ΚΑΝΕΛΛΗ

Αντοχή και Τσίπα

Η ελληνική κοινωνία, ευδιάκριτα πια, και ενίοτε και κραυγαλέα, δείχνει ότι έφτασε στα όρια της συνοχής της. Κι ενώ μοιάζει να έχουμε ήδη περάσει σε μια μακρά προεκλογική περίοδο, που παραμένει μακρά είτε είναι διαρκείας μερικών μηνών είτε ξεπεράσει το χρόνο, ακριβώς λόγω των ορίων αντοχής που εξαντλούνται, η κοινωνία κάμπτεται στο επίπεδο των αξιακών πυλώνων της.

Πέρα και ανεξάρτητα από αυτό που ονομάζουμε απλουστευτικά κρίση, σ' έναν τόπο που 'χει γνωρίσει εμφύλιο, χούντες, πείνα και κατοχή, υπάρχουν δύο, ας πούμε, «σημεία» της κοινωνίας που έμεναν έως τώρα άθικτα, ηθικά και έμπρακτα. Αυτό που θα λέγαμε κοινωνικές ζώνες στις οποίες και η παραμικρή μορφή της βίας γεννούσε, αυτόματα, καθολικό αποτροπιασμό. Αυτά ήταν τα παιδιά και οι γέροι. Προσοχή, όχι οι νέοι και οι ηλικιωμένοι, που εσχάτως χρησιμοποιούνται ως όροι στη θέση των παραπάνω για να ελαφρύνουν ένα αίσθημα ενοχής.

Εξ ορισμού τα παιδιά και οι γέροι ενέπνεαν ανέκαθεν αίσθημα καθήκοντος προστασίας ως αναγνώριση της φυσικής αδυναμίας που συνεπάγονται. Κι όμως, αν ρίξουμε μια ματιά γύρω μας, λίγο μακρύτερα από το τυχόν τυχαίο κι επαναλαμβανόμενο φαινόμενο μάνες να πνίγουν τα νεογέννητα παιδιά τους και γέροι να αλληλοσκοτώνονται λόγω έλλειψης επαρκούς ιατρικής περίθαλψης και βυθισμένοι στη φτώχεια και την πείνα, είναι η στάση μας απέναντι σ' αυτά τα γεγονότα που δείχνει κουρέλιασμα του κοινωνικού ιστού πάνω στον πανικό της επιβίωσης.

Πριν από μερικά χρόνια, δηλαδή, δε θα έβρισκες ούτε έναν να σου πει ατάραχος και ψύχραιμα πως καταλαβαίνει «μια νέα κοπέλα που θέλει να ζήσει τη ζωή της...», ή κάτι παρόμοιο. Δεν είναι πολύς καιρός που δε θα υπήρχε άνθρωπος να βρίσκει «φυσικό» ένας υπέργηρος να σκοτώνει τη συμβία του, έστω από άνοια, και να μην την λυπάται κανείς ως αθώο θύμα μιας ζωής που άντεξε, αλλά δεν τη σχεδίασε έτσι.
Η κοινωνική συνοχή απειλείται και μετατρέπεται και σε πολιτικά ανάλγητη και ανάπηρη, γίνεται ευάλωτη στο ναζιστικό δηλητήριο όταν συνηθίζει, έστω και φραστικά, έστω και θεωρητικά, στην ιδέα ότι επιτρέπεται να ξεφορτώνεται το αδύναμο μέλος της. Είναι ένας κοινωνικός και ηθικός αυτοακρωτηριασμός, μια υποταγή στο ιδεολόγημα που πλασάρει ο καπιταλισμός σε κρίση «να μείνουμε λιγότεροι για να περνάμε καλύτερα».

Μοιάζει υπερβολική η τοποθέτηση, αλλά μπροστά στο θηρίο δεν είναι υπερβολικό το να διακρίνεις το λιοντάρι από τα νύχια του. Η κάμψη των ανακλαστικών στο αποτρόπαιο, που είναι ο βίαιος θάνατος βρέφους, παιδιού ή γέρου, οπλίζει πάντα το χέρι του φονιά, του κτήνους που εύκολα λέμε ότι ο καθένας κρύβει μέσα του, αλλά πολύ δύσκολα και με πολλή πολιτική και πολιτισμική δουλειά και κόπους παλεύουμε για να εξαρθούμε στο επίπεδο του ανθρωπισμού. Συναντώ όλο και περισσότερους ανθρώπους που μπαίνουν ευκολότερα στη θέση του θύτη, απ' ό,τι του θύματος, σε οποιαδήποτε εξόφθαλμη «αδικία», κι όταν τους ρωτώ γιατί ενσωματώθηκαν τόσο εύκολα στην άθλια υποκειμενική πολιτική των ίσων αποστάσεων που οδηγεί στην εξομοίωση θύματος και θύτη, οι περισσότεροι απαντούν ότι δεν το κατάλαβαν. Κι εδώ είναι που αρχίζουν τα δύσκολα. Παλαιστινιακό, συνταξιούχοι, ξεβρασμένα πτώματα παιδιών, όλα μπαίνουν σ' ένα μπλέντερ, έναν αποχυμωτή της πολυθρύλητης κοινωνικής ευαισθησίας. Τα όρια καταλύονται όταν χαθεί όχι απλώς η κριτική ικανότητα, αλλά η τσίπα. Μπορεί και πρέπει να κάνουμε πολλά, έστω στο παρά πέντε, αλλά μου βγαίνει αναγκαίο να αναζητήσω απ' την αρχή αυτούς κι αυτές που αντέχουν ακόμα να ντρέπονται.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 19-5-2018

Η μούσα της ζωής

1. Η πιο δύσκολη ώρα στο νοσοκομείο είναι τα μεσάνυχτα. Οργιάζει τότε ο μυθοπλάστης νους. Καλπάζουν οι σκέψεις ανεξέλεγκτες. Προσώρας δεν σου ανήκει η ζωή, πρέπει να παλέψεις γι' αυτήν. Καταλαβαίνεις ότι έκανες λάθος να τα θεωρείς όλα δεδομένα. Εκείνη τη νύχτα στο θάλαμο ήμουν μαζί με έναν ηλικιωμένο, που τον φρόντιζε η γυναίκα του, η γλυκύτατη κυρία Ελένη. Τις σκέψεις μου διέκοψε η είσοδος ενός νέου ασθενή, γύρω στα 70, που βρισκόταν σε κώμα. «Δεν θ' αργήσει να καταλήξει», ψιθύρισε ο νοσοκόμος. Η σιωπή της νύχτας κάλυπτε όλο το νοσοκομείο. Και τότε ο άρτι αφιχθείς ξύπνησε από το κώμα και τινάχτηκε φωνάζοντας: «Μάνα! Πού είσαι, μάνα; Θέλω τη μάνα μου». Χωρίς να το σκεφτεί, η σύζυγος του τρίτου συγκατοίκου μας, η κυρία Ελένη, πλησίασε τον ασθενή, τον άρπαξε από τους ώμους, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: «Εδώ είμαι, γιε μου, δεν με βλέπεις;». Εκείνος τραβήχτηκε πίσω έκπληκτος και αμέσως την αγκάλιασε. «Μάνα μου, καλώς ήρθες! Νόμιζα πως με ξέχασες!». «Το παιδί μου να ξεχάσω;», απάντησε η κυρία Ελένη και άρχισε να του χαϊδεύει τα μαλλιά μέχρι εκείνος να βυθιστεί στον ύπνο και ήσυχος πια να περάσει το πρωί στην άλλη όχθη... Αχ, κυρία Ελένη, εσύ γνωρίζεις τι είναι ο παράδεισος και πώς να δίνεις. Κι αυτό είναι το ζητούμενο τούτης της έρημης και απελπιστικά μικρής ζωής.

2. Και η άλλη όψη της γειτνίασης: Από τον «άγιο» Θάνο Κωνσταντινίδη, ιατρό ψυχής, που υπήρξε προστάτης πολλών μεγάλων καλλιτεχνών (του Μίλτου Σαχτούρη, του Νίκου Καρούζου, του Νίκου Μπουζιάνη...) άκουσα το εξής περιστατικό: Ο ζωγράφος Νίκος Μπουζιάνης είχε αγοράσει ένα σπιτάκι στον Βύρωνα με ένα ψηλό δέντρο στην αυλή του. Το δέντρο αυτό ήταν η μεγάλη του αγάπη και χαρά. Μια φορά ο Θάνος Κωνσταντινίδης ζήτησε από τον ζωγράφο να πάνε για τρεις μέρες στους Δελφούς. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, ο ζωγράφος αντίκρισε μια θλιβερή εικόνα. Οι γείτονές του είχαν βρει την ευκαιρία να κόψουν το ψηλό δέντρο που θεωρούσαν πως τους ενοχλούσε!

3. Η φωνή του Καζαντζίδη εξέφρασε και εξακολουθεί να εκφράζει τους μη έχοντες και τα πάντα κατέχοντες. Η βαθιά φωνή του άγγιξε τον κόσμο εύκολα και άμεσα, χωρίς να έχει ανάγκη κανένα δεκανίκι. Πάντα λυπημένη, συνόδευε τους νταλκάδες μας χωρίς να αποκρύπτει τίποτα. Επαιζε στα ίσα με την απελπισία που ολοένα και μας κατοικεί. Ενώ όλα ήταν περίπλοκα μέσα του, ο ίδιος εκφραζόταν εξαιρετικά απλά, υπηρετώντας μόνο τη φωνή του, η οποία έμεινε συντροφιά στους Ελληνες σε όλες τις άκρες της Γης. Ο Στέλιος ήταν πάντα σε κατάσταση μόνιμης αγωνίας. Συχνά εξαφανιζόταν. Σίγουρα υπέβαλλε τον εαυτό του σε μια ψυχική δοκιμασία η οποία είναι γνώριμη σε πολλούς δημιουργούς. Η φυγή τού έγινε μόνιμη ιδέα και δεν άργησε να πάρει τη μορφή πεπρωμένου. Ισως έτσι αισθανόταν ολόκληρος, απελευθερωμένος από το φορτίο της ζωής (που το κουβαλούσε μέχρι το τέλος). Ισως, πάλι, επιθυμούσε έτσι να προστατέψει τη φωνή του, να την οχυρώσει. Θεωρώ ότι ήταν ολόκληρος μια αντίφαση, ευλογημένη για εμάς, αλλά πηγή μεγάλης λύπης για εκείνον.

4. Ο νους μου απόψε πέταξε στους ποιητές που άφησαν την τελευταία τους πνοή έγκλειστοι στο Δρομοκαΐτειο: Γεώργιος Βιζυηνός, Μήτσος Παπανικολάου και Ρώμος Φιλύρας. Διαλέγω το ποίημα του Βιζυηνού «Το όνειρον»: «Εψές είδα στον ύπνο μου / ένα βαθύ ποτάμι / - Θεός να μην το κάμει / να γίνει αληθινό! / Στην όχθη του στεκόντανε / γνωστό μου παλικάρι, / χλωμό σαν το φεγγάρι, / σαν νύχτα σιγανό. / Αγέρας το παράσπρωχνε/ με δύναμη μεγάλη, / σαν να 'θε να το βγάλει / απ' της ζωής τη μέση. / Και το νερό π' αχόρταγα / τα πόδια του φιλούσε, / θαρρείς το προσκαλούσε / στ' αγκάλια του να πέσει. / - Δεν είν' αγέρας, σκέφθηκα, / και σένα που σε δέρνει. / Η απελπισιά σε παίρνει / κι η απονιά του κόσμου! / Κι εχύθηκ' απ' το θάνατο / τον δύστυχο ν' αρπάξω... / Ωιμέ: πριν ή προφθάξω / εχάθηκ' απ' εμπρός μου! / Στα ρέματα παράσκυψα, / να τονε βρω γυρεύω. / Στα ρέματ' αγναντέω / το λείψανό μ' αχνό!... / Εψές είδα στον ύπνο μου / ένα βαθύ ποτάμι / - Θεός να μην το κάμει / να γίνει αληθινό!».

Του

Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-5-2018

Η επίκαιρη πυρόσβεση

Τα τύμπανα του πολέμου χτυπούν πιο γρήγορα και πιο έντονα κι ακούγονται απ' τα υψώματα του Γκολάν, τα αρχαία Αρβυλα και τις αφρόεσσες ακτές της ανατολικής Μεσογείου μέχρι την πόρτα μας. Οπου κι αν κοιτάξει κάποιος στην Ευρώπη, ως έδαφος αυτή τη στιγμή, τρέχει μια πολυεθνική ΝΑΤΟική πολεμική άσκηση κάπου, με βαριά όπλα, αεροπλάνα και κυρίως στρατιώτες που μιλάνε διαφορετικές γλώσσες αλλά υπακούνε σε μία εντολή, του ορατού αόρατου αφεντικού της.

Κάπου ανάμεσα στο κουλουράκι που έφαγε ο εστεμμένος Κάρολος, σήμα κατατεθέν πια μιας συριζανέλικης αριστεράς, κυβερνώντας με κάθε λογής καρικατούρες που μιλάν (άκουσον, άκουσον) στο όνομα άλλου Καρόλου, και στην πανδαισία ψαρικών του προεδρικού μεγάρου, οι πολίτες του τόπου μας αδυνατούν να κατανοήσουν πως στην ευρωχώρα έως το τέλος του έτους τρέχουν και θα τρέξουν ογδόντα θηριώδεις πολεμικές ασκήσεις του ΝΑΤΟ, προετοιμαστικές ενός πολέμου με τη Ρωσία.

Η «αριστερά» στην Ελλάδα είναι θλιβερά αποκαλυπτικό πως έχοντας στους κόλπους της κι αγωνιστές κι αντιστασιακούς με περγαμηνές, κι όχι αντικομμουνιστές, δεν ενσωματώθηκε απλώς με το κυρίαρχο σύστημα, αλλά ταυτίστηκε με ό,τι χειρότερο έχει να επιδείξει η... αστίλα. Και να θες δεν μπορείς ν' αποφύγεις τους συνειρμούς που αρχίνησαν με τα γαρύφαλλα στο Σκοπευτήριο της Καισαριανής και κατέληξαν στη συνανάγνωση του Χάρι Πότερ Ελληνόπαιδων και της δούκισσας της Κορνουάλης, που δεν έγινε ακόμα σταθμός Πλακεντίας. Ισως επειδή το σπάσιμο του πρωτοκόλλου της Βασιλοδεξιάς από την καμμενοαριστερά δεν μπορεί πια να σταθεί μόνο με μια εμμονική αγραβατωσιά.

Οι Αγγλοι φεύγουν απ' την Ευρώπη για να ξαναπατήσουν στα άθλια αυτοκρατορικά ιμπεριαλιστικά ίχνη - τραύματα, που άφησαν στη Μέση Ανατολή και την Αφρική, πριν από εκατό χρόνια. Οι ανίερες συμμαχίες που συμπήγνυνται στην περιοχή με μασκότ τον Αλέξη Τσίπρα, μετατρέπουν, για λογαριασμό του αστικού κατεστημένου, το λαό μας σε χάντρα ενός κομπολογιού συμφερόντων που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κοπεί και να σκορπιστούν νιάτα και κορμιά στο παιχνίδι του θανάτου που είναι ο πόλεμος.

Απ' όλες τις κακοήθειες της εξαπάτησης των ενσωματωμένων η πιο ύπουλη κι επιθετική, η πιο επικίνδυνη για το σώμα της κοινωνίας είναι η προπαγανδιστική παραπλάνηση. Η κυβέρνηση με σύμπραξη της αντιπολίτευσης ανεβάζει τους τόνους σε θέματα ειδικής κοινωνικής εμβέλειας. Μετά υπερπροβάλλει τα εύκολα ως ακατόρθωτα. Σε λίγο θα μας πουν πως ήταν αντιβασιλική αντιστασιακή δράση η υποδοχή του διαδόχου του αγγλικού θρόνου από υπουργό - δημοσιογράφο που αυτοσυστήνεται ως οπαδός της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Οσοι άκουσαν το βιογραφικό - γενεαλογικό - πολιτικό δέντρο της τέως βασιλικής οικογένειας σε όλα τα μέσα, από το ΑΠΕ έως το τελευταίο επαρχιακό κανάλι, τυφλωμένοι από τα στρας των πρώτων κυριών, δύσκολα θα θυμηθούν πως ήδη από το 2008 η κυβέρνηση είχε εκτιμήσει διαφορετικά την... «αξία» του Σκόμπι, όταν αποκαλούσε «δεκεμβριανά» τα γεγονότα που της έδωσαν την εξουσία.

Εκείνη η μερίδα πολιτών με δύναμη μεγαλύτερη απ' αυτή που φαίνεται με τις φωτιές των εντυπώσεων, είναι το ΚΚΕ κι οι φίλοι του. Που συνειδητοποίησαν ότι την ώρα που οι αριστεροί (;) κυνηγούσαν τον πυροσβέστη που τόλμησε να αγγίξει τον πρίγκιπα εκτός πρωτοκόλλου, προξενώντας πανικό στην ασφάλειά του, η Κεντρική Επιτροπή του Κόμματος δούλευε και παρουσίαζε σε ημερίδα την πυρασφάλεια και τη δασοπροστασία της χώρας!... Την ώρα που όλοι δηλαδή έπαιζαν με την καυτή επικαιρότητα, τις μεταξωτές κορδέλες, εμείς νοιαζόμασταν για τη δουλειά, τη ζωή, τις συνθήκες εργασίας των πυροσβεστών, και του λαού και της χώρας, που καλούνται να υπερασπιστούν κάθε μέρα απ' το 1930. Είμαστε η επίκαιρη πυρόσβεση.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

Θάψιμο ξανά

Σε λίγες μέρες ξεκινά και επίσημα η αντιπυρική περίοδος. Οπως όλοι γνωρίζουμε, κάθε καλοκαίρι εκδηλώνονται στη χώρα μας εκατοντάδες πυρκαγιές, με καταστροφικές συνέπειες για τα δάση, συνολικότερα το περιβάλλον, την περιουσία, ακόμα και τη ζωή του λαού μας. Πρωτίστως αυτό το γνωρίζουν τα ΜΜΕ, που αντιστοίχως κάθε καλοκαίρι, αφιερώνουν ώρες τηλεοπτικού αέρα και τόνους δημοσιογραφικού χάρτου - με το γνωστό ύφος κορακιού - για την κάλυψη των πυρκαγιών. Μπροστά σε αυτό, η ΚΕ του ΚΚΕ διοργάνωσε με επιτυχία την Πέμπτη 10 Μάη ειδική εκδήλωση, με θέμα την πυρασφάλεια και τη δασοπροστασία, με ομιλητή τον ΓΓ της ΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, ο οποίος παρουσίασε τις θέσεις του Κόμματος. Στην εκδήλωση έγιναν παρεμβάσεις από συνδικαλιστές των ενεργεία και αποστράτων πυροσβεστών, στελέχη του Πυροσβεστικού Σώματος, επιστήμονες, εκπροσώπους της Τοπικής Διοίκησης και συνδικαλιστές από διάφορους κλάδους. Ωστόσο, αυτή η πρωτοβουλία του ΚΚΕ δεν έτυχε της προσοχής των ΜΜΕ. Απόλυτο «θάψιμο» στα τηλεοπτικά δελτία των ιδιωτικών καναλιών, ομοίως και στις εφημερίδες. Η δε κρατική ΕΡΤ, παρότι παρευρέθη, δεν έστειλε καν δημοσιογράφο να καλύψει την εκδήλωση και πρόβαλε το σχετικό ρεπορτάζ λίγο πριν από τα αθλητικά (!) όπως άλλωστε το συνηθίζει και για να βγάλει ...την υποχρέωση. Τι να υποθέσει κανείς; Οτι όλοι οι δημοσιογράφοι έτρεχαν χτες πίσω από τα απομεινάρια της φεουδαρχίας, που έπιναν φρέντο χωρίς καλαμάκι (κάτι που καλύφθηκε επαρκώς ειδησεογραφικά!); 'Η μήπως ότι για τα ΜΜΕ του συστήματος «πουλάνε» καλύτερα οι καταστροφές από ό,τι οι πρωτοβουλίες για την πρόληψή τους;

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-5 2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Επιταχυντής ροής φασιστών

Στην πλατεία Σαπφούς στη Λέσβο τραβήχτηκε, για την ακρίβεια σκίστηκε, η κουρτίνα της υποκρισίας των «αριστερών», η απλωμένη ιμπεριαλιστικά απ' τον Εβρο και το Καστελόριζο έως τη Λαμπεντούζα και το Γιβραλτάρ. Στην αναδιάταξη κι επαναχωροθέτηση των μονοπωλιακών, στρατιωτικά θωρακισμένων συμφερόντων, οι πρόσφυγες γίνονται χειροβομβίδες επικοινωνιακού κρότου - λάμψης. Αν συνεχιστεί, που θα συνεχιστεί δυστυχώς, κυριολεκτικά το πέταγμα με κάθε μέσο κι από κάθε χερσαία ή υδάτινη οδό, με τη σέσουλα, προσφύγων στην άθλια ευρωΝΑΤΟική σκακιέρα, τότε υπάρχει σοβαρή πιθανότητα τα hot spots να μετατραπούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης του εικοστού πρώτου αιώνα...

Η διαβόητη συμφωνία Ευρωπαϊκής Ενωσης - Τουρκίας, που λειτούργησε ως πολιτικό placebo για τις εκλογές σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες την τελευταία χρονιά, όχι μόνο απέτυχε, αλλά χρησιμοποιείται πλέον ανοιχτά σαν το τέλειο άλλοθι ταχέος εκφασισμού των τοπικών κοινωνιών, με στόχο την εξοικείωση του συνόλου των πολιτών με τις ανθρωποθυσίες ως πολιτικό εργαλείο. Ετσι η προεκλογική Τουρκία βιομηχανοποιεί σταδιακά τη ροή κατατρεγμένων, γεφυρώνοντας με απελπισία και πτώματα το οικονομικό χάσμα των παζαριών της με τη Δύση. Με κάθε φουρνιά προσφύγων σκάει μύτη κι ένας καλά κρυμμένος μες στο πλήθος μαύρος όχλος - μοχλός, που σιγά σιγά μετατρέπεται σε ακροδεξιά φασιστική ομάδα με πολλαπλές στολές κοινωνικής παραλλαγής. Ετσι, το άσυλο πρώτα εξασφαλίζεται για τα ρατσιστικά ναζιστικά μορφώματα κι ύστερα συζητιέται ως εκβιαστική παροχή δικαιωμάτων στους κατατρεγμένους και ξεριζωμένους.

Θυμάμαι πριν από πολλά χρόνια στη Ρουάντα (εκεί όπου σε λίγες μέρες μακελεύτηκαν με ματσέτες μισό εκατομμύριο άνθρωποι και μετακινήθηκαν από χώρα σε χώρα 1,7 εκατομμύρια πρόσφυγες σε ένα τριήμερο, το μεγαλύτερο προσφυγικό κύμα από καταβολής κόσμου) να επιβάλλουν τα ΝΑΤΟικά στρατεύματα στέρηση τροφής και νερού για εικοσιτέσσερις ώρες, επειδή μαχαιρώθηκαν δυο απελπισμένοι, που περίμεναν στην ουρά υπό τον αφρικάνικο ήλιο, όρθια ανθρώπινα φαντάσματα, επί πέντε μέρες να φτάσουν στο σημείο διανομής ενός πεντόκιλου νερού και μιας σακούλας φυτάλευρου. Τους μίσησα. Τώρα βλέπω το νομοσχέδιο για το άσυλο, που συζητιέται στην ελληνική Βουλή, να προβλέπει διακοπή παροχής των λεγόμενων υλικών συνθηκών υποδοχής, σε περίπτωση που κάποιος επαίτης ασύλου παραβιάζει το γεωγραφικό περιορισμό του. Τους σιχάθηκα. Ιδια όψη στο ιμπεριαλιστικό τους νόμισμα, κι απ' τις δυο πλευρές.

Πολιτισμός που τιμωρεί τους τρόφιμους των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τα οποία ο ίδιος κατασκεύασε, προώρισται να χαθεί και θα χαθεί μόνο αν ριχτούν στην πυρά η ιδεολογία, η εργαλειοθήκη, η μέθοδος και η δράση των πολιτισμένων βαρβάρων. Στο ερώτημα τι θ' απογίνουμε χωρίς αυτούς, η απάντηση είναι άνθρωποι.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 29-4-2018

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Πολιτισμός θανάτου

1. Με τους πρόσφατους βομβαρδισμούς στη Συρία, μπορούμε με βεβαιότητα να μιλήσουμε για πολιτισμό θανάτου. Την «καθαγιασμένη» βαρβαρότητα της Αμερικής ακολουθεί τώρα η Ευρώπη, που σηκώθηκε από το ντιβάνι του ψυχαναλυτή για να συμμετάσχει σε έναν στιγμιαίο βομβαρδισμό και να γυρίσει πάλι στο ντιβάνι.

2. Τι κάνουμε οι Ελληνες στην Ευρώπη; Οι ύψιστες αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού έχουν περάσει στο περιθώριο. Κυνηγάμε τη σκιά μας σε μια κατάσταση παθητικής ταραχής, ικέτες, ελπίζοντας να μας λυπηθούν ακόμα μια φορά. Η μετατροπή της αξιοπρέπειάς μας σε υποταγή έχει συντελεστεί απόλυτα. Και το χειρότερο, κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να ξεχάσουμε, να συνέλθουμε από την ταπείνωση ώστε να μπορέσουμε να συνεχίσουμε απρόσκοπτα τη ζωή μας.

3. Σε αυτήν τη χώρα, όποιος λειτουργεί με τη συνείδησή του θα έπρεπε να αισθάνεται ανεπιθύμητος, ξένος. Οι περισσότεροι χαλαρώνουν μέσα στις ψευδαισθήσεις τους, παρότι έχουν δεχτεί νέο, καίριο πλήγμα στην αυτοεκτίμησή τους. Ανεμίζουν το τελευταίο χαρτί μιας παλιάς αίγλης: Τη δύναμη και τη δόξα της αρχαιότητας. Τυπική προγονολατρεία, όσο το μέλλον διαφαίνεται θολό και αβέβαιο.

4. Ανήκουμε στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ και ως εκ τούτου είμαστε συνένοχοι σε κάθε τους πράξη. Αν περιφρονώ τους Ευρωπαίους, τι θα πρέπει να νιώθω για τους συμπολίτες μου; Το σίγουρο είναι πως, μέσα στο τσίρκο της Ευρώπης, γυρνάμε αδιάκοπα σαν υπνωτισμένοι, ψάχνοντας μέσα μας κάτι που εύχομαι και προσεύχομαι να μη έχει χαθεί: Εκείνο το γνήσιο μέταλλο που καμινεύεται μέσα στον κάθε Ελληνα.

5. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε πως εμείς καλέσαμε τους Ευρωπαίους, των οποίων η άμεση επίδραση φάνηκε από τις πρώτες στιγμές. Είχε διαφημιστεί τόσο πολύ η Ευρωπαϊκή Ενωση, που ήλπιζες να μας κάνουν τη χάρη να μας δεχτούν. Αυτή η γελοιογραφία σχεδιάστηκε από τον μακαρίτη Καραμανλή, και το σχέδιο συνεχίζεται απρόσκοπτα.

6. Ο Τραμπ, που δεν γνωρίζει τίποτα άλλο στη ζωή παρά μόνο την απόλυτη εχθρότητα προς όλους, σίγουρα είναι ικανοποιημένος, διότι συνδύασε το τερπνόν μετά του ωφελίμου: Εριξε 175 βόμβες, αξίας 50 εκατ. η μία, ενισχύοντας την παραδοσιακή βιομηχανία των ΗΠΑ. Ανυπολόγιστη παραμένει η καταστροφή στη Συρία, που τείνει να γίνει απόλυτη.

7. Το ΠΑΜΕ στους δρόμους ενάντια στον πόλεμο. Δύναμη που απορρέει κυρίως από την πνευματική κατάσταση των μελών του - αυτός είναι ο άξονας για τη δράση. Η επιθυμία για την αποκαθήλωση του αγάλματος του Χάρι Τρούμαν έχει τις ρίζες της στην καταστροφή της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι. Ο ανδριάντας αυτός αποτελεί το σήμα κατατεθέν του αμερικανικού ιμπεριαλισμού. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τις νύχτες που ζήσαμε στο Βελιγράδι στον πόλεμο, το 1999. Οι Σέρβοι ήταν θυμωμένοι κυρίως με τους Ευρωπαίους ηγέτες, που κατάφεραν και διέλυσαν ένα ισχυρό κράτος, τη Γιουγκοσλαβία. Ακόμα και σήμερα αυτό μοιάζει απίστευτο.

8. Τα νεκρά παιδιά της Συρίας από τους βομβαρδισμούς, τα νεκρά παιδιά που πνίγηκαν στην προσπάθειά τους να φτάσουν σε κάποια ακτή θα επιστρέφουν στο διηνεκές, σκιές που κάποτε έπαιξαν, ονειρεύτηκαν, και είναι σίγουρα εκείνα που συνεχίζουν το μοναδικό παραμύθι που έχει αρχή αλλά όχι τέλος.

9. Η προσπάθεια βίαιης καταστολής των διαδηλώσεων στο κέντρο της Αθήνας δεν αποδεικνύει παρά την παραβατικότητα της κυβέρνησης. Το τελευταίο της καταφύγιο είναι πια τα ΜΑΤ, πίσω από τα οποία κρύβει αδέξια την ασυνειδησία της και την επιθυμία για καθολική υποταγή. Τίποτε το καινούργιο. Η διαιώνιση μιας τυποποιημένης απάντησης στη φυσική, υγιή αντίδραση του συνειδητοποιημένου πολίτη.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 21-4-2018

ΚΑΝΕΛΛΗ

Οι ναζί ξανάρχονται

Οι ναζί ξανάρχονται. Ντυμένοι Ευρωπαίοι, επιστήμονες, προστάτες της κοινωνίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της κοινωνικής γαλήνης, με εμπλουτισμένο τεχνολογικά οπλοστάσιο και χολιγουντιανών προδιαγραφών εφέ που μακιγιάρουν τη βαρβαρότητα, σκηνοθετούν, παράγουν και υλοποιούν το δυστοπικό σενάριο των κουστουμαρισμένων ναζί του 21ου αιώνα.Ρίχνοντας μια ματιά στην ευρωπαϊκή επικαιρότητα, έξω από τη σκόπιμα καλλιεργημένη θαυματουργή συριζανέλικη μιζέρια, βλέπει κανείς πως στη χιτλερική φωλιά του φιδιού που τυπικά λέγεται Βαυαρία, χωρίς να χρειάζεται η... μπυραρία, επωάζεται και κανακεύεται το φίδι, εκτοξεύοντας στην αστική ευρωπαϊκή «νομιμότητα» το δηλητήριό του. Την Τετάρτη 18 Απρίλη, ο πρωθυπουργός του κρατιδίου της Βαυαρίας στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, ο Μάρκους Ζέντερ από την CSU - αδερφό κόμμα της Μέρκελ και συγκυβερνών με τους σοσιαλδημοκράτες - πέρασε από την αρμόδια επιτροπή έναν νόμο που επιτρέπει στο σκελετό του Μέγκελε να ανασταίνεται, αναφωνώντας «δικαιώθηκα». Εχοντας απόλυτη πλειοψηφία ο Ζέντερ, στην προσπάθειά του να αντιμετωπίσει τη ναζιστική και σε άνοδο AfD, τη γερμανική εκδοχή της Χρυσής Αυγής, βγαίνει απ' τα ακροδεξιά της ακροδεξιάς με ναζιστικού τύπου νομοθέτημα, κυριολεκτικά ναζιστίζοντας μετ' ευτελείας.
Ενας πολίτης, μόλις διαγνωστεί με κατάθλιψη (πού, πότε, πώς, ποιος γιατρός;), φυλακίζεται αναγκαστικώς «επ' αόριστον», χωρίς καμία νόμιμη κατηγορία. Ο νόμος προβλέπει εγκλεισμό σε κλινική - ίδρυμα - φυλακή. Καταγραφή όλων των κοινωνικών και οικογενειακών του επαφών. Τακτική εξέταση για την αναζήτηση πιθανώς όπλων ή φαρμάκων στον πρωκτό και στον τράχηλο της μήτρας των καταθλιπτικών. Στην ίδια εξέταση πρωκτού και μήτρας θα υπόκεινται και οι επισκέπτες του ασθενούς!...
Αν και εφόσον το ψυχιατρικό ίδρυμα δώσει, όποτε το κρίνει, εξιτήριο, ή καλύτερα αποφυλακιστήριο, στον ασθενή, αναλαμβάνει καθήκοντα ο αστυφύλακας. Επί πέντε χρόνια ο εκτός ιδρύματος καταθλιπτικός, είτε το ξέρει είτε όχι, θα είναι υπό νόμιμη παρακολούθηση της ηλεκτρονικής του αλληλογραφίας, της απλής, και σε συνεχή συνακρόαση τηλεφώνων. Η αστυνομία, ως εκτελεστικό όργανο του κράτους, επί πέντε έτη θα παρακολουθεί και θα φακελώνει ωσαύτως συγγενείς και φίλους του καταθλιπτικού.
Η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας, σύμφωνα με στοιχεία του 2015, έχει καταγράψει καταθλιπτική διαταραχή σε 300 εκατομμύρια ανθρώπους και η κατάθλιψη συγκαταλέγεται από τον ΟΗΕ στις βασικές αιτίες αναπηρίας. Το 2015 εκτιμάται ότι ως αποτέλεσμα της κατάθλιψης αυτοκτόνησαν 788.000 άνθρωποι (αναλογία 5 γυναίκες έναντι 20 ανδρών ανά 100.000, με το 78% των αυτοκτονιών σε χώρες με χαμηλά ή μεσαία εισοδήματα).
Αυτήν τη στιγμή γίνεται μεγάλη συζήτηση στη Γερμανία και στην Ευρώπη και ευτυχώς υπάρχει μεγάλη αντίδραση στο νομοσχέδιο, που σίγουρα θα ψηφιστεί, και ήρθε και στην επιφάνεια η υπόθεση Mollath, ενός άτυχου Γερμανού που διαγνώστηκε με κατάθλιψη, εγκλείστηκε αδίκως μετά από καταγγελίες για άσκηση βίας εναντίον της συζύγου του, η οποία αποδείχθηκε και βρέθηκε τελικώς κατηγορούμενη για ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, μια υπόθεση σκοτεινή, βρώμικη και περίπλοκη με άθλια παιχνίδια περί την κατάθλιψη.
Στη διπλανή παραφωλιά των ναζιστικών φιδιών, οι Αυστριακοί, αντιγράφοντας την ανοιχτόμυαλη Δανία, αποφάσισαν να κατάσχουν αντικείμενα και μετρητά των προσφύγων, που τους υποχρεώνουν να παραδώσουν και τα κινητά τους για παρακολούθηση και οσονούπω θα τους ακολουθήσουν κι άλλοι Ευρωπαίοι, απ' αυτούς που είμαστε περήφανοι να μας δέχονται στην οικογένειά τους...
Οποιος σκεφτεί να απαντήσει στον τίτλο μου, λέγοντας «δεν ξανάρχονται οι ναζί, γιατί ήταν πάντα εδώ», έχει δίκιο. Κι όσο περισσότεροι το σκεφτούν, τόσο περισσότεροι θα τους κυνηγήσουν.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  21-4-2018