ΚΚΕ

«Μαζί τα τρώμε;»

Άρθρο του Νίκου Έξαρχου Πρόεδρου του Εργατικού Κέντρου Ιωαννίνων και υποψήφιου βουλευτή του ΚΚΕ στα Γιάννενα.
«Είμαστε τυχεροί που μεγάλες παραγωγικές εταιρίες δραστηριοποιούνται στην περιοχή μας και αποτελούν πυλώνες οικονομικής σταθερότητας και ανάπτυξης, προσφέροντας, μεταξύ άλλων, ποιοτικές θέσεις εργασίας».
Ποιος το λέει; Θα μπορούσε να το έχει πει οποιοσδήποτε υποψήφιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, της ΝΔ ή του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ. Ανήκει στον κ Μανταλόβα υποψήφιο του βαθύ ΠΑΣΟΚ και έγινε στην έδρα του, στην Πίνδο. Καμία πρωτοτυπία. Το πλυντήριο του ΣΥΡΙΖΑ, βγάζει από την ναφθαλίνη την σαπίλα όλου του ντουνιά.
Όσο για τις ποιοτικές θέσεις εργασίας, ούτως ή άλλως οι είναι τις μοδός. Όλοι τις τάζουν. Το παραμύθι πάει σύννεφο. Όσο μεγαλύτερο είναι το ψέμα, τόσο πιο πιστευτό γίνεται. Στην τελική; πες, πες κάτι θα μείνει. Και αν η πραγματικότητα διαφωνεί μαζί σου, τόσο το χειρότερο γι’άυτην.
Από το 2009 έως το 2016, στα χρόνια της κρίσης, οι 5 γνωστές βιομηχανίες της περιοχής μας (Πίνδος Νιτσιάκος, Δωδώνη, Ζαγόρι, Βίκος), αυτές στις οποίες με υπερηφάνεια αναφέρεται ο κ Μανταλόβας, κατάφεραν 4,5 δις ευρώ έσοδα και 125 εκατομμύρια ευρώ κέρδη.
Όσο για τα χρόνια της «δίκαιης ανάπτυξης» και της προόδου του ΣΥΡΙΖΑ, οι αριθμοί ζαλίζουν. Χαρακτηριστικά η Πίνδος ενίσχυσε το μερίδιο της στην αγορά κατά 4,5 μονάδες  κατέχοντας συνολικά το 35% της εγχώριας αγοράς στην κατανάλωση κοτόπουλου. Το 2018 αύξησε σε 250 εκ. ευρώ το τζίρο της  (αυξημένο κατά 13,75% συγκριτικά με το 2017), υλοποιεί νέα επενδυτικά σχέδια μέχρι το 2022.
Και τώρα οι «ποιοτικές θέσεις εργασίας». Μείωση κατά μέσω όρο 30% στους μισθούς. Μαζική αντικατάσταση «παλιών» εργαζομένων με «νέους» των 500 ευρώ. Γενίκευση των ολιγόμηνων συμβάσεων είτε μπάσιμο εργολαβικών εργαζομένων σε συνθήκες Νταχάου. 7ημερη εργασία όταν το «επιβάλει»  η παραγωγή, ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες. Εκτόξευση των εργατικών ατυχημάτων. Με μια κουβέντα, δουλειά όσο αντέχεις, όποιος αντέξει. Όσο για την Πίνδο; Είναι τόσο κουβαρντάδες που την πενιχρή αύξηση του κατώτατου μισθού που με αγώνες την κατακτήσαμε, την έκοψαν από τα κουπόνια.
Οι «ευεργέτες» μας κλαψουρίζουν. Μειώστε τη φορολογία. Αχόρταγοι και φαταούλες τρώνε της σάρκες μας.
Αρκετά τους ταΐσαμε, αρκετά τους ποτίσαμε με τον ιδρώτα μας. Ούτε μαζί τα φάγαμε, ούτε μαζί τα τρώμε.
Έχουμε τα δικά μας όνειρα, τις δίκες μας ανάγκες.
Στις 8 του Ιούλη, την επομένη μέρα, έχουμε την δική μας δύναμη. Το ΚΚΕ.
Γιατί δεν ξεχνάμε ότι χάσαμε.
Γιατί δεν θέλουμε η ψήφος μας να γίνει τσόντα της επόμενης κυβέρνησης.
Γιατί η ψήφος στο ΚΚΕ επενδύεται στην οργάνωση του λαού, στους ταξικούς αγώνες. Το ΚΚΕ βγάζει στην επιφάνεια τη δύναμη του λαού, ώστε αυτός να πιέζει αποτελεσματικά, να διεκδικεί, να αποσπά κατακτήσεις.
Γιατί μόνο το ΚΚΕ αποκαλύπτει και καταθέτει προτάσεις μέσα στη Βουλή για την πραγματική στήριξη και ανακούφιση του λαού, απέναντι σε κόμματα και κυβερνήσεις που το μόνο μέλημά τους είναι πώς να ξεζουμίζουν τον λαό.
Στις 8 Ιουλίου αφήνουμε ανοικτό το παράθυρο στα όνειρα μας, στις ανάγκες μας.
Ισχυρό ΚΚΕ, είναι η δύναμη σου την επόμενη μέρα.

ΥΓΕΙΑ

Η Περιφέρεια υπηρετεί τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις του «Κλεισθένη»

Γράφει ο Περικλής Πάντζος

Η ανακοίνωση του περιφερειάρχη Ηπείρου κ. Αλέξανδρου Καχριμάνη, ότι εντάσσεται στο Επιχειρησιακό Πρόγραμμα «Ήπειρος 2014 - 2020», η πράξη «Λειτουργία Τοπικών Ομάδων Υγείας (ΤΟΜΥ) 6ης ΥΠΕ στην Περιφέρεια Ηπείρου», συνολικής δημόσιας δαπάνης 10.098.713,59 ευρώ, είναι σε αρνητική αντιλαϊκή κατεύθυνση. Με τον τρόπο αυτό η περιφέρεια υπηρετεί τις αντιλαϊκές κατευθύνσεις του «Κλεισθένη» (με τον οποίο συμφωνούν στην ουσία όλα τα αστικά κόμματα και οι υποψήφιοί τους), για μεγαλύτερη εμπλοκή της Τοπικής Διοίκησης στις υπηρεσίες Υγείας.

H πράξη αφορά την υποστήριξη της λειτουργίας των 11 ΤΟΜΥ που προβλέπεται να λειτουργήσουν συνολικά στην Περιφέρεια Ηπείρου (μισθοδοσία του προσωπικού έως 12 άτομα σε κάθε ΤΟΜΥ και λειτουργικές δαπάνες με το ποσό που αναλογεί στο 15% επί των δαπανών του προσωπικού), με εποπτεία από την 6η ΥΠΕ και για διάρκεια λειτουργίας 36 μηνών για κάθε ΤΟΜΥ.

Δεν αποτελεί πράξη στήριξης της δημόσιας υγείας όπως την εμφανίζει η περιφερειακή αρχή αλλά πράξη υπονόμευσής της. Πρόκειται για υποκατάσταση από την Τοπική Διοίκηση, της υποχρέωσης του κράτους να σχεδιάζει, να συγκροτεί, να χρηματοδοτεί και να εγγυάται την παροχή πρωτοβάθμιας φροντίδας Υγείας στον λαό, με μόνιμο προσωπικό. Αφορά ληξιπρόθεσμα χρηματοδοτικά προγράμματα όπως το ΕΣΠΑ και τα διάφορα ταμεία της ΕΕ, με προσωπικό με ελαστικές σχέσεις εργασίας. Αυτή η πολιτική οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε μετακύλιση του κόστους στον λαό. Είτε με ανταποδοτικά τέλη και τοπική φορολογία, είτε με παραπάνω αφαίμαξη των ασφαλιστικών ταμείων που χρηματοδοτούν σχεδόν αποκλειστικά οι εργαζόμενοι, μετά την εκκωφαντική μείωση της κρατικής χρηματοδότησης του ΕΟΠΥΥ κατά 80%, μόνο τα τελευταία 3 χρόνια (από 514 εκατ. ευρώ το 2017 σε 100 εκατ. ευρώ το 2019).

Η απόφαση προώθησης και στήριξης από την περιφερειακή αρχή του θεσμού των ΤΟΜΥ, που αποτελούν δέσμευση της κυβέρνησης εκ του 3ου μνημονίου και βασική κατεύθυνση της ΕΕ, καμία σχέση δεν έχει με την ανάπτυξη ολοκληρωμένου κρατικού συστήματος ΠΦΥ με επαρκή σε αριθμό, στελέχωση κι εξοπλισμό, κρατικά Κέντρα Υγείας με στόχο την πρόληψη και τη θεραπεία, εξειδικευμένα κατά φύλο, ηλικία, πάθηση. Οι ΤΟΜΥ μέσω του οικογενειακού γιατρού θα λειτουργούν σαν "κόφτης" (gatekeeper), εργαλείο περιορισμού της πρόσβασης των ασθενών στις υπηρεσίες και τους ειδικούς γιατρούς των νοσοκομείων.

Ο στόχος είναι να διασφαλίζεται ότι ο κρατικός προϋπολογισμός δεν θα δίνει "δεκάρα τσακιστή" για την ΠΦΥ, παρότι συνεχίζεται η αιματηρή φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων. Έτσι "εξοικονομούνται" κονδύλια, για να επιδοτείται το μεγάλο κεφάλαιο. Εξασφαλίζεται επιιπλέον -και μάλιστα με ποινή- ότι το ποσό που θα στοιχίζει ο ασφαλισμένος στα ασφαλιστικά ταμεία δεν θα υπερβαίνει το όριο των πετσοκομμένων προϋπολογισμών. Οι ΤΟΜΥ αποτελούν δηλαδή "καρικατούρα" και υποκατάστατο "σύστημα" ΠΦΥ, μέτρο παραπέρα εμπορευματοποίησης της Υγείας. Γι' αυτό άλλωστε είναι ψευδεπίγραφη η κριτική της ΝΔ στον θεσμό των ΤΟΜΥ "ότι εμποδίζει την ελεύθερη επιλογή ιατρού", αφού ο εκλεκτός της υποψήφιος περιφερειάρχης και συμφωνεί στην ουσία του σχεδιασμού και πρωτοστατεί στη χρηματοδότησή τους, επιδιώκοντας να εμφανίζεται ως δήθεν "σωτήρας" της Υγείας στην Ήπειρο, που η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ υποβαθμίζει.

Στρατηγική σύμπλευση με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα αστικά κόμματα έχει το κόμμα του κ. Καχριμάνη και στη στάση τους απέναντι στα Κέντρα Υγείας. Θύμα της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των μνημονίων πανελλαδικά και σε όλη την Ήπειρο είναι τα Κέντρα Υγείας που υποβαθμίζονται και υποστελεχώνονται λόγω της υποχρηματοδότησή τους, αφήνοντας χιλιάδες λαϊκές οικογένειες, σε ορεινές ειδικά περιοχές, χωρίς υπηρεσίες. Δηλαδή οι υποδομές που μπορούν κατεξοχήν να παίξουν ουσιαστικό ρόλο στην ΠΦΥ διαλύονται, ενώ στηρίζονται με κάθε τρόπο οι ΤΟΜΥ και οι διάφορες άλλες υπηρεσίες υποκατάστατα στην ΠΦΥ (ΜΚΟ, δημοτικά ιατρεία κ.λπ.).

Αυτή η απόφαση αποτελεί συνέχεια της εμπλοκής της Περιφέρειας στην ανάληψη της χρηματοδότησης μονάδων Υγείας όπως το ΠΓΝΙ. Ο προνομιακός ρόλος που επιφυλάσσεται από ΕΕ και τα αστικά κόμματα στην Περιφέρεια και στον τομέα της Υγείας είναι να παίξει τον ρόλο του κρίκου σύνδεσης: μονάδων Υγείας, πανεπιστημιακών τμημάτων και επιχειρηματιών, σε κοινά επιχειρηματικά project -π.χ. για την ανάπτυξη του ιατρικού τουρισμού- που μπορούν να φέρουν "προστιθέμενη αξία", δηλαδή κέρδη στους εμπλεκόμενους (ξενοδόχους, ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες κ.λπ.). Με τον τρόπο αυτό οι κατεξοχήν υπηρεσίες του λεγόμενου "κοινωνικού κράτους", της Υγείας και της Παιδείας, μετατρέπονται σε αυτοτελείς εμπορευματικές οικονομικές μονάδες, με στόχο την εξωστρεφή επιχειρηματική δραστηριότητα και τη σταδιακή απαλλαγή του κράτους από την ευθύνη για την Υγεία.

Αν, μάλιστα, λάβουμε υπόψη ότι η αύξηση της χρηματοδότησης της ΠΦΥ από τον κρατικό προϋπολογισμό του 2019 είναι μόλις 14 εκατ. ευρώ για όλη τη χώρα, τα 10 εκατ. ευρώ της περιφερειακής αρχής, μόνο για την Ήπειρο υποδηλώνουν πλήρη αντικατάσταση και όχι απλά συμπλήρωμα της υποχρέωσης του κράτους για χρηματοδότηση μονάδων Υγείας.

Η εξέλιξη αυτή κάνει επιπλέον τη δήλωση του Νίκου Φίλη, εκπροσώπου του ΣΥΡΙΖΑ, που βρισκόταν πριν από λίγες μέρες στα Γιάννενα, για "ύπαρξη πραγματικής διαχωριστικής γραμμής μεταξύ νεοφιλελευθερισμού της ΝΔ και του κοινωνικού κράτους", που δήθεν υποστηρίζει ο ΣΥΡΙΖΑ, να ακούγεται τουλάχιστον αστεία.

Ο μόνος ευχαριστημένος λογικά πρέπει να είναι ο κ. Ριζόπουλος που βρήκε το φάρμακο για την επίλυση του προβλήματος της ανεργίας, στην επιδοτούμενη ληξιπρόθεσμη εργασία μέσω διαφόρων προγραμμάτων, όπως το παραπάνω πρόγραμμα για τις ΤΟΜΥ.

Καλούμε το λαό της Ηπείρου να μην πέσει στην παγίδα των δήθεν "σωτήρων" των υπηρεσιών Υγείας στην Ήπειρο. Να στηρίξει τα ψηφοδέλτια της "Λαϊκής Συσπείρωσης" ως μέρος του αγώνα του για την κάλυψη όλων των συνδυασμένων σύγχρονων αναγκών σε Υγεία και Πρόνοια, που μπορεί να γίνει μόνο από ένα αποκλειστικά δημόσιο και δωρεάν σύστημα Υγείας με αποκλειστική χρηματοδότηση από το κράτος και κατάργηση κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας. Στον αντίποδα δηλαδή της στρατηγικής ΕΕ - κυβέρνησης και Τοπικών Διοικήσεων που συμφωνούν με την πολιτική αυτή. Καλούμε τους εργαζόμενους στην Υγεία - Πρόνοια να βγάλουν συμπεράσματα για το εργασιακό μέλλον που τους επιφυλάσσεται από την Τοπική Διοίκηση και την ποιότητα των υπηρεσιών Υγείας που καλούνται να προσφέρουν στο λαό».

Ο Περικλής Πάντζος είναι περιφερειακός σύμβουλος με την Λαϊκή Συσπείρωση και αναπληρωτής Γραμματέας Δ.Σ. εργαζομένων στο Νοσοκομείο και τα Κέντρα Υγείας Άρτας

ΑΠΟΘΕΜΑΤΙΚΑ ΔΗΜΩΝ

Η ΛΑΪΚΗ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ για τα ταμειακά διαθέσιμα των Δήμων

Γράφτηκε από τον  Κώστας Γκέτσης

  

Κοινή ανακοίνωση των υποψηφίων Δημάρχων
Στράτος Καλλώνης, υποψήφιος Δήμου Αρταίων
Ηλίας Σαπρίκης, υποψήφιος Δήμου Νικολάου Σκουφά
Χρήστος Λύκος, υποψήφιος Δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων
Αλέξης Κατσαρός, υποψήφιος Δήμου Γεωργίου Καραϊσκάκη

Η πρόσφατη δημοσίευση σε ΦΕΚ της απόφασης της Κυβέρνησης, που εξαναγκάζει Δήμους και Περιφέρειες να καταθέσουν στην Τράπεζα της Ελλάδας τα όποια ταμειακά διαθέσιμα τους, δεν ξαφνιάζει κανέναν. Ήταν άλλωστε από τις πρώτες νομοθετικές πράξεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ , όταν ακόμη λεοντάριζε με τους λεγόμενους "δανειστές" και έσχιζε ακόμη τα μνημόνια.
Σήμερα, πια και αφού οι "δανειστές" εν μία νυκτί μετατράπηκαν σε "θεσμούς της χώρας”, προχωράει ακάθεκτη, εκβιάζοντας τους Δήμους να συμμορφωθούν. Σε διαφορετική περίπτωση απειλεί με την περικοπή της κρατικής χρηματοδότησης (ΚΑΠ). Στην πραγματικότητα ζητά να συνεισφέρουν οι Δήμοι, εκτός από το ματωμένο πλεόνασμα και στο μαξιλάρι ασφάλειας που χρειάζονται οι επιχειρηματικοί όμιλοι στην χώρα, ώστε να διασφαλίσουν φτηνότερο δανεισμό στις μπίζνες που ετοιμάζουν .
Είναι γνωστό σε όλους και πρωτίστως στην κυβέρνηση, ότι τα όποια ταμειακά διαθέσιμα στους Δήμους είναι ανύπαρκτα και όπου αυτά καταγράφονται τα πληρώνουν κατά αποκλειστικότητα τα λαϊκά νοικοκυριά, με βάση τις αντιδραστικές ανατροπές που κλιμακώνει στους Δήμους χέρι -χέρι αντάμα με την ΝΔ , το ΚΙΝΑΛ και τα άλλα κόμματα του ευρωμονόδρομου. Γι’ αυτό και είναι ακόμη μεγαλύτερη η πρόκληση της Κυβέρνησης, τα φληναφήματα της περί μεγαλύτερων επιτοκίων δεν παραπλανούν κανέναν. Η αγορά των ομόλογων και των repos ούτε και αυτήν την ελάχιστη χρηματοδότηση των Δήμων διασφαλίζει ούτε πολύ περισσότερο τις ανάγκες των εργαζόμενων και του λάου μας που θα έπρεπε να υπηρετεί η πλήρης από το κράτος χρηματοδότηση των Δήμων. Καλούμε τους εργαζόμενους, το λαό μπροστά και στις δημοτικές εκλογές να δώσουν την δική τους απάντηση στην κλιμακούμενη αντιλαϊκή πολιτική της κυβέρνησης. Να ενισχύσουν το ρεύμα της Λαϊκής Αντιπολίτευσης απέναντι σε κυβέρνηση, ΕΕ με τα ψηφοδέλτια της "Λαϊκής Συσπείρωσης" σε όλη την χώρα

ΚΑΝΕΛΛΗ

Το κουστουμάκι τ

Με ή χωρίς γραβάτα, το κουστουμάκι της ιστορίας που φόρεσε ο Τσίπρας και η ευρωΝΑΤΟική παρέα του είναι πάνω του και δανεικό και στενό και στραβοκουμπωμένο. Μπήκε σ' ένα ιδεολογικό καρναβάλι, όχι μόνο για το «μακεδονικό», αλλά και για κάθε μορφής μικροπολιτική προεκλογική συναλλαγή, ψάχνοντας επειγόντως κορνιζάδικο για να βάλει τη φωτογραφία των αρχαγγέλων του Ζάεφ - Σόρος, που τραβήχτηκε μόλις χτες, όταν άνοιξαν οι ουρανοί για να πέσουν οι επόμενες βόμβες γραφίτη και απεμπλουτισμένου ουρανίου στη Δυτική Βαλκανική. Και η Δυτική Βαλκανική είναι το υπό ανακατασκευή φαιό νταμάρι, όπου ήδη φτύνουν βρίζοντας ξένοι φαντάροι. Σ' αυτό το νταμάρι ο Αλέξης, τέσσερα χρόνια καμμενοπρωθυπουργός, απαγγέλει Καρτερό, φορώντας μανδύα υποψήφιου νομπελίστα, πεπεισμένος ότι έτσι εξασφαλίζει μια θέση απ' αυτές, που ανέκαθεν κρατάνε στην πρώτη σειρά για τις μαριονέτες τους οι Ιερές Συμμαχίες και οι Εμποροι των Εθνών.

Η συζήτηση στη Βουλή για τη συμφωνία που συκοφάντησε, εκτός των άλλων, ακόμα και τις λίμνες των Πρεσπών, μετατρέποντάς τες σ' ένα Κωσταλέξι λαών της περιοχής, κατέληξε στην ξεφτίλα όρων, που τα τρόλια του διαδικτύου θα αναπαράξουν ως άχρηστοι ηλίθιοι. Το ...«παιδί» και η παρέα του γράφει Ιστορία στα μέτρα του. Ανέσωστη... Πιπιλάει όρους όπως «αριστερό ΝΑΤΟ», «ΝΑΤΟκομμουνιστής», «δαιμονικά καλός τραμπισμός», «έντιμος εκβιασμός», παίρνοντας από τα τρία μνημόνια το τρίτο το χειρότερο, το δικό του, να το μπήξει πρώτα απ' όλα στο κόκαλο νεκρών και ζωντανών κομμουνιστών.

Με ιδιαίτερα μαθήματα γκλαμουράτου οπορτουνισμού από κολοσσούς του πνεύματος όπως ο Στόλτενμπεργκ, η ΜέΡΙΖΟΑΣΠΑΣΤΗΣρκελ, ο Μακρόν, ο Τραμπ, ο Κοτζιάς και ο Κουίκ με τον Παπαχριστόπουλο, φοίτησε στο κολέγιο των ιμπεριαλιστών και πήρε πτυχίο επιστάτη των συμφερόντων τους. Μας είπε ότι μπορεί να φυτέψει στη ΝΑΤΟική πατρίδα των Δυτικών Βαλκανίων τον δικό του λενινισμό και μαρξισμό, σαν την κάνναβη στην ταράτσα του υπουργείου Οικονομικών, αβγατίζοντας το πολιτικό του κεφάλαιο, με αντικομμουνιστικούς μπάφους και αριστερές μπαρούφες. Με έξι - εφτά κουκιά έφτιαξε γλώσσα και λαό ως άλλοθι αλυτρωτισμών και άφησε ελεύθερα τα φρικιά, που βρίσκουν το δικό τους άλλοθι να κοροϊδεύουν και την τραγωδία και την κωμωδία, με σλογκανάκια τύπου εν τούτω νίκα με τον Καρανίκα.

Ο Αλέξης Τσίπρας πέτυχε όντως πολλά. Κυρίως την υλοποίηση των ψωροπερήφανων προσωπικών του στοιχημάτων. Για να γίνει συνομιλητής των αφεντικών του, πιονιέρος του ΝΑΤΟ, της ΕΕ και των ΗΠΑ, έπρεπε να αποδείξει, πέραν πάσης αμφιβολίας, ότι μπορεί να γίνει στον εικοστό πρώτο αιώνα λάβαρο του αντικομμουνισμού και γραμματόσημο του οπορτουνισμού. Αυτό το κουστούμι είναι ακριβό στα πίτουρα και φτηνό στ' αλεύρι. Το αγοράζεις στις εκπτώσεις των εκλογών. Το φοράς όμως;

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  26-1-2019

ΚΑΝΕΛΛΗ

Απ' την παλέτα στη μουτζούρα;

Το μαύρο επελαύνει. Και δεν έχει αποχρώσεις. Οι λαοί μοιάζει να σέρνονται κυριολεκτικά σε πολιτική αχρωματοψία, χειραγωγούμενοι από την εικονογράφηση μιας κρίσης στην παγκόσμια οικονομία που καραδοκεί σε πραγματικούς αριθμούς, που δεν διορθώνονται ως δείκτες καθώς το εκκρεμές κινείται απ' τη μια άκρη που είναι οι παροχές - ψίχουλα έως την άλλη που είναι ο τρόμος ο βαφτισμένος τρομοκρατία, και πάντα εμφανίζεται την κατάλληλη στιγμή. Εκείνη που επιτρέπει σ' έναν Μακρόν να παρακαλεί τα κίτρινα γιλέκα να μη διαδηλώσουν με την ίδια ένταση και το ίδιο πάθος, που πριν από μερικά χρόνια οι δυτικόφρονες ακροδεξιοί Ουκρανοί παρακάλαγαν τα πορτοκαλιά μαντίλια να βγούνε στα μεϊντάνια. Εχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να μελετήσει κανείς πώς, έναν αιώνα μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, που ξέσπασε όταν οι ταινίες ήταν μαυρόασπρες, και οι καπιταλιστές κήρυτταν πανστρατιά εναντίον των «κόκκινων», φτάσαμε στον επικοινωνιακό χρωματισμό κάθε πραγματικού ή τεχνητού μαζικού κινήματος ή ξεσπάσματος.

Με συρρικνωμένη την πολιτική στην επικοινωνιακή δημαγωγία των διαδικτυακών τιτιβισμάτων και της εικονολατρείας που κατακλύζει τα μέσα της λεγόμενης κοινωνικής δικτύωσης, προκύπτει σχεδόν ως αναπόδραστη η διαδικασία μπογιατίσματος τμημάτων του κατακερματισμένου κοινωνικού ιστού. Πρόκειται για βίαιη διαδικασία που επαναλαμβάνεται με αφόρητη και επικίνδυνη ευκολία, έτσι ώστε να μην μπορεί να διαμορφωθεί ταξική συνείδηση σ' ένα χυλό, μια μουτζούρα διεκδικήσεων. Για παράδειγμα, προσέξτε τη χρωματική σπατάλη ως επιθετικό προσδιορισμό στην «πορτοκαλί επανάσταση», στην «πράσινη ανάπτυξη», στη «λευκή απεργία», στα «ροζ σκάνδαλα», στα «κίτρινα γιλέκα», στις σημαίες του «Ουράνιου Τόξου» και στα λάβαρα της άχρωμης «διαφάνειας». Αυτοί που διατυμπάνιζαν το τέλος της Ιστορίας που δεν ήταν στα μέτρα και στα σταθμά τους, τώρα βάλθηκαν να ζωγραφίζουν κυριολεκτικά τα σκηνικά, που θα χρησιμοποιήσουν ως αφορμές για να ξαναματοκυλήσουν τον κόσμο. Είναι μια παγίδα που δε φαίνεται, καλά καμουφλαρισμένη πίσω από την τεχνική δυνατότητα να παράγονται δισεκατομμύρια εικόνες, τόσες όσες όχι απλώς να μην αντιστοιχούν κατά το κοινώς και παρεξηγημένα λεγόμενο «μία ανά χίλιες λέξεις», αλλά να οδηγούν σε πολιτική και ιδεολογική αφασία. Τα κίτρινα γιλέκα, λόγου χάρη, δεν πρέπει ποτέ να προσδιοριστούν και εν τέλει να σχηματιστούν σε οργισμένη εργατική τάξη, ούτε στην κρίσιμη εκείνη μάζα που θα μπορούσε έστω να εκληφθεί ως σπέρμα προεπαναστατικής διεργασίας. Πρέπει να μείνουν γιλέκα, κίτρινα, ικανά να ντύσουν απ' την Λεπέν ως τον Μελανσόν κι απ' τον ριζοσπάστη αστό που δε θέλει να προλεταριοποιηθεί ως τον αγανακτισμένο χωρίς αιτία που φοβάται μήπως πλήξει σε μια Ευρώπη που δεν τον αφορά. Κι εδώ βγαίνουν τα μεγάλα μαχαίρια - εκτιμήσεις.

Ο Μακρόν πάει να τη γλιτώσει με ένα κατοστάρικο αύξηση στον κατώτατο μισθό, αλλά δεν θα είναι υπόλογος επειδή δε φτάνει, παρά μόνον απέναντι στους Γερμανούς, σε επίπεδο προϋπολογισμού. Στην Αίγυπτο απαγορεύεται η πώληση κίτρινων γιλέκων για να μη γίνουν «μόδα» κι από κοντά μιλιούνια σχόλια για τις ομοιότητες με το Μάη του '68 κι άλλα τέτοια εντυπωσιακά. Η Ευρώπη των ανταγωνισμών, η σπαρασσόμενη λυκοσυμμαχία, αυτή που παγιδεύτηκε στο άθλιο τι Χίτλερ τι Στάλιν, μετατρέποντας την Εργατική Πρωτομαγιά σε γιορτή της άνοιξης και των λουλουδιών, προετοιμάζεται για τη μεγάλη σύγκρουση με την καπιταλιστική Ρωσία και τον ανηλεή, εμπορικό για την ώρα, πόλεμο ΗΠΑ - Κίνας, αφήνοντας καταπτοημένες τεράστιες μάζες, ανίκανες να απαντήσουν στο δίλημμα σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα κι ανακουφιζόμενες με την ευκολία του άσπρο-μαύρο. Μαύρες μέρες έρχονται, καλά κρυμμένες πίσω από την πολυχρωμία της αγοράς...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ15-12-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Σαν ψέματα

1. Οταν, παλαιότερα, περνούσα μπροστά από κάποιο νοσοκομείο και παρατηρούσα, τη νύχτα, τα λιγοστά φωτισμένα δωμάτια υποθέτοντας ότι κάποιος ξενυχτούσε στο προσκεφάλι ενός αρρώστου, ένιωθα ότι ο κόσμος αυτός ήταν ένας άλλος πλανήτης. Οταν, με τη σειρά μου, κατοίκησα κι εγώ σ' αυτόν τον πλανήτη, έβλεπα έξω από το παράθυρο τη ζωή να κυλά σαν αυτή να βρίσκεται σ' έναν άλλο πλανήτη.

2. Ο ασθενής ανήκει σε μια μικρή πόλη που αντιμετωπίζει στα ίσα την επικράτεια του θανάτου. Στην πόλη αυτή θα γνωρίσει ανθρώπους με την αληθινή τους μορφή. Εχουν λάβει το μήνυμα, πέρασαν την πρώτη ταραχή και τώρα μαζεύουν τις δυνάμεις τους για τη μάχη. Σε αυτήν τη μάχη, μέσα στο θάλαμο, ο ένας είναι δίπλα στον άλλο, υπάρχει άφθονη παρηγοριά και ο δυνατότερος δίνει δύναμη στον ασθενέστερο.

3. Ο Θεός κυκλοφορεί ανάμεσά μας με ελεύθερο ωράριο, περνώντας γρήγορα από τους θαλάμους, φοβούμενος μήπως συναντηθεί με την ομάδα των ασθενών που δηλώνουν την απέχθειά τους.

4. Σύντομη η ζωή έτσι κι αλλιώς. Τα χειρουργεία λειτουργούν συνέχεια ενάντια στην αρρώστια, η οποία είναι «με τη σιγή και τη διάρκεια οπλισμένη», για να παραφράσω τον Τάκη Παπατσώνη.

5. Ο ασθενής οφείλει για τη ζωή του να παλέψει πνευματικά, από μέσα προς τα έξω, να εξημερώσει το κτήνος που προσπαθεί να τον εξοντώσει και να το πετάξει από το σώμα του. Αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, αλλά έχω νιώσει ότι έπρεπε να παλεύω, να παλεύω, και τίποτ' άλλο.

6. Η εικόνα που μου έρχεται πρώτη στο νου είναι οι νοσοκόμες να τρέχουν για να τα προλάβουν όλα και οι γιατροί να μπαίνουν και να βγαίνουν στους θαλάμους αδιάκοπα.

7. Βάλσαμο οι φίλοι με τις επισκέψεις και το γέλιο τους. Επαιρνα δύναμη και αισιοδοξία. Οταν έφευγαν, ήμουν χαρούμενος.

8. Φυσικά καταλαβαίνεις πόσο ταξική είναι η ιστορία της υγείας. Αν έχεις την οικονομική δυνατότητα, έχεις την καλύτερη περίθαλψη. Οχι γιατί τα δημόσια νοσοκομεία υστερούν σε ιατρική πείρα - το αντίθετο, μάλιστα - αλλά λόγω του τεράστιου φόρτου εργασίας που πέφτει στις πλάτες των εργαζομένων και των δύσκολων συνθηκών που καλούνται να αντιμετωπίσουν, πολλές φορές αυτοσχεδιάζοντας.

9. Καμία κυβέρνηση από τη μεταπολίτευση έως σήμερα δεν στήριξε την Υγεία ως όφειλε. Το κοινωνικό κράτος υπήρξε και υπάρχει σαν φαρσοκωμωδία. Η Υγεία ως εμπόρευμα είναι επινόηση της άρχουσας τάξης, αυτής της «φιλάνθρωπης», γνωστής κατά βάθος για την απέχθειά της προς τον κόσμο. Πόσο δίκιο είχε η Μαρίνα Τσβετάγεβα: «Οταν δίνεις σε έναν άνθρωπο δίνεις στο στομάχι του, αλλά ο άνθρωπος δεν είναι το στομάχι του».

10. Λένε πως, αν τα καταφέρεις και βγεις από μια δύσκολη περιπέτεια της υγείας, δεν θέλεις να το θυμάσαι. Αντιθέτως, θέλω να τα θυμάμαι όλα, με λεπτομέρεια. Πώς είναι δυνατόν να ξεχάσω όλους αυτούς τους γιατρούς και νοσηλευτές που με φρόντισαν, όπως και τους ασθενείς με τους οποίους μοιράστηκα την αγωνία και τον πόνο. Η ζωή στο νοσοκομείο έχει άλλους κανόνες, απαιτεί άλλη συμπεριφορά. Η κοινότητα των ασθενών και των συνοδών τους, των ιατρών και των νοσηλευτών διέπεται από ισότητα και αδελφοσύνη: Ολοι είμαστε ίσοι μπροστά στον πόνο. Κι έτσι δημιουργείται σιωπηρά μια κοινότητα με ομόνοια και συντροφικότητα, χωρίς ψεύτικα προσωπεία, όπου ο ένας φροντίζει τον άλλον χωρίς διάκριση. Μια σχεδόν ουτοπική καθημερινότητα από τους ίδιους ανθρώπους που, σε άλλες συνθήκες, μεταλλάσσονται σε θηρία και αρπακτικά. Το μάθημα του θανάτου μάς κάνει όλους σοφότερους...

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 10-11-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Μουντζούρες για... Πικάσο

Απ' τα πορτοκαλιά γάντια των καθαριστριών ως την εικόνα του σχετικά νέοκοπου τότε άθεου πρωθυπουργού που ζητάει να προσευχηθεί μόνος στο Αγιον Ορος... Απ' την έγχρωμη συνοδό στην ιουλιανή προεδρική δεξίωση ως τη Μόρια με τον Πάπα και την επίσκεψη σε κινηματογραφικά στούντιο στο Σικάγο... Απ' τις διαβολοδηλώσεις στο κηπάριο του Τραμπ, ως την τέντα της αμμούδας των Πρεσπών... Απ' το πιλοτάρισμα του «φάντομ», ως την επίσκεψη στο απέραντο καρβουνιασμένο νεκροταφείο στο Μάτι... Απ' τους πανηγυρισμούς και τους εναγκαλισμούς με άσπρα, μαύρα κι ασπρόμαυρα πρόβατα - απ' τη Ζωή ως τον Φίλη, τον Καμμένο και τον Κοτζιά - ως τις τριετείς μυστικές συνομιλίες-μπίζνες με την κορυφή της Ιεραρχίας, λιγότερο κοπιώδεις απ' το 17ωρο μνημονιακών διαπραγματεύσεων, αλλά εθναρχεύσουσας ιερής ιστορικότητας... Ο πρωθυπουργός Τσίπρας φιλοτεχνεί, χρόνια τώρα, το πορτρέτο του Ντόριαν Γκρέη Αλέξη, τηρώντας απαρέγκλιτα και την τελευταία λέξη των οδηγιών του διεθνούς κεφαλαιουχικού κονκλάβιου κατασκευής χρήσιμων ηγετών. Και η εικόνα, προορισμένη να προσκυνάται ψηφοθηρικώς από τους πλανημένους ή τους συστηματικά πλανόδιους της αριστεράς στον αιώνα τον άπαντα του αστικού νεφελώματος, αυτή η εικόνα του «παιδιού» που άρχισε να παίζει τα παιχνιδάκια της εξουσίας σε φόντο κόκκινο, με μπλε φαρδιά κορνίζα, μπλάβιασε, κυριολεκτικά! Ηρθε σα μπουνιά ξεγυρισμένη στα μούτρα του λαού, τον αιφνιδίασε με τριαντάφυλλα, ίδια σε Καισαριανή και Ιδιωτικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο στη Σμύρνη, και τώρα τον αποτελειώνει στο συριζανέλικο τσίρκο, αποδεικνύοντας ότι το ράσο όχι μόνο κάνει τον παπά, αλλά και μπίζνεσμαν τον δημόσιο υπάλληλο, όταν στα πετεινά του ουρανού οι οπορτουνιστές λογαριάζουν μόνον τις κότες που γεννάνε χρυσά αυγά εντυπώσεων.

Οσο μάστορας της επικοινωνίας κι αν είναι κάποιος, κι είναι πολλοί στο μαξίμιο στενό περιβάλλον, η πραγματικότητα για την πλειοψηφία του λαού είναι τόσο σκληρή και ζοφερή, που ξεφτίζει η δυνατότητα να την πείθεις ότι πρέπει να χαζεύει τον ταχυδακτυλουργό της γειτονιάς με όρους ανάγνωσης των Μεταμορφώσεων του Οβίδιου.

Ετσι, και χάρη στην αταλάντευτη στάση του ΚΚΕ στη Βουλή και κυρίως εκτός αυτής, τα μπλαβιασμένα μάτια ανοίγουν τόσο όσο να πανικοβάλλεται το ανίερο γκουβέρνο απ' την ανταπόκριση τόσων δευτεροβάθμιων σωματείων στο κάλεσμα για την επικείμενη γενική απεργία. Ηδη σχεδόν όλοι πήραν πρέφα ότι η επιστροφή, δικαστικώς, αναδρομικών ψίχουλων, παγιώνει και οριστικοποιεί τις ως τώρα αριστερές και δεξιές περικοπές σε μισθούς και συντάξεις. Και συνάμα, όσο κι αν κρύφτηκε πίσω απ' τη λέξη τροπολογία, η ...αχτσιόγλικη εκδοχή του κατρουγκαλισμού φρόντισε να εμποδίσει και κάθε αξίωση των συνταξιούχων από δω και μπρος να διεκδικήσουν τα κλεμμένα των κόπων τους! Ηδη παπάδες και μη, έχοντας πικρή εμπειρία της κοινωνικοφροσύνης των μηκυάδων, πήραν πρέφα ότι το τάξιμο για ένταξη στο Δημόσιο, μάλλον σημαίνει από τίποτα ως την αιχμαλωσία σε κάποιον επενδυτή, αγοραστή, πολυεθνικό δυνάστη, που θα τον διαφεντεύει τουλάχιστον μέχρι το 2060!
Στο δε ζήτημα της... αναθεώρησης του Συντάγματος, που κυβέρνηση κι αντιπολίτευση επιμένουν ότι δεν αφορά την πλέμπα αλλά τους ανώτερης ευφυίας χειραγωγούς της, καθώς ολοένα και περισσότεροι ανοίγουν μάτια κι αυτιά στις άοκνες κομμουνιστικές παρεμβάσεις, πελώρια ερωτήματα αρχίζουν και ξεφυτρώνουν σε στόματα, ξεχωρίζοντας το μελάνι της σουπιάς απ' το μελάνι της γραφής.

Γιατί παίρνουν πρέφα όχι τι θέλει ο Αλέξης ν' αλλάξει στο κείμενο που έχει κάνει κουρελόχαρτο στην πράξη, αλλά τι θέλει να διατηρήσει ακέραιο τσιμεντώνοντας με αριστερό μυστρί τα συμφέροντα της αστικής τάξης. Γιατί π.χ. πώς να πουλήσεις «λαϊκή κυριαρχία» στο πόπολο, όταν ξέρει ότι για να επιτάξεις τα αεροδρόμιά σου σε καιρό πολέμου, καμιά τριανταριά μάλιστα, πρέπει να πάρεις γραπτή άδεια απ' την εταιρεία (γερμανική «Φραπορτ») που τα έχει αγοράσει;;; `Η τι σημαίνει ανώτατος καταστατικός χάρτης, όταν η όποια διεθνής συμφωνία είναι υπεράνω του Συντάγματος;;; Και ποιος θα πιστέψει ότι η προστασία των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων θα... βελτιωθεί, με το άρθρο για την κατάσταση πολιορκίας (εσωτερική κατοχή χονδρικά) να μένει ίδιο κι απαράλλαχτο σε όλα τα Συντάγματα απ' το 1933 ως σήμερα;;;

Ο συγκυβερνητικός ταχυδακτυλουργός που τέσσερα χρόνια τώρα πλασάρει μουντζούρες για Πικάσο και ψίχουλα για κόκκους από χαβιάρι, δεν είναι απλώς γυμνός αλλά μας το πλασάρει και ως my style rocks! Κι επειδή εσχάτως διαλαλεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα έρθει πρώτος στις ευρωεκλογές, μάλλον δεν πήρε πρέφα ότι πήραμε πρέφα πως μετά τα μαθήματα Δημοκρατίας που μας έκανε ο πολύς Μακρόν στην Πνύκα, τώρα στο Παρίσι του αποκαθιστά τον Πετέν ραίνοντας με γαλλικά αρώματα τους Τσολάκογλου, τους γκαουλάιτερ, τους δοσίλογους, τους χίτες και ταγματασφαλίτες της ταχέως εκφασιζόμενης Ευρώπης τους. Φύλλο συκής δε χαλαλίζουμε.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 10-11-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Σαν τα πουλιά

1. Πέρασα και φέτος από το Φεστιβάλ της Νεολαίας. Ναι, είναι μια βαθιά ανάσα πριν βάλουμε πάλι μέσα το κεφάλι στον αγώνα για τη βιοτή.

2. Ολες οι γενιές συναντώνται εδώ και είναι συγκινητικό να τις βλέπεις να λειτουργούν σαν ένα ενιαίο σώμα που ανανεώνεται και ανανεώνει την παράδοση του Κόμματος.

3. Είδα και νέα και παλιά πρόσωπα. Κρατώ πάντα την ίδια τακτική. Κάθομαι σε μια άκρη και τα παρατηρώ όλα, όπως κάνουν αυτοί που παρακολουθούν τα πουλιά και καταγράφουν τις κινήσεις τους. Γιατί ο δικός μας κόσμος είναι σαν τα πουλιά. Λαλούν μέσα στο φως, αλλά λαλούν και στο σκοτάδι.

4. Εχοντας επιθυμήσει τον ρέοντα λόγο, τρυπώνω ανάμεσα στον κόσμο και ακούω φράσεις, σκέψεις από τους βετεράνους μας, τους παλαιούς συνοδοιπόρους. Και τους παρακολουθώ και εμπνέομαι από τη «λάβα» τους, που κυλά ελεύθερη.

5. Πρόκειται για μια γιορτή που θεμέλιος λίθος της είναι η ανατροπή, η γενική κριτική για το αποτρόπαιο πολιτικό σύστημα στο οποίο ζούμε, για τον ατομικισμό, τις γελοίες φιλοδοξίες, τις ψεύτικες αντιπαλότητες, τα πολιτικά αστικά κόμματα, τη φλυαρία των οποίων όλο και περισσότεροι απεχθάνονται.

6. Στο κέντρο της γιορτής υποβόσκει ο αγώνας και η αγωνία του λαού για την έξοδο από το τέλμα της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Καμία επιείκεια στους τραπεζίτες, που πειραματίστηκαν επάνω μας με σκοπό το κέρδος. Δεν κομίζω γλαύκας, είμαι ένας κρίκος στην ατέλειωτη αλυσίδα των θυμάτων. Οι ζωές όλων μας έχουν να κάνουν με τις απειλές μιας παγκόσμιας συμμορίας που δεν κρύβει την εχθρότητά της απέναντί μας. Σε καθημερινή βάση προσβολές, ταπεινώσεις και δήθεν απόπειρες των ψευτογκουρού της οικονομίας να μας σώσουν.

7. Το μεγαλύτερο ψέμα σε βάρος μας συντελείται απ' όσους εξυπηρετούν το κεφάλαιο χρησιμοποιώντας χίλιες προφάσεις. Λαδώνουν αδιαμαρτύρητα το μηχανισμό για να κρατούν το σύστημα σε άριστη κατάσταση και ετοιμότητα. Δεν κρατιούνται πλέον ούτε τα προσχήματα. Και ο χρόνος μοιάζει να κυλάει προς τα πίσω, σαν να ζούμε τις ζωές των παππούδων μας, οι οποίες ήταν απολύτως αναλώσιμες. Οι γέροντές μας συνταξιούχοι είναι εκ φύσεως ακίνδυνοι, άρα κατά μέτωπον επίθεση: Κόψτε μία φορά τις συντάξεις, κόψτε δύο φορές τις συντάξεις, τρεις... Γιατί να μην τις κόψουν και τελείως!

8. Ο καπιταλισμός, μια αθλιότητα. Αυτοί που τον εκπροσωπούν είναι, από τη μια, οι εκπρόσωποι του τραπεζικού συστήματος, που φυσικά είναι άριστοι εκπρόσωποι της κυρίαρχης ηθικής, οι άριστα καταρτισμένοι επιστήμονες που ενδιαφέρονται μόνο για την καριέρα τους και οι μορφωμένοι καλλιτέχνες που κοιτάνε τις απολαβές τους. Ολοι αναγνωρίζουν σιωπηρώς την ηθική του κέρδους του χρηματιστηρίου, που την ακολουθούν μαζί τους και πλήθος ανθρωπάκια πιστεύοντας πως ο πλούτος θα τους χτυπήσει αργά ή γρήγορα την πόρτα, όπως συμβαίνει στις ελληνικές ταινίες του '50 - '60. Νομίζετε πως οι Ελληνες σήμερα δεν παίζουν στα ίδια; Οτι δεν έχουν παραδώσει την ψυχή και το σώμα τους στο κυνήγι του κέρδους; Και από κοντά και η Εκκλησία που λατρεύει το χρήμα με το πρόσχημα ότι έτσι θα βοηθήσει τους αδύναμους. Ετσι, η ζωή συνεχίζεται ίδια και απαράλλαχτη, αποδεικνύοντας για πολλοστή φορά ότι δεν θεωρείται αυτονόητο δικαίωμα, αλλά είναι αποτέλεσμα διεκδικήσεων και αγώνων.

9. Νομίζουν πως σε όλους έχουν περάσει θηλιά στο λαιμό. Αλλά δεν μπορούν να δουν πως σε πολλούς από μας το σχοινί βρίσκεται στα δικά μας χέρια.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

 

 ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 6-10-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Εχε στο νου σου το παιδί

Τριανταέξι χιλιάδες λιγότερες γεννήσεις από θανάτους έχουμε. Κοντά εβδομήντα χιλιάδες παιδιά έχασαν τον κλήρο, το λαχνό του voucher για τον παιδικό σταθμό. Το θαύμα να φτιάξεις πάνω από διακόσιους νέους παιδικούς σταθμούς με εφάπαξ καμιά εξηνταριά χιλιάδες ευρώ μέσα στο 18, όχι απλώς δεν συντελέστηκε, αλλά ξεπέρασε σε επικοινωνιακή απάτη και το πάλαι ποτέ νερό του Καματερού. Ξέρω γυναίκα τριανταπεντάρα, αυτοαπασχολούμενη με τρελά ωράρια, που το δίχρονο παιδί της άλλαξε τρεις σταθμούς για να γυρίσει σ' αυτόν που το πήγε πέρυσι, αφού επιστρατεύτηκαν γκρίνια, απειλές, μέσα και παράμεσα.

Αλλωστε ο ΣΕΒ θέλει τα μωρά να αποκτήσουν ψηφιακές δεξιότητες, πριν καλά καλά μιλήσουν, για να εξασφαλίσει νωρίς νωρίς online δουλάκια με κονσερβαρισμένα μυαλουδάκια, μεγαλωμένα σε σταθμούς, που εφτά στους δέκα δεν έχουν αυλή και σχεδόν τρεις στις δέκα τάξεις δεν έχουν καν παράθυρο. Δώστε ρε δεξιότητες κομπιουτεράδικες σε πιτσιρίκια, που δεν μπορούν να τρέξουν και να παίξουν, δεν έχουν αγγίξει χώμα ή λουλούδια και είναι σε ποσοστό 65% παιδιά ανέργων και φτωχών λαϊκών οικογενειών. Απ' αυτά τα συγκλονιστικά στοιχεία που έδωσε ο ΓΓ του Κόμματος στην πρόσφατη ομιλία του, στη Νομική, για την Προσχολική Αγωγή, προτείνοντας να ανοίξουμε «τον όμορφο δρόμο της ανατροπής», ομιλία κυριολεκτικά «παιδαγωγικό ποίημα», που θάφτηκε επικοινωνιακά από πληθώρα μαζικών μέσων και κομματικών ντουντούκων, που τάχα μου δήθεν κόπτονται και σπαράζουν για το μέλλον της χώρας των παιδιών, είναι ένα διαλεκτικό ρινγκ στο οποίο πρέπει να μπούμε και να χτυπηθούμε μέχρι το νοκ άουτ του αντιπάλου, σύντροφοι.

Γιατί έξω απ' τα σχοινιά αυτού του ρινγκ, ΣΥΡΙΖΑίοι και ΑΝΕΛίτες και Νεοδημοκράτες και ΚΙΝΑΛιοι και κεντροτιποτάδες και επικοινωνιάδες και λαϊκιστές και φασισταριά, τα παιδιά, τα μωρά, τα βρέφη, οι έφηβοι, τα ασυνόδευτα προσφυγόπουλα, έχουνε βγει κυριολεκτικά σε μια λοταρία κόλασης.

Αρκεί μια περιήγηση στις πάντα διαβαστερές ειδήσεις περί παιδιών εδώ, και στον υπόλοιπο θαυμαστό καπιταλιστικό κόσμο, για να σου στρίψει η βίδα, επίσης κυριολεκτικά, και να βγεις στο δρόμο να φωνάζεις μαζί με το «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» και «φονιάδες των παιδιών πολεμοκάπηλοι ρουφιάνοι». Δε θέλω να βρωμίσω τη στήλη με τραγικές ιστορίες παιδιών, παγιδευμένων στον πακτωλό δισεκατομμυρίων της διαδικτυακής πορνογραφίας, παιδιών που χρειάζεται έρανος για να σωθεί η ζωή τους, μωρών και βρεφών που εγκαταλείπονται σε ελάχιστες κανονικές και αρκετές ύποπτες δομές, λόγω αδυναμίας εξαθλιωμένων γονέων να τα συντηρήσουν, πολλώ μάλλον να τα εκπαιδεύσουν.

Θέλω να σταθώ σ' αυτό που για μια ακόμη φορά κάνει το Κόμμα, να χτυπάει δηλαδή, όπως 100 χρόνια, τη σάπια ρίζα, την καρδιά του προβλήματος, της υποθήκευσης, για να μην πω της γενοκτονίας του μέλλοντος του κόσμου, που είναι τα παιδιά. Οπως το κανε η δασκάλα, η αντάρτισσα στα βουνά, απ' τις μούσες του ΕΑΜ, και ζωντανεύει σαν θεά στα μάτια του μικρού ανταρτόπουλου (λεύκωμα για τα 100 χρόνια του ΚΚΕ), που φρόντισε εκτός από το να φυτέψει γράμματα στα μυαλουδάκια των παιδιών, να τους εξασφαλίσει και παπούτσια και τσουράπια...

Η λέξη σταθμός, όταν μιλάς για παιδιά, έχει βαριά ιδεολογική φόρτιση και όχι απλώς πρόσημο. Για τους κομμουνιστές, ο παιδικός σταθμός είναι το πρώτο αποφασιστικό, γεμάτο σωματικά, ψυχικά και πνευματικά εφόδια, βήμα, απ' τα πολλά της ανθρώπινης ζωής. Για τους καπιταλίστες είναι κάτι ανάμεσα σε πάρκινγκ παιδιών ή εργοστάσιο εύκολης αναπαραγωγής του χειραγωγημένου απ' την αρχή της ζωής του πληθυσμού, ώστε να προσαρμόζεται καλύτερα στο σύστημά του.

Κανένα όνειρο δεν μπορεί να πάρει εκδίκηση αν δεν έχεις στο νου σου το παιδί και δεν γλιτώσει για να υπάρχει ελπίδα...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 6-10-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Ο γάμος της φρίκης με την πολιτεία

1. Το μικρό κορίτσι που φόρεσε τα φτερά του Ικαρου στο Μάτι για να γλιτώσει από τη φωτιά μ' έχει στοιχειώσει. Παραφράζοντας τον Ανδρέα Κάλβο, «από ψηλά καθώς έπεσε, απέθανεν ελεύθερο». Αχ, τι όνειρα θα έκανε η κατά χάριν κόρη μας! Δυστυχώς η χαρά της νεότητας συντρίφτηκε στο Κόκκινο Λιμανάκι.

2. Τι σημασία έχει που ο πρωθυπουργός ανέλαβε την ευθύνη. Δεν υπήρξε καμία ουσιαστική αντίδραση που να δείχνει ταπεινότητα. Και το τριήμερο πένθος δεν διορθώνει την υπεροψία ούτε την υποκρισία της Πολιτείας. Κι έτσι άρχισε ένας νέος κύκλος «εργασιών» μέχρι τις εκλογές: Η κυβέρνηση να προσπαθεί να θάψει με κάθε τρόπο το θέμα, και ο Κυριάκος το Κοκοράκι να το ξεθάβει με κάθε ευκαιρία. Ωστόσο, η πράξη της εγκατάλειψης δεν παραγράφεται. Θα λειτουργεί στο διηνεκές. Και την ώρα που θα βγάζουν δεκάρικους λόγους με στόχο την αρπαγή της εξουσίας, η τέφρα των νεκρών θα φαίνεται εκεί, πάνω τους, κι ας μην το καταλαβαίνουν εκείνοι.

3. Ο εισαγγελέας που έχει αναλάβει την υπόθεση δήλωσε πως χρειάζεται κι άλλα στοιχεία, πιο πολλά στοιχεία. Δεν έχω σκοπό να βασανίσω τα αυτονόητα, ούτε να αρχίσω να μιλάω τα κορακίστικα.

4. Ας επιστρέψουμε στα πιο πρόσφατα γεγονότα. Φρίκη! Φρίκη το λιντσάρισμα στην Ομόνοια, που έγινε από δύο ευυπόληπτους πολίτες στο φως της μέρας. Ο μικροαστός σκύβει το κεφάλι στον ισχυρό βασανιστή του, αλλά γίνεται αμείλικτος στον φτωχοδιάβολο. Πόσο εύκολα το θύμα μπορεί να γίνει θύτης όταν απουσιάζει η κρίση. Και για να μην ξεχνιόμαστε ότι ο μικροαστισμός ορίζει την κυρίαρχη ηθική, ο έτερος εμπλεκόμενος παραδέχτηκε πως, αν γνώριζε το σάλο που ξέσπασε, δεν θα είχε αναμειχθεί!

5. Στη χώρα μας έχουν πολλαπλασιαστεί τα περιστατικά βίας, κυρίως από ακροδεξιές ομάδες και την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής. Ανοιχτή πληγή η δίκη του δολοφονημένου Παύλου Φύσσα. Ανυπόφορη πια η κατάσταση. Ο δολοφόνος του συμπλήρωσε το 18μηνο και είναι ελεύθερος. Οι χρυσαυγίτες κατηγορούμενοι περιφρονούν το δικαστήριο και δεν προσέρχονται. Αν εμφανιστούν, σκοπό έχουν μόνο να προκαλέσουν - και συχνά την μητέρα του νεκρού. Σε αυτήν την ξεχαρβαλωμένη κοινωνία, είναι σίγουροι πως θα τη βγάλουν καθαρή.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-9-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Η μεγάλη ανατριχίλα

Αμα κοιτάς την άβυσσο συνεχώς, στο τέλος σε τραβάει μέσα. Και πάει πολύς καιρός, που στον τόπο μας η κοινωνία στριμώχτηκε κι υποχρεώθηκε να κοιτάει την άβυσσο ακόμα κι όταν κοιμάται. Η εξοικείωση με το τέρας πολλαπλασίασε τα μικρά τέρατα που μπορεί να ξυπνήσουν υποκειμενικά στον καθένα και στην καθεμιά μέσα του, αλλά και αντικειμενικά στον καλλιεργημένο φιδότοπο της κυρίαρχης τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Πάνε δεκαετίες που βλέπουμε στα κανάλια, στα τάμπλετ και τους υπολογιστές τα λιντσαρίσματα, τους πυροβολισμούς, τις εκτελέσεις για ψύλλου πήδημα απ' άκρη σ' άκρη της Γης. Να πολλαπλασιάζονται, να ενδύονται πολιτικό μανδύα, να διχάζουν κοινότητες και λαούς απ' την άμβλωση έως το χρώμα του δέρματος, κι απ' τον αντισημιτισμό έως τον αντιμουσουλμανισμό, απ' την υπέρβαση του ορίου αμύνης έως την κατάχρηση δικαιώματος, απ' τα βιντεοπαιχνίδια online μέχρι τα παιχνίδια της κρατικής βίας με τον πραγματικό ή ελεγχόμενο ακτιβισμό αιχμής.

Κι έτσι πολύ γρηγορότερα του αναμενόμενου, η ...γνωστή κι απ' την έβδομη τέχνη ως την ερμηνεία της Βίβλου και του Κορανίου αμερικανιά ως προς το λεξιλόγιο που ντύνει τη βία και τον νόμο του Λιντς κατά περίσταση πότε με πατριωτισμό (όπου ξεφυτρώνει στολή), πότε με τρομοκρατία (όπου ξεφυτρώνει κουκούλα), έφτασε και στα καθ' ημάς. Οσα πρόσημα κι αν της βάλεις, η άβυσσος παραμένει άβυσσος και δεν είναι ούτε σχηματικά η ψυχή του ανθρώπου, αλλά του κτήνους. Οποιανού δεν του σηκώθηκε η τρίχα βλέποντας τα βίντεο των «αγανακτισμένων - τρομοκρατημένων» πολιτών και των ένστολων πάνοπλων υπερασπιστών του «νόμου και της τάξης» απέναντι στον Ζακ, είτε παγιδευμένο είτε σε κατάσταση αμόκ είτε ξαπλωμένο και εξουδετερωμένο και αιμόφυρτο, όποιου δεν του κοκκίνισε η τσίπα τα μάγουλα (ιδιότητα μόνον του ανθρώπινου είδους) μόλις που προλαβαίνει να σκεφτεί ότι είναι ήδη στη θέση του επόμενου Ζακ, όταν βρεθεί η... καταλληλότερη στιγμή χειραγώγησης των τυφλών της αβύσσου του φασισμού.

Ολοι λένε πως ένας ή δύο μες στο τρομοκρατημένο, αποκτηνωμένο, εκφασισμένο ενσυναίσθητα ή ανεπαισθήτως πλήθος, υπήρξαν άνθρωποι στο μπόι του ανθρώπου και αντιστάθηκαν στο αποτρόπαιο. Κι όμως! Δε βρέθηκε ούτε ένα βίντεο αυτών των ανθρώπων να τους δούμε φάτσα κάρτα, να τους ακούσουμε, να τους θαυμάσουμε, να παρηγορηθούμε με τις πυγολαμπίδες που οριοθετούν την άβυσσο. Κι αυτό δεν θέλω να σκεφτώ ότι μπορεί κάποιος να το πετάξει ως ευθύνη από πάνω του λέγοντας πως δεν θέλησε να τους εκθέσει ή να τους στιγματίσει τελικά ως καλούς και γενναίους. Γιατί αν όλα τα κινητά, ερασιτεχνικά κι επαγγελματικά, στρέφονται μόνο προς την καταγραφή του φόνου τότε, δυστυχώς, έστω κι άθελα δεν θα δείξουν ποτέ την ταμπέλα εξόδου απ' το ναρκοπέδιο στο οποίο περπατάμε εκλαμβάνοντάς το ως χαρτογραφημένο. Από κείνη τη μέρα το γαλλικό παιδικό τραγούδι για τον Ζακ, που ρωτάει «κοιμάστε;», νομίζω ότι ήδη στοιχειώνει όσους καμώνονται ότι η δικαιοσύνη αποδίδεται μόνο στην ηλικία της άναρθρης αθωότητας... Για να μην υπάρξει επόμενος Ζακ, εκτός από τον ήλιο, θέλει και η αυτοψία του βίντεο δουλειά πολλή, για να γυρίσει ανάποδα την άβυσσο στους ιδιοκτήτες της.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-9-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Τα κεράσια και τα καλάθια

Παλιά τους λέγαμε γέρους. Επί παντοδυναμίας ΠΑΣΟΚ έγιναν «περήφανα γηρατειά». Τόσο περήφανα που άντεχαν και δακρυγόνα, όπως και στις αριστερές μας μέρες, δίχως όμως την περιφερόμενη περηφάνια της ελεύθερης αγοράς. Ατενίζουν το μέλλον με κομμένο το ΕΚΑΣ, τσακισμένη τη σύνταξη, αυξημένη τη συμμετοχή στα φάρμακα, με άνεργα παιδιά κι εγγόνια. Ο ηλικιωμένος, μιας και ομορφύναμε τη φρίκη με τον ευφημισμό «τρίτη ηλικία» και φανφάρες τύπου γιαγιάς - συζύγου Μακρόν, που με ξεπνοϊσμένο λυγμό σκούπιζε τις γλάστρες στην πνιγμένη από την κρατική αδιαφορία και την περιφερειακή γραφειοκρατική πολυλογία, τσάκιζε κόκαλα, ακόμα και των πεθαμένων. Στα 84 και μονάχος, μετράς μέρες με χαρά που είσαι όρθιος, κι όχι πλημμύρες χειμερινές ή θερινές, με τον παράλογο για τον 21ο αιώνα έλεγχο του πιεσόμετρου από την οργή των μπαζωμένων ρεμάτων και των απάνθρωπων πολιτικών.

Παλιά, μόλις πριν από δυο-τρεις δεκαετίες, τότε που δεν είχαμε γίνει ευρωσωσμένοι Ευρωπαίοι και δεν μας φύλαγε τόσο πολύ το ΝΑΤΟ, η έκφραση «πέρασα κι είδα το γέρο μου» ή «η γριά μου είχε δίκιο» ήταν ενδείξεις τρυφερότητας, χωρίς απαξία στην προχωρημένη ηλικία. Τώρα, ο γέρος μετριέται με τα ψίχουλα της εναπομείνασας σύνταξής του και με το πόση απελπισία αντέχει που δεν μπορεί να βοηθήσει παραπάνω παιδιά κι εγγόνια.

Με θυμάμαι χρόνια να συσχετίζω αναιδώς και τολμηρά την προπαγάνδα του viagra με την ύπουλη εξοικείωση των ηλικιωμένων με την τραγωδία της αύξησης των ορίων συνταξιοδότησης. Η οποία στην Ευρώπη δεν έτυχε, αλλά πέτυχε να επιβληθεί, και η αστική της χάρη έφτασε μέχρι τη Ρωσία, που απολάμβανε τη ζωή με σύνταξη γυναικών - ανδρών στα 55 και στα 60. Και καυχιόντουσαν τα καθάρματα ότι δεν έχει άλλο Στάλιν για τέτοια προνόμια!

Και μέρες που είναι επετειακές, να θυμίζουν τον ευρωΝΑΤΟικό εξανδραποδισμό και τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, διαβάζω για τα κεράσια στη Σλοβενία και κρατάω μικρό καλάθι για το μέλλον των γέρων στον ευρωπαράδεισο.

Το τμήμα Τραυματολογίας του Πανεπιστημίου της Λιουμπλιάνας ανακοίνωσε ότι φέτος γέμισαν τα νοσοκομεία με ανθρώπους που τσάκισαν τα μηριαία τους οστά, έπαθαν κατάγματα στη σπονδυλική στήλη, έσπασαν χέρια και ποδάρια πέφτοντας από τα δέντρα. Είπαν ότι φταίνε τα κεράσια, η πολύ καλή φετινή σοδειά! Ομως στα δέντρα ανέβηκαν να τα μαζέψουν γέροι αγρότες, οι περισσότεροι άνω των 70 ετών, γιατί οι νέοι δεν προλαβαίνουν, αναζητούν καλύτερες δουλειές. Οπου ακούτε πολλά καπιταλιστικά κεράσια κρατήστε μικρά καλάθια, που όμως να χωράνε τα κεφάλια που πρέπει να κοπούν...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 30-7-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Δύσπιστος καθρέφτης

1. Ενα λάθος, τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο, χαρακτήρισε ο πρωθυπουργός το δημοψήφισμα του 2015. Αν το εξηγήσουμε με ψυχαναλυτικούς όρους, σημαίνει ότι ο κ. Τσίπρας πιστεύει πως οι ψηφοφόροι του θα δέχονται και θα ανέχονται τα κατ' εξακολούθησιν λάθη του σαν μια μικρή είδηση στο ραδιόφωνο. Παράλληλα, η στάση του ψηφοφόρου δικαίως ερμηνεύεται σαν μια σιωπηρή συμφωνία με την εξουσία, της οποίας αγνοεί τη διεύθυνση, αλλά είναι σίγουρος πως θα τη συναντήσει. Αυτό είναι το μεγάλο λάθος, και όχι αυτό του πρωθυπουργού και της φιλοπρόοδης λέσχης που στεγάζει το θίασό του. Ωστόσο, ό,τι κι αν δείχνει ο Αλέξης, όταν είναι μόνος απέναντι στον καθρέφτη του, αυτός είναι δύσπιστος.

2. Η λέσχη της Νέας Δημοκρατίας έχει όψη οικογενειακή και ήσυχη, όπως ακριβώς ο αρχηγός της. Οι βουλευτές του εδώ διδάσκονται πώς να μάθουν στους πολίτες να συντρίβουν τη συνείδησή τους μπροστά στην επιθυμία και την επιτυχία. Αυτό που άφησε πίσω του στον γιο του και την κόρη του ο πατριάρχης μάντης κακών, ο άνθρωπος που έκοβε το μάτι του, είναι η κληρονομική εξουσία. Μυθική δήμαρχος, μόνη της τώρα μέσα στην παράταξη του αδελφού της, η Ντόρα προσπαθεί να κρατήσει θέση στην κυβέρνηση αν ο Κυριάκος κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

3. Η Φώφη έστησε μια ομάδα που αποτελείται από πρώην τρόφιμους του ΠΑΣΟΚ, Ποταμίσιους και τον γνωστό δήμαρχο περιορισμένης ευθύνης Καμίνη. Ναι, τον δέχτηκε και αυτόν η Φώφη, για να καταλάβετε σε τι απελπισία είχε πέσει. Αμέσως άρχισαν τα βάσανά της. Δεν ήταν καλή η συμφωνία, δεν έχει δικαίωμα ελέγχου σε αυτούς που είναι ήδη μέσα στο σπίτι της, αλλά είναι αργά για παράπονα. Εχει κουραστεί με τους εταίρους της, των οποίων οι προσωπικές φιλοδοξίες σταμάτησαν προσώρας την άνοδο αυτής της «υπέροχης ένωσης».

4. Ενώ σέρνουν τους χρυσαυγίτες στα δικαστήρια, εκείνοι εξακολουθούν να κάνουν λαμπρή καριέρα στο κοινοβούλιο. Αλλά άγνωστες οι βουλές του Αλλάχ. Εκεί που αυτές οι «γνωστές φάτσες χοντρών μέσης ηλικίας που θυμίζουν φουσκωμένα παιδιά που γυαλίζουν από το λίπος, αποβλακωμένοι, με ξυρισμένο κεφάλι που προδίδει την ηλιθιότητά τους»* συνέχιζαν απρόσκοπτα το δημόσιο βίο τους και όλα κυλούσαν καλά και άγια, με στιγμιαία βίαια ξεσπάσματα και ύβρεις (που είναι η άσκησή τους, για να μην ξεχνάνε τη φύση τους), ένας γιδοβοσκός μεταμφιεσμένος σε Αθανάσιο Διάκο, γνωστός στο πανελλήνιο από τους ξυλοδαρμούς των μεταναστών, σήκωσε τα μανίκια του για να αναλάβει δράση (!) με ύφος ήρωα που ήρθε να καθαρίσει την κόπρο του Αυγείου. Βέβαια, άλλο να παίζεις τον Αθανάσιο Διάκο όταν είσαι μαθητής, μία φορά το χρόνο, και άλλο να τον υποδύεσαι κάθε μέρα. Ξέφυγε ο γιδοβοσκός, βαρέθηκε να είναι ο μεσαίος της κοινοβουλευτικής ομάδας και «έπαθε αλήθεια», συμπαρασύροντας και τους άλλους χρυσαυγίτες βουλευτές. Ξέρασε αυτό που ήθελε χρόνια να βροντοφωνάξει. Κάλεσε από το βήμα της Βουλής το στρατό να αναλάβει. Η συνέχεια της ιστορίας είναι η αποθέωση της δειλίας: Ο γιαλαντζί Διάκος έβγαλε από μέσα του ένα φοβισμένο ανθρωπάκι που παρακαλούσε γονατιστό: «Δεν το ήθελα, μου ξέφυγε, είμαι παρορμητικός, είμαι απερίσκεπτος...». Τυπικός χρυσαυγίτης, που αφήνει το λεκέ του όπου βρει. Αλλά αυτήν τη φορά ο λεκές δεν μπόρεσε να περάσει απαρατήρητος ούτε από τους δικούς του, οι οποίοι τη μία στιγμή τον χειροκροτούσαν ενθουσιασμένοι και την άλλη τον ξήλωναν.

*Από το γαλλικό περιοδικό «Le Crapouillot», «Τα μπορντέλα στη Γαλλία», μετ. Β. Λαλιώτης.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23-6-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Το λεξιλόγιο των αρλεκίνων

Δεν ξέρω, σύντροφοι, αν στο απώτερο μέλλον θα αποδειχτεί ότι η συγγραφή, και συνάμα η διαστρέβλωση, της Ιστορίας είναι υπόθεση αθροίσματος τιτιβισμάτων στο διαδίκτυο και προεπιλογής μεγαλόστομων δηλώσεων. Το σκοινί αυτής της προπαγανδιστικής πλημμυρίδας, που ζει μέρες αριστεροδέξιας δόξας, έχει τραβηχτεί έως εκεί που συναντώνται ο θολωμένος νους της οργής με την παραλυσία του φόβου και της οδύνης για έναν συνεχή διάλογο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας με το παράλογο της βασανιζόμενης κοινής λογικής.

Να εμφανίζεται κυβερνητικός συνεταίρος ως απελευθερωτής των Ελλήνων από τη σκλαβιά των μνημονίων εν μέσω πανηγυριζόντων δανειστών - βασανιστών των γέρων, των παιδιών και των εργαζομένων μας, λες και το Γιούρογκρουπ είναι το Κούγκι που τίναξε στον αέρα τον καπιταλισμό με ξεπερνάει. Κι εγκαθιστά βίαια στο μυαλό την εικόνα ενός λαού που περίμενε οχτώ χρόνια όχι να δει αν λεφτά υπάρχουν, αλλά σε ποιες τσέπες αφεντικών θα καταλήξουν για να τρέξει να ζητιανέψει ψίχουλα βγάζοντας σε μειονοτικό διαγωνισμό την ψήφο του!

Στο πρωθυπουργικό μέγαρο, δε, δεν γιορτάζουν απλώς τη νίκη αλλά την καρανίκη τους, με αφρώδη αντικομμουνιστικό οίνο και πολλά αξιοπερίεργα θεάματα. Γιατί άμα έχεις ζήσει και δει τη φωτογραφία της τριπλέτας Κατρούγκαλου - Βαρουφάκη - Καζάκη στην πλατεία Συντάγματος να υπερασπίζονται την αγανακτισμένη δημοκρατία, με φόντο τα μετέπειτα ρουβικωνόπαιδα, και τον επηρμένο υπουργό των Εξωτερικών να χαριεντίζεται σε ένα ξεχασμένο παραλίμνιο ψαροχώρι της Μεγάλης Πρέσπας, ωσάν να ετοιμάζεται να βαφτίσει αμερικάνικο καζίνο στην Κούβα της εποχής του Μπατίστα, τότε το έργο δεν παίζεται, δεν βλέπεται και δεν ακούγεται.

Η παρέα των Συριζανέλ αρλεκίνων που είναι επιλεγμένοι, και με ιδιαίτερα μαθήματα εκπαιδευμένοι, από τους ΝΑΤΟικούς λύκους να τρώνε τους λαούς - πρόβατα, έχουν, όπως είπε κι ο ωριμασμένος στο θερμοκήπιό τους πρωθυπουργός μας, το δικό τους ραντεβού με την Ιστορία. Την ξαναγράφουν έτσι που το ξόανο του αριστερού εξουσιαστή να παρελαύνει προς τιμήν των κατασκευαστών ιδεολογικών Φρανκενστάιν, στην πασαρέλα των μονοπωλιακών συμφερόντων, φωνάζοντας «Κυβερνώ, κυβερνώ, επιτέλους και εγώ», με την ψευδαίσθηση ότι είναι κι ωραίο, τρομάρα του. Και δος αυτοίς Κύριε συνανάπτυξη, αναδιάρθρωση, επιμήκυνση, διευθέτηση, φαντς και μια ψόφια κατσίκα του γείτονα για να περνάνε για χοτζάδες.

Μετά από κοντά χίλιους μνημονιακούς νόμους, δεξιούς, αριστερούς, ποταμίσιους, σοσιαλδημοκρατικούς, αυτοδυναμίας και συγκυβερνητικούς, με θηριώδεις πλειοψηφίες που μόνον η Ζωή ξεπέρασε σε ψήφους, με κοντά 500 προαπαιτούμενα δανειστών, τρόικες, κουαρτέτα, τη ζωή μας ενισχυτικές στο υπερ-ταμείο, 275 δισ. δάνεια, ο υπουργός - τσακάλι των διαπραγματεύσεων που προφανώς έγιναν στη νεόκοπη μακεδονική γλώσσα σε πολιτικό, λέει, επίπεδο, οι αρλεκίνοι αποφάσισαν ότι θα ζήσουμε καλά κι αυτοί καλύτερα, με περικοπές συντάξεων από την Πρωτοχρονιά, δεύτερη αριστερή μείωση αφορολόγητου, με πλεόνασμα από τα έξοδα νεκροταφείου έως το 2060, 2,2% απ' αυτά που δεν έχουμε, κι ένα δωράκι 15 δισ. στην μπάντα για αναδιανομή των κλεμμένων από μας κόπων και πλούτου, μεταξύ κεφαλαιοκρατών, επιδοματική αιχμαλωσία, πανάκριβη ψηφοθηρία υπό συνεχή υπεσχημένη ασφυκτική εποπτεία, που θα βαφτίζεται «επιτέλους φτου ξελευτερία».

Οποιος κόψει πλέον εισιτήριο για να βλέπει τους αρλεκίνους να παίζουν τους ιστορικής εμβέλειας παγκόσμιους ηγέτες, με λάμψη που πηγάζει από τις πυρπολημένες ζωές των άλλων και πολλών, είναι καιρός να ξετσιμπλιάσει τα μάτια του. Και να διαβάσει το ίδιο του το πετσί. Οταν τελειώνουν οι ψευδαισθήσεις, άλλωστε, μιλάνε οι ουλές. Και τα λένε όλα στη γλώσσα της πραγματικής ζωής...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 23-6-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Φάτσα κάρτα full face...

Θα έρθουν εκεί και όταν δεν τους περιμένεις. Εχουν στήσει καραούλι να σε πετύχουν παγιδευμένο στα κλισεδάκια της εποχής. Που θέλει οι άντρες να μη βαράνε γυναίκες και γέρους, να μην πειράζουν παιδιά κι άλλα τέτοια γαμάτα προσκοπικά, χιλιοπαιγμένα στο σινεμά και τα κανάλια.

Αν φοράνε κουκούλες το σοκ θα είναι μικρότερο, καθώς χόρτασες από εικόνες, χρόνια τώρα, του μάγκα των ειδικών δυνάμεων, του μυστικού μπάτσου, του πολεμισταρά, που την πέφτει για να σκοτώσει ή συλλάβει τον οχτρό, ενδεδυμένος τη μοντέρνα στολή του σιδερένιου ανθρώπου, του νόμιμου διαδόχου της Κου Κλουξ Κλαν, του δοσίλογου, του ιεροεξεταστή, του διαρρήκτη full face μασκοφόρου.
Αλλά επειδή η μαγκιά γενικεύεται, κατόρθωμα της πετυχημένης διαδικτυακής χειραγώγησης των μαζών, που επιπλέουν παντελώς ελεύθεροι στο ναρκοπέδιο της ελεύθερης αγοράς της γνώμης, αρχίζουν κι έρχονται φάτσα κάρτα, ξεσκούφωτοι, οι διπλανοί σου. Οχι κατ' ανάγκην αυτοί της διπλανής πόρτας. Αλλά αυτοί που συναντάς καθημερινά στο γραφείο, στο φούρνο, στην καφετέρια, στο γήπεδο, στην πλατεία του χωριού, έξω απ' το σχολείο του παιδιού. Μπορεί να είναι και συγγενείς που τους ήξερες αλλά δεν τους έβλεπες. Που τους έβλεπες αλλά δεν τους ήξερες.

Το μάτι τους γυαλίζει. Κι είναι ταυτόχρονα απλανές. Δεν είναι βλέμμα τρελού, πρόσεχε μην την πατήσεις. Είναι το βλέμμα του χεσμένου απ' το φόβο του, που μετατρέπεται σε οργή του αδύναμου, υστερική κι ανέλεγκτη. Δεν αντέχουν να μη συμφωνείς μαζί τους. Δεν αντέχουν να μην τους μοιάζεις. Δεν αντέχουν ούτε που τους αντέχεις δίπλα κι απέναντί σου. Σε φαντάζονται παντοδύναμο εχθρό τους εκτός κι αν είσαι ολομόναχος, νύχτα σε κάποιο σοκάκι, ή ανάμεσα σε καθωσπρέπει πλήθος που θεωρεί δημοκρατία να αντιδρά μόνον καθ' υπαγόρευση ενός αόρατου αφεντικού συμφερόντων κι ευθυνών.

Είναι αρχικά ιδεολογικοί χαμαιλέοντες. Αυτή είναι η πραγματική τους μάσκα. Ντύνονται ό,τι θες. Αγανακτισμένοι. Αδικημένοι. Φίλαθλοι. Διανοούμενοι. Πετυχημένοι που τους αδίκησε η κακούργα κενωνία. Φτωχοί που τους κλέψανε τις ιδέες. Ξεριζωμένοι. Μορφωμένοι αν τους παίρνει. Αλλιώς αυθεντικοί και γνήσιοι. Μόλις τους αφήσεις να σε πλησιάσουν στο μισό μέτρο θα στην πέσουν. Με βρισιές, με τουήτ, με φωνές, με μπουνιές, με λοστάρι, με λεπίδες κι ύστερα με φωτιά, με τσεκούρι, με όπλα. Θα δεις τον πρώτο. Δεν θα προσέξεις τους δυο, τρεις και δεκατρείς, λίγο πίσω του, παραδίπλα, δήθεν άσχετους περίεργους, περαστικούς με αυξημένη κοινωνική περιέργεια.
Είναι φασίστες ή φασιστοειδή, ακόμη χειρότερα γιατί η συνειδησιακή τους αντίφαση ξεγελάει καλύτερα, που φυτρώνουν στον κήπο και τη βεράντα του αστικού μικροαστικού σπιτιού μας, με λίπασμα και περιποίηση απ' το σύστημα, που σε πείθει να πάρεις κατοικίδιο και μετά φροντίζει να στο λυσσάξει ώστε να φαγωθείς υπ' ευθύνη σου. Θα στα ξαμολήσει την ώρα που κοιμάσαι ή αυτή που θεωρείς ιερή κι απαραβίαστη ή ακόμη καλύτερα την ώρα που δουλεύεις κι έχεις στην πλάτη σου τ' αφεντικό.
Σύντομα ανακαλύπτεις πως δεν μπορείς να τους βρεις. Αν τους βρεις δεν μπορείς να τους δικάσεις. Αν τους δικάσεις θα έχουν προλάβει να υπαγορέψουν το νόμο που τους χαϊδεύει ή τους ξαμολάει. Αν τους δείρεις θα πας μέσα. Αν τους βρίσεις θα καταβάλεις αποζημίωση. Αν κάτι απ' τα παραπάνω το πετύχεις, θα αποσύρουν τον έναν και θα τον αντικαταστήσουν με άλλον ή θα τον κάνουν αρχηγό, βουλευτή και θα σε βάλουν να τον ψηφίσεις. Είναι της μόδας και είσαι ντεμοντέ. Πάνε με όλα τα πρόσημα κι ας μην πίνουν κόκα κόλα.

Ενα πράμα φοβούνται και λακίζουν. Μη σε πετύχουν ανάμεσα σε κομμούνια, σε ΠΑΜίτες, σε εργάτες και εργαζόμενους, που θα τους μυριστούν πριν σηκώσουν το κουλό τους και πριν σκεφτούν ν' ανοίξουν το καπάκι του βόθρου του μυαλού τους ως στόμα. Την απομόνωση τρέμουν. Από κείνη την κρίσιμη μάζα που εξουδετερώνει το φασισμό επειδή κατανοεί ότι μόνος του δεν πεθαίνει κι απαιτείται να τον τσακίζει καθημερινά ξεραίνοντας τις ρίζες που τον θρέφουν. Φάτσα κάρτα στο full face, κι απ' την καλή κι απ' την ανάποδη, κι εντός κι εκτός και επί τ' αυτά των καιρών...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 26-5-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Αντοχή και Τσίπα

Η ελληνική κοινωνία, ευδιάκριτα πια, και ενίοτε και κραυγαλέα, δείχνει ότι έφτασε στα όρια της συνοχής της. Κι ενώ μοιάζει να έχουμε ήδη περάσει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο, που παραμένει μακρά είτε είναι διαρκείας μερικών μηνών είτε ξεπεράσει το χρόνο, ακριβώς λόγω των ορίων αντοχής που εξαντλούνται, η κοινωνία κάμπτεται στο επίπεδο των αξιακών πυλώνων της.

Πέρα και ανεξάρτητα από αυτό που ονομάζουμε απλουστευτικά κρίση, σ' έναν τόπο που 'χει γνωρίσει εμφύλιο, χούντες, πείνα και κατοχή, υπάρχουν δύο, ας πούμε, «σημεία» της κοινωνίας που έμεναν έως τώρα άθικτα, ηθικά και έμπρακτα. Αυτό που θα λέγαμε κοινωνικές ζώνες στις οποίες και η παραμικρή μορφή της βίας γεννούσε, αυτόματα, καθολικό αποτροπιασμό. Αυτά ήταν τα παιδιά και οι γέροι. Προσοχή, όχι οι νέοι και οι ηλικιωμένοι, που εσχάτως χρησιμοποιούνται ως όροι στη θέση των παραπάνω για να ελαφρύνουν ένα αίσθημα ενοχής.

Εξ ορισμού τα παιδιά και οι γέροι ενέπνεαν ανέκαθεν αίσθημα καθήκοντος προστασίας ως αναγνώριση της φυσικής αδυναμίας που συνεπάγονται. Κι όμως, αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, λίγο μακρύτερα από το τυχόν τυχαίο κι επαναλαμβανόμενο φαινόμενο μάνες να πνίγουν τα νεογέννητα παιδιά τους και γέροι να αλληλοσκοτώνονται λόγω έλλειψης επαρκούς ιατρικής περίθαλψης και βυθισμένοι στη φτώχεια και την πείνα, είναι η στάση μας απέναντι σ' αυτά τα γεγονότα που δείχνει κουρέλιασμα του κοινωνικού ιστού πάνω στον πανικό της επιβίωσης.

Πριν από μερικά χρόνια, δηλαδή, δε θα έβρισκες ούτε έναν να σου πει ατάραχος και ψύχραιμα πως καταλαβαίνει «μια νέα κοπέλα που θέλει να ζήσει τη ζωή της...», ή κάτι παρόμοιο. Δεν είναι πολύς καιρός που δε θα υπήρχε άνθρωπος να βρίσκει «φυσικό» ένας υπέργηρος να σκοτώνει τη συμβία του, έστω από άνοια, και να μην την λυπάται κανείς ως αθώο θύμα μιας ζωής που άντεξε, αλλά δεν τη σχεδίασε έτσι.
Η κοινωνική συνοχή απειλείται και μετατρέπεται και σε πολιτικά ανάλγητη και ανάπηρη, γίνεται ευάλωτη στο ναζιστικό δηλητήριο όταν συνηθίζει, έστω και φραστικά, έστω και θεωρητικά, στην ιδέα ότι επιτρέπεται να ξεφορτώνεται το αδύναμο μέλος της. Είναι ένας κοινωνικός και ηθικός αυτοακρωτηριασμός, μια υποταγή στο ιδεολόγημα που πλασάρει ο καπιταλισμός σε κρίση «να μείνουμε λιγότεροι για να περνάμε καλύτερα».

Μοιάζει υπερβολική η τοποθέτηση, αλλά μπροστά στο θηρίο δεν είναι υπερβολικό το να διακρίνεις το λιοντάρι από τα νύχια του. Η κάμψη των ανακλαστικών στο αποτρόπαιο, που είναι ο βίαιος θάνατος βρέφους, παιδιού ή γέρου, οπλίζει πάντα το χέρι του φονιά, του κτήνους που εύκολα λέμε ότι ο καθένας κρύβει μέσα του, αλλά πολύ δύσκολα και με πολλή πολιτική και πολιτισμική δουλειά και κόπους παλεύουμε για να εξαρθούμε στο επίπεδο του ανθρωπισμού. Συναντώ όλο και περισσότερους ανθρώπους που μπαίνουν ευκολότερα στη θέση του θύτη, απ' ό,τι του θύματος, σε οποιαδήποτε εξόφθαλμη «αδικία», κι όταν τους ρωτώ γιατί ενσωματώθηκαν τόσο εύκολα στην άθλια υποκειμενική πολιτική των ίσων αποστάσεων που οδηγεί στην εξομοίωση θύματος και θύτη, οι περισσότεροι απαντούν ότι δεν το κατάλαβαν. Κι εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα. Παλαιστινιακό, συνταξιούχοι, ξεβρασμένα πτώματα παιδιών, όλα μπαίνουν σ' ένα μπλέντερ, έναν αποχυμωτή της πολυθρύλητης κοινωνικής ευαισθησίας. Τα όρια καταλύονται όταν χαθεί όχι απλώς η κριτική ικανότητα, αλλά η τσίπα. Μπορεί και πρέπει να κάνουμε πολλά, έστω στο παρά πέντε, αλλά μου βγαίνει αναγκαίο να αναζητήσω απ' την αρχή αυτούς κι αυτές που αντέχουν ακόμα να ντρέπονται.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19-5-2018

Η μούσα της ζωής

1. Η πιο δύσκολη ώρα στο νοσοκομείο είναι τα μεσάνυχτα. Οργιάζει τότε ο μυθοπλάστης νους. Καλπάζουν οι σκέψεις ανεξέλεγκτες. Προσώρας δεν σου ανήκει η ζωή, πρέπει να παλέψεις γι' αυτήν. Καταλαβαίνεις ότι έκανες λάθος να τα θεωρείς όλα δεδομένα. Εκείνη τη νύχτα στο θάλαμο ήμουν μαζί με έναν ηλικιωμένο, που τον φρόντιζε η γυναίκα του, η γλυκύτατη κυρία Ελένη. Τις σκέψεις μου διέκοψε η είσοδος ενός νέου ασθενή, γύρω στα 70, που βρισκόταν σε κώμα. «Δεν θ' αργήσει να καταλήξει», ψιθύρισε ο νοσοκόμος. Η σιωπή της νύχτας κάλυπτε όλο το νοσοκομείο. Και τότε ο άρτι αφιχθείς ξύπνησε από το κώμα και τινάχτηκε φωνάζοντας: «Μάνα! Πού είσαι, μάνα; Θέλω τη μάνα μου». Χωρίς να το σκεφτεί, η σύζυγος του τρίτου συγκατοίκου μας, η κυρία Ελένη, πλησίασε τον ασθενή, τον άρπαξε από τους ώμους, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: «Εδώ είμαι, γιε μου, δεν με βλέπεις;». Εκείνος τραβήχτηκε πίσω έκπληκτος και αμέσως την αγκάλιασε. «Μάνα μου, καλώς ήρθες! Νόμιζα πως με ξέχασες!». «Το παιδί μου να ξεχάσω;», απάντησε η κυρία Ελένη και άρχισε να του χαϊδεύει τα μαλλιά μέχρι εκείνος να βυθιστεί στον ύπνο και ήσυχος πια να περάσει το πρωί στην άλλη όχθη... Αχ, κυρία Ελένη, εσύ γνωρίζεις τι είναι ο παράδεισος και πώς να δίνεις. Κι αυτό είναι το ζητούμενο τούτης της έρημης και απελπιστικά μικρής ζωής.

2. Και η άλλη όψη της γειτνίασης: Από τον «άγιο» Θάνο Κωνσταντινίδη, ιατρό ψυχής, που υπήρξε προστάτης πολλών μεγάλων καλλιτεχνών (του Μίλτου Σαχτούρη, του Νίκου Καρούζου, του Νίκου Μπουζιάνη...) άκουσα το εξής περιστατικό: Ο ζωγράφος Νίκος Μπουζιάνης είχε αγοράσει ένα σπιτάκι στον Βύρωνα με ένα ψηλό δέντρο στην αυλή του. Το δέντρο αυτό ήταν η μεγάλη του αγάπη και χαρά. Μια φορά ο Θάνος Κωνσταντινίδης ζήτησε από τον ζωγράφο να πάνε για τρεις μέρες στους Δελφούς. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο ζωγράφος αντίκρισε μια θλιβερή εικόνα. Οι γείτονές του είχαν βρει την ευκαιρία να κόψουν το ψηλό δέντρο που θεωρούσαν πως τους ενοχλούσε!

3. Η φωνή του Καζαντζίδη εξέφρασε και εξακολουθεί να εκφράζει τους μη έχοντες και τα πάντα κατέχοντες. Η βαθιά φωνή του άγγιξε τον κόσμο εύκολα και άμεσα, χωρίς να έχει ανάγκη κανένα δεκανίκι. Πάντα λυπημένη, συνόδευε τους νταλκάδες μας χωρίς να αποκρύπτει τίποτα. Επαιζε στα ίσα με την απελπισία που ολοένα και μας κατοικεί. Ενώ όλα ήταν περίπλοκα μέσα του, ο ίδιος εκφραζόταν εξαιρετικά απλά, υπηρετώντας μόνο τη φωνή του, η οποία έμεινε συντροφιά στους Ελληνες σε όλες τις άκρες της Γης. Ο Στέλιος ήταν πάντα σε κατάσταση μόνιμης αγωνίας. Συχνά εξαφανιζόταν. Σίγουρα υπέβαλλε τον εαυτό του σε μια ψυχική δοκιμασία η οποία είναι γνώριμη σε πολλούς δημιουργούς. Η φυγή τού έγινε μόνιμη ιδέα και δεν άργησε να πάρει τη μορφή πεπρωμένου. Ισως έτσι αισθανόταν ολόκληρος, απελευθερωμένος από το φορτίο της ζωής (που το κουβαλούσε μέχρι το τέλος). Ισως, πάλι, επιθυμούσε έτσι να προστατέψει τη φωνή του, να την οχυρώσει. Θεωρώ ότι ήταν ολόκληρος μια αντίφαση, ευλογημένη για εμάς, αλλά πηγή μεγάλης λύπης για εκείνον.

4. Ο νους μου απόψε πέταξε στους ποιητές που άφησαν την τελευταία τους πνοή έγκλειστοι στο Δρομοκαΐτειο: Γεώργιος Βιζυηνός, Μήτσος Παπανικολάου και Ρώμος Φιλύρας. Διαλέγω το ποίημα του Βιζυηνού «Το όνειρον»: «Εψές είδα στον ύπνο μου / ένα βαθύ ποτάμι / - Θεός να μην το κάμει / να γίνει αληθινό! / Στην όχθη του στεκόντανε / γνωστό μου παλικάρι, / χλωμό σαν το φεγγάρι, / σαν νύχτα σιγανό. / Αγέρας το παράσπρωχνε/ με δύναμη μεγάλη, / σαν να 'θε να το βγάλει / απ' της ζωής τη μέση. / Και το νερό π' αχόρταγα / τα πόδια του φιλούσε, / θαρρείς το προσκαλούσε / στ' αγκάλια του να πέσει. / - Δεν είν' αγέρας, σκέφθηκα, / και σένα που σε δέρνει. / Η απελπισιά σε παίρνει / κι η απονιά του κόσμου! / Κι εχύθηκ' απ' το θάνατο / τον δύστυχο ν' αρπάξω... / Ωιμέ: πριν ή προφθάξω / εχάθηκ' απ' εμπρός μου! / Στα ρέματα παράσκυψα, / να τονε βρω γυρεύω. / Στα ρέματ' αγναντέω / το λείψανό μ' αχνό!... / Εψές είδα στον ύπνο μου / ένα βαθύ ποτάμι / - Θεός να μην το κάμει / να γίνει αληθινό!».

Του

Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-5-2018

Η επίκαιρη πυρόσβεση

Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν πιο γρήγορα και πιο έντονα κι ακούγονται απ' τα υψώματα του Γκολάν, τα αρχαία Αρβυλα και τις αφρόεσσες ακτές της ανατολικής Μεσογείου μέχρι την πόρτα μας. Οπου κι αν κοιτάξει κάποιος στην Ευρώπη, ως έδαφος αυτή τη στιγμή, τρέχει μια πολυεθνική ΝΑΤΟική πολεμική άσκηση κάπου, με βαριά όπλα, αεροπλάνα και κυρίως στρατιώτες που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες αλλά υπακούνε σε μία εντολή, του ορατού αόρατου αφεντικού της.

Κάπου ανάμεσα στο κουλουράκι που έφαγε ο εστεμμένος Κάρολος, σήμα κατατεθέν πια μιας συριζανέλικης αριστεράς, κυβερνώντας με κάθε λογής καρικατούρες που μιλάν (άκουσον, άκουσον) στο όνομα άλλου Καρόλου, και στην πανδαισία ψαρικών του προεδρικού μεγάρου, οι πολίτες του τόπου μας αδυνατούν να κατανοήσουν πως στην ευρωχώρα έως το τέλος του έτους τρέχουν και θα τρέξουν ογδόντα θηριώδεις πολεμικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ, προετοιμαστικές ενός πολέμου με τη Ρωσία.

Η «αριστερά» στην Ελλάδα είναι θλιβερά αποκαλυπτικό πως έχοντας στους κόλπους της κι αγωνιστές κι αντιστασιακούς με περγαμηνές, κι όχι αντικομμουνιστές, δεν ενσωματώθηκε απλώς με το κυρίαρχο σύστημα, αλλά ταυτίστηκε με ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η... αστίλα. Και να θες δεν μπορείς ν' αποφύγεις τους συνειρμούς που αρχίνησαν με τα γαρύφαλλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και κατέληξαν στη συνανάγνωση του Χάρι Πότερ Ελληνόπαιδων και της δούκισσας της Κορνουάλης, που δεν έγινε ακόμα σταθμός Πλακεντίας. Ισως επειδή το σπάσιμο του πρωτοκόλλου της Βασιλοδεξιάς από την καμμενοαριστερά δεν μπορεί πια να σταθεί μόνο με μια εμμονική αγραβατωσιά.

Οι Αγγλοι φεύγουν απ' την Ευρώπη για να ξαναπατήσουν στα άθλια αυτοκρατορικά ιμπεριαλιστικά ίχνη - τραύματα, που άφησαν στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, πριν από εκατό χρόνια. Οι ανίερες συμμαχίες που συμπήγνυνται στην περιοχή με μασκότ τον Αλέξη Τσίπρα, μετατρέπουν, για λογαριασμό του αστικού κατεστημένου, το λαό μας σε χάντρα ενός κομπολογιού συμφερόντων που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί και να σκορπιστούν νιάτα και κορμιά στο παιχνίδι του θανάτου που είναι ο πόλεμος.

Απ' όλες τις κακοήθειες της εξαπάτησης των ενσωματωμένων η πιο ύπουλη κι επιθετική, η πιο επικίνδυνη για το σώμα της κοινωνίας είναι η προπαγανδιστική παραπλάνηση. Η κυβέρνηση με σύμπραξη της αντιπολίτευσης ανεβάζει τους τόνους σε θέματα ειδικής κοινωνικής εμβέλειας. Μετά υπερπροβάλλει τα εύκολα ως ακατόρθωτα. Σε λίγο θα μας πουν πως ήταν αντιβασιλική αντιστασιακή δράση η υποδοχή του διαδόχου του αγγλικού θρόνου από υπουργό - δημοσιογράφο που αυτοσυστήνεται ως οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οσοι άκουσαν το βιογραφικό - γενεαλογικό - πολιτικό δέντρο της τέως βασιλικής οικογένειας σε όλα τα μέσα, από το ΑΠΕ έως το τελευταίο επαρχιακό κανάλι, τυφλωμένοι από τα στρας των πρώτων κυριών, δύσκολα θα θυμηθούν πως ήδη από το 2008 η κυβέρνηση είχε εκτιμήσει διαφορετικά την... «αξία» του Σκόμπι, όταν αποκαλούσε «δεκεμβριανά» τα γεγονότα που της έδωσαν την εξουσία.

Εκείνη η μερίδα πολιτών με δύναμη μεγαλύτερη απ' αυτή που φαίνεται με τις φωτιές των εντυπώσεων, είναι το ΚΚΕ κι οι φίλοι του. Που συνειδητοποίησαν ότι την ώρα που οι αριστεροί (;) κυνηγούσαν τον πυροσβέστη που τόλμησε να αγγίξει τον πρίγκιπα εκτός πρωτοκόλλου, προξενώντας πανικό στην ασφάλειά του, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος δούλευε και παρουσίαζε σε ημερίδα την πυρασφάλεια και τη δασοπροστασία της χώρας!... Την ώρα που όλοι δηλαδή έπαιζαν με την καυτή επικαιρότητα, τις μεταξωτές κορδέλες, εμείς νοιαζόμασταν για τη δουλειά, τη ζωή, τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών, και του λαού και της χώρας, που καλούνται να υπερασπιστούν κάθε μέρα απ' το 1930. Είμαστε η επίκαιρη πυρόσβεση.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΚΑΝΕΛΛΗ

Επιταχυντής ροής φασιστών

Στην πλατεία Σαπφούς στη Λέσβο τραβήχτηκε, για την ακρίβεια σκίστηκε, η κουρτίνα της υποκρισίας των «αριστερών», η απλωμένη ιμπεριαλιστικά απ' τον Εβρο και το Καστελόριζο έως τη Λαμπεντούζα και το Γιβραλτάρ. Στην αναδιάταξη κι επαναχωροθέτηση των μονοπωλιακών, στρατιωτικά θωρακισμένων συμφερόντων, οι πρόσφυγες γίνονται χειροβομβίδες επικοινωνιακού κρότου - λάμψης. Αν συνεχιστεί, που θα συνεχιστεί δυστυχώς, κυριολεκτικά το πέταγμα με κάθε μέσο κι από κάθε χερσαία ή υδάτινη οδό, με τη σέσουλα, προσφύγων στην άθλια ευρωΝΑΤΟική σκακιέρα, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα τα hot spots να μετατραπούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης του εικοστού πρώτου αιώνα...

Η διαβόητη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ενωσης - Τουρκίας, που λειτούργησε ως πολιτικό placebo για τις εκλογές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες την τελευταία χρονιά, όχι μόνο απέτυχε, αλλά χρησιμοποιείται πλέον ανοιχτά σαν το τέλειο άλλοθι ταχέος εκφασισμού των τοπικών κοινωνιών, με στόχο την εξοικείωση του συνόλου των πολιτών με τις ανθρωποθυσίες ως πολιτικό εργαλείο. Ετσι η προεκλογική Τουρκία βιομηχανοποιεί σταδιακά τη ροή κατατρεγμένων, γεφυρώνοντας με απελπισία και πτώματα το οικονομικό χάσμα των παζαριών της με τη Δύση. Με κάθε φουρνιά προσφύγων σκάει μύτη κι ένας καλά κρυμμένος μες στο πλήθος μαύρος όχλος - μοχλός, που σιγά σιγά μετατρέπεται σε ακροδεξιά φασιστική ομάδα με πολλαπλές στολές κοινωνικής παραλλαγής. Ετσι, το άσυλο πρώτα εξασφαλίζεται για τα ρατσιστικά ναζιστικά μορφώματα κι ύστερα συζητιέται ως εκβιαστική παροχή δικαιωμάτων στους κατατρεγμένους και ξεριζωμένους.

Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια στη Ρουάντα (εκεί όπου σε λίγες μέρες μακελεύτηκαν με ματσέτες μισό εκατομμύριο άνθρωποι και μετακινήθηκαν από χώρα σε χώρα 1,7 εκατομμύρια πρόσφυγες σε ένα τριήμερο, το μεγαλύτερο προσφυγικό κύμα από καταβολής κόσμου) να επιβάλλουν τα ΝΑΤΟικά στρατεύματα στέρηση τροφής και νερού για εικοσιτέσσερις ώρες, επειδή μαχαιρώθηκαν δυο απελπισμένοι, που περίμεναν στην ουρά υπό τον αφρικάνικο ήλιο, όρθια ανθρώπινα φαντάσματα, επί πέντε μέρες να φτάσουν στο σημείο διανομής ενός πεντόκιλου νερού και μιας σακούλας φυτάλευρου. Τους μίσησα. Τώρα βλέπω το νομοσχέδιο για το άσυλο, που συζητιέται στην ελληνική Βουλή, να προβλέπει διακοπή παροχής των λεγόμενων υλικών συνθηκών υποδοχής, σε περίπτωση που κάποιος επαίτης ασύλου παραβιάζει το γεωγραφικό περιορισμό του. Τους σιχάθηκα. Ιδια όψη στο ιμπεριαλιστικό τους νόμισμα, κι απ' τις δυο πλευρές.

Πολιτισμός που τιμωρεί τους τρόφιμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τα οποία ο ίδιος κατασκεύασε, προώρισται να χαθεί και θα χαθεί μόνο αν ριχτούν στην πυρά η ιδεολογία, η εργαλειοθήκη, η μέθοδος και η δράση των πολιτισμένων βαρβάρων. Στο ερώτημα τι θ' απογίνουμε χωρίς αυτούς, η απάντηση είναι άνθρωποι.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-4-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Πολιτισμός θανάτου

1. Με τους πρόσφατους βομβαρδισμούς στη Συρία, μπορούμε με βεβαιότητα να μιλήσουμε για πολιτισμό θανάτου. Την «καθαγιασμένη» βαρβαρότητα της Αμερικής ακολουθεί τώρα η Ευρώπη, που σηκώθηκε από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή για να συμμετάσχει σε έναν στιγμιαίο βομβαρδισμό και να γυρίσει πάλι στο ντιβάνι.

2. Τι κάνουμε οι Ελληνες στην Ευρώπη; Οι ύψιστες αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού έχουν περάσει στο περιθώριο. Κυνηγάμε τη σκιά μας σε μια κατάσταση παθητικής ταραχής, ικέτες, ελπίζοντας να μας λυπηθούν ακόμα μια φορά. Η μετατροπή της αξιοπρέπειάς μας σε υποταγή έχει συντελεστεί απόλυτα. Και το χειρότερο, κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να ξεχάσουμε, να συνέλθουμε από την ταπείνωση ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε απρόσκοπτα τη ζωή μας.

3. Σε αυτήν τη χώρα, όποιος λειτουργεί με τη συνείδησή του θα έπρεπε να αισθάνεται ανεπιθύμητος, ξένος. Οι περισσότεροι χαλαρώνουν μέσα στις ψευδαισθήσεις τους, παρότι έχουν δεχτεί νέο, καίριο πλήγμα στην αυτοεκτίμησή τους. Ανεμίζουν το τελευταίο χαρτί μιας παλιάς αίγλης: Τη δύναμη και τη δόξα της αρχαιότητας. Τυπική προγονολατρεία, όσο το μέλλον διαφαίνεται θολό και αβέβαιο.

4. Ανήκουμε στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου είμαστε συνένοχοι σε κάθε τους πράξη. Αν περιφρονώ τους Ευρωπαίους, τι θα πρέπει να νιώθω για τους συμπολίτες μου; Το σίγουρο είναι πως, μέσα στο τσίρκο της Ευρώπης, γυρνάμε αδιάκοπα σαν υπνωτισμένοι, ψάχνοντας μέσα μας κάτι που εύχομαι και προσεύχομαι να μη έχει χαθεί: Εκείνο το γνήσιο μέταλλο που καμινεύεται μέσα στον κάθε Ελληνα.

5. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως εμείς καλέσαμε τους Ευρωπαίους, των οποίων η άμεση επίδραση φάνηκε από τις πρώτες στιγμές. Είχε διαφημιστεί τόσο πολύ η Ευρωπαϊκή Ενωση, που ήλπιζες να μας κάνουν τη χάρη να μας δεχτούν. Αυτή η γελοιογραφία σχεδιάστηκε από τον μακαρίτη Καραμανλή, και το σχέδιο συνεχίζεται απρόσκοπτα.

6. Ο Τραμπ, που δεν γνωρίζει τίποτα άλλο στη ζωή παρά μόνο την απόλυτη εχθρότητα προς όλους, σίγουρα είναι ικανοποιημένος, διότι συνδύασε το τερπνόν μετά του ωφελίμου: Εριξε 175 βόμβες, αξίας 50 εκατ. η μία, ενισχύοντας την παραδοσιακή βιομηχανία των ΗΠΑ. Ανυπολόγιστη παραμένει η καταστροφή στη Συρία, που τείνει να γίνει απόλυτη.

7. Το ΠΑΜΕ στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο. Δύναμη που απορρέει κυρίως από την πνευματική κατάσταση των μελών του - αυτός είναι ο άξονας για τη δράση. Η επιθυμία για την αποκαθήλωση του αγάλματος του Χάρι Τρούμαν έχει τις ρίζες της στην καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Ο ανδριάντας αυτός αποτελεί το σήμα κατατεθέν του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις νύχτες που ζήσαμε στο Βελιγράδι στον πόλεμο, το 1999. Οι Σέρβοι ήταν θυμωμένοι κυρίως με τους Ευρωπαίους ηγέτες, που κατάφεραν και διέλυσαν ένα ισχυρό κράτος, τη Γιουγκοσλαβία. Ακόμα και σήμερα αυτό μοιάζει απίστευτο.

8. Τα νεκρά παιδιά της Συρίας από τους βομβαρδισμούς, τα νεκρά παιδιά που πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε κάποια ακτή θα επιστρέφουν στο διηνεκές, σκιές που κάποτε έπαιξαν, ονειρεύτηκαν, και είναι σίγουρα εκείνα που συνεχίζουν το μοναδικό παραμύθι που έχει αρχή αλλά όχι τέλος.

9. Η προσπάθεια βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας δεν αποδεικνύει παρά την παραβατικότητα της κυβέρνησης. Το τελευταίο της καταφύγιο είναι πια τα ΜΑΤ, πίσω από τα οποία κρύβει αδέξια την ασυνειδησία της και την επιθυμία για καθολική υποταγή. Τίποτε το καινούργιο. Η διαιώνιση μιας τυποποιημένης απάντησης στη φυσική, υγιή αντίδραση του συνειδητοποιημένου πολίτη.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21-4-2018