήψεις όλων των σχημάτων της ακροδεξιάς και τις επιθέσεις της. Προσπαθούν να διατηρήσουν αναλλοίωτες τις αξίες που έφεραν από την πατρίδα τους, να τις μοιραστούν μαζί μας, ώστε να αναχαιτίσουμε από κοινού κάθε αντιδραστικό κώδικα που λειτουργεί σε βάρος όλων.

5. Η υπεράσπιση της φάτνης είναι ένα ακόμη στοιχείο της γενναιόδωρης λαϊκής ψυχής που εκφράζει ατόφιο τον πολιτισμό μας. Αυτή διατηρεί, παρ' όλες τις θύελλες, την παράδοση που έχει ξεπέσει σε συνήθεια εκ μέρους της Εκκλησίας.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 24-12-2016

ΚΑΝΕΛΛΗ

Ο χριστουγεννιάτικος καπιταλισμός

Στη χώρα που ο υπουργός Επικρατείας σαν «πατέρας» πίνει φραπέ φυλασσόμενος από δεκάδες κακοπληρωμένους αστυνομικούς στα Εξάρχεια, ενώ παραδίπλα ο και κοσμάκης επιλεγόμενος αφήνει να τον κατεβάζουν με το ζόρι από τα τρόλεϊ παγερό προεορταστικό βραδάκι για να ζεσταθεί τρέχοντας μακριά απ' τα λαμπαδιασμένα κίτρινα κουφάρια, τα Χριστούγεννα ως γιορτή ήρθαν και τρακάρισαν και με τη λογική και με την ευαισθησία. Δεκάδες λοιπόν μισοαπολυμένοι, απλήρωτοι και ανασφαλείς δημοσιογράφοι υποχρεούνται απ' την ανεπίσημα επίσημη ενημέρωση να ασχολούνται με τη μαρμίτα αισιοδοξίας στην οποία κάποιος πέταξε τον Τσίπρα όταν ήταν μικρός (η είδηση αναρτήθηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ) και έτσι μας προέκυψε ταυτόχρονα και θυμωμένος και αισιόδοξος. Στην αθεράπευτη αριστεροδεξιά φαίνεται ότι το μόνο αποδεκτό κόκκινο είναι και το εμπορικό ερυθρό του Αϊ - Βασίλη, που το περιφέρει βυθισμένος κι αυτός στη μαρμίτα της αγοράς πάντα με γουνάκια, ακόμα και στις αυστραλέζικες παραλίες.

Θα πάμε, λοιπόν, καθώς φαίνεται έως τις γερμανικές εκλογές ξυνόμενοι στην γκλίτσα του δικού μας προεκλογικού τσομπάνη μαρμιτένιοι και υπερήφανοι ως Ελληνες - Ευρωπαίοι του βαλκανομεσόγειου νότου, κι όπου βγει! Ο πολιτικοδημοσιογραφικός τσαμπουκάς εξαντλείται στο ποιος θα μαχαιρώσει πρώτος τη φουσκωτή βάρκα των δανειστών στην οποία επιβαίνουμε ως ευρωπρόσφυγες με αριστερό πρόσημο, δεξιό πηλήκιο και τιμονιέρη που κληρώνει στις μαρμίτες. Ο δημόσιος λόγος έχει εκπέσει στο ύψος της Χρυσής Αυγής έναν πόντο πάνω, έναν πόντο κάτω απ' τον απόπατο που για να αποξηρανθεί πρέπει να καεί οικειοθελώς ο μισός σχολιαστικός εσμός του διαδικτύου. Στη φετινή πολιτική φάτνη το χνότο των ζώων μυρίζει θειάφι και πετρέλαιο και εκτοξεύεται σα σφαίρα που σκοτώνει τα μωρά και τις ιδέες που πίστεψαν για μάγους τα βαμπίρ της εξουσίας. Τα δε πακέτα δώρων κατάφεραν να χωρέσουν συμπυκνωμένη ανατριχίλα, απογοήτευση, οργή με περιτύλιγμα ζαρωμένο σαν το δέρμα ανήμπορων συνταξιούχων και τσακισμένων εργαζομένων που δέθηκαν με το πενήντα τοις εκατό ενός άθλιου ΕΚΑΣ.

Τι να σου κάνει η μαρμίτα όταν είσαι 79 χρόνων και σε βαράει ο καρκίνος στο αριστερό πνευμόνι κι ας μην έπινες κι ας μην κάπνιζες κι ας μην έζησες παρά για δυο παιδιά και μερικά εγγόνια. Και για να μείνεις ζωντανή να πρέπει να βρεις λεφτά να προκάμεις την αρρώστια γιατί στο Πολάκειο σύμπαν ώσπου ν' αποφανθεί το σύστημα για τη μέθοδο (κρυφά, δηλαδή, αν αξίζεις να ζήσεις) εσύ πρέπει να σκεφθείς πως απ' αυτήν την πετσοκομμένη σύνταξη ζουν άνεργη κόρη, δυο εγγόνια και...

Σίγουρα η περίπτωση, θα μου πει κανείς, είναι μία κι έχει κι άλλες χειρότερες, που δεν αντιμετωπίζονται στον χριστουγεννιάτικο καπιταλισμό χωρίς χορηγία και φιλανθρωπία. Πού να σκεφθεί ο Χριστιανός των ημερών τι σημαίνει «χορηγός της ζωής ημών, αμήν»... Ψάχνω να βρω πρόσωπα κι ονόματα που να μπορώ να τους πω Χρόνια Πολλά και να μην ακούγεται σαν ειρωνεία. Χρόνια Πολλά λοιπόν σ' όσους τα δικαιούνται, δηλαδή σε όλους, ακόμα κι αυτούς που είναι αργά για να συνειδητοποιήσουν ότι στο σύστημα της βαρβαρότητας δε χρωστάνε ούτε μια μέρα απ' τη ζωή τους, ούτε ένα φράγκο απ' τη δούλεψή τους, ούτε καν μια κατάρα για την επιλογή τους.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 24-12-2016