Τρίτη 14 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΚΟΥΛΙΔΗΣ

Γράμμα σε έναν νέο ποιητή
1. Κάθε φορά που εμφανίζεται ένας νέος ποιητής, θυμάμαι τους στίχους του Ταγκόρ: «Ακόμα, Θεέ μου, δεν μας έχεις βαρεθεί; Ακόμα μας στέλνεις τα δώρα σου;».
2. Με το δικαίωμα της αγάπης, επισημαίνω ορισμένα σημεία που ίσως σου φανούν χρήσιμα και τα φυλάξεις στις αποσκευές σου κατά το ταξίδι σου στη λογοτεχνία:
Καταρχάς ξέχνα την προοπτική έκδοσης του βιβλίου σου. Γράφουμε γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε διαφορετικά. Γράφουμε γιατί η πείνα και η δίψα μας να συναντηθούμε με τον άλλο είναι μεγάλη. Δουλειά σου είναι να παρατηρείς το περιβάλλον και να το αποτυπώνεις. Ανακάλυψε πίσω από την εικόνα της συνήθειας και της επανάληψης, τον κρυμμένο θησαυρό. Οταν φτάσεις σε αυτόν, έχεις αγγίξει την πρώτη ύλη της ζωής, που από 'δω και στο εξής θα σε κινεί.
3. Πρέπει να αποφασίσεις ότι η γραφή θα γίνει τρόπος της ζωής σου. Με έργο σου πρέπει να σπάσεις τη σιωπή του κόσμου. Αυτή είναι μια απαίτηση. Ο κόσμος είναι αποκλεισμένος όπως και ο λόγος του. Δεν μπορείς να διασχίζεις ένα σιωπηλό τοπίο παριστάνοντας ότι δεν συμβαίνει τίποτα, γιατί αργά ή γρήγορα θα γίνεις κι εσύ μέρος της σιωπής. Δεν γράφεις για να οδηγηθείς στη γη της επαγγελίας.
4. Μελέτα, μελέτα, μελέτα. Η μελέτη είναι η προωθητική δύναμη για να σε απογειώσει. Πρόσεξε μόνο το βάρος της βιβλιοθήκης, μη σε στομώσει. Σε τέτοια περίπτωση, δοκίμασε να ελευθερωθείς ως εξής: Γράψε εν είδει επιστολής σε ένα αγαπημένο πρόσωπο ό,τι έχεις ανάγκη να πεις, χωρίς να προσπαθήσεις να κρυφτείς. Μη σε ενοχλήσει αν αυτή η άσκηση τραβήξει μακριά. Οσο προχωράς, θα διαπιστώσεις πως τελικά απευθυνόσουν στον ίδιο σου τον εαυτό.
5. Ο Μωρίς Μπλανσό έγραφε πως όσο η κοινωνία σπαράσσεται, η λογοτεχνία θα σπαράσσεται επίσης. Η επαλήθευση αυτή θα σε βοηθήσει ώστε να μη ζεις με την ιδέα που έχεις για τη ζωή, αλλά με την ίδια τη ζωή. Θεώρησε αυτό ως δυνατό σου σημείο και ετοίμασε το τόξο σου. Οι λέξεις ας φύγουν σαν βέλη.
6. Κάνε προσεκτικά την ανάγνωση της ζωής, με επιμέλεια, και μετά να τη μεταφέρεις στα γραφτά σου. Αφησε το ένστικτό σου να καταλάβει τις κλίκες, τους λογοτεχνικούς κύκλους «που παραποιούν την αλήθεια σε προσποίηση», όπως έγραφε η Σαρλότ Μπροντέ: «Οταν οι άνθρωποι ανήκουν σε κλίκες, ως ένα βαθμό γράφουν, συζητούν, σκέπτονται και ζουν γι' αυτές τις κλίκες». Τέτοιου είδους κλίκες προσπάθησαν να υποτιμήσουν έναν Νίκο Καρούζο, αλλά τους έμεινε μόνο ο φθόνος. Οσοι είναι γεμάτοι ευσέβεια για το ποίημα, βρίσκουν το κουράγιο να γυρίσουν την πλάτη τους σε όλους τους δημοσιοσχεσίτες, σε όλα τα παράσιτα που θα συναντήσεις κι εσύ στο δρόμο σου.
7. Προσπάθησε να θυμάσαι. Να καταγράφεις στο νου σου τα ίχνη, την ένταση των γεγονότων, των σκέψεων. Δεν υπάρχουν προτεραιότητες, η πραγματικότητα μας τροφοδοτεί ακαταπαύστως εφ' όρου ζωής. Είσαι αληθινά πλούσιος όταν ζεις με την ουσία σου. Κρατήσου σε μικρή απόσταση από τα γεγονότα, για να μην τα δραματοποιείς και ξεπέσεις σε μελοδραματισμούς. Ακουσε Μπαχ, δες καλά τον Παρθένη, τον Μπουζιάνη και ό,τι ευχαριστεί τα μάτια και τα αυτιά σου. Αγάπησε την Τέχνη σαν ζωοδότρα δύναμη. Κι εκείνη θα σ' το επιστρέψει.

Του
Γιώργου ΚΑΚΟΥΛΙΔΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-4-2017

ΚΑΝΕΛΛΗ

Η... πλύση
Το πιπιλάκι των καιρών φέρει το βαρύγδουπο τίτλο «τα άπλυτα στη φόρα». (Κι εδώ βέβαια δεν είναι η φόρα, αλλά θηλυκό στη γλώσσα μας με την έννοια της αγοράς, του δημοσίου βήματος, ο πληθυντικός της λατινικής λέξης το forum - τα fora). Βέβαια, όποιος ακούει για βρωμιές που λερώνουν και ρούχα και σώρουχα, πρέπει να ξέρει πώς γίνονται από ποιους και πού και σε ποιο πλυντήριο μπαίνουν (σημ.: τα ευαίσθητα πλένονται στο χέρι) και σε τι βαθμό θερμοκρασίας καθαρίζονται. Ετσι η πιπιλίτσα που θέλει κάποια αόρατα καθαρά χέρια της αποκάλυψης να κυνηγάνε τα τάχα μου δήθεν αφορολόγητα θηριώδη κέρδη του ένα τοις εκατό των πλουσίων της Γης σε εξωτικούς παραδείσους και μικρά πολύτιμα κρατίδια, κρύβει τη μεγάλη πίκρα των φορολογουμένων.
Πάμε να πλύνουμε, ρητορικά, συντελώντας στην παγκόσμια κάθαρση. Με μια προϋπόθεση: Οποιος νομίζει ότι οι αρχάγγελοι της κάθαρσης είναι κάτι σαν τον μπόγια που κυνηγάει αδέσποτα σκυλιά, κάνει έστω κι άθελά του πολύ μεγάλο λάθος. Γιατί κανένας μπόγιας δεν κυνηγάει σκύλα ράτσας με πιστοποιητικό. Αντίθετα, οι ιδιοκτήτες των αποκαλυπτικών αρχείων - ταμείων - λιστών των ληστών είναι ενδοοικογενειακή υπόθεση «ράτσας». Αυτής των ληστών που αλληλοσκοτώνονται για τη μοιρασιά της λείας απ' το πλιάτσικο της εργασίας των αναγκαστικώς φορολογουμένων. Απλώνουν ο ένας τα σώβρακα τ' αλλουνού στα σκοινιά και κρύβουν το έγκλημα του πώς αποκτήθηκαν αυτά τα λεφτά, καθώς στο άκουσμα των ποσών τουλάχιστον λιποθυμούν, αν όχι ξεραίνονται οι συνήθεις ύποπτοι, οι και λεγόμενοι απλοί πολίτες φορολογούμενοι.
Οι κάτοχοι των λιστών των ενοίκων των παραδείσων μπαίνουν λοιπόν στην εξής πλύση με δόσεις (κάτι σαν τη μερική απασχόληση να πούμε). Βγάζει ο ένας πέντε ονόματα σήμερα. Γκολ η ομάδα του. Μετράει και πόσα κλικ, πόσα φύλλα, πόση θεαματικότητα, πόση ακροαματικότητα του χάρισαν οι κολασμένοι που πληρώνουν για να μάθουν το όνομα του φονιά τους... Βγαίνει ο άλλος την άλλη μέρα και ξεμπροστιάζει τη δική του πεντάδα, ντουζίνα κ.λπ. ξανά μανά πληρώνουν για να βάλουν γκολ οι κολασμένοι. Στη σπέκουλα όλο και κάποιος επενδύει στο χρόνο, την απόκρυψη, την αναβολή και κερδίζει είτε εκλογές, είτε αξιώματα, είτε μετοχές στις καινούργιες υγιείς εταιρείες που στήνονται με τα λεφτά - αποκαΐδια των πιασμένων στα πράσα, που όμως έχουν ιδιόκτητο οικόπεδο σπαρμένο με πράσα...
Υστερα η πολιτική, εντός - εκτός κι επί ταυτά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας, έρχεται να επιβραβεύσει τους σιωπηλούς και όχι τους τολμηρούς. Αυτούς δηλαδή που καταφέρνουν να πληρώσουν διά των αποκαλύψεων χαμηλό πρόστιμο για τα πτώματα που πάτησαν για ν' ανέβουν. Λαμπρό παράδειγμα της επιβράβευσης των τολμηρών σιωπηλών είναι ο κ. Γιούνκερ, είκοσι χρόνια πρωθυπουργός και υπουργός Οικονομικών του μικροσκοπικού Λουξεμβούργου (ποιος θυμάται τις λίστες Λουξεμβούργου κι ας είναι πρόσφατες) στο οποίο οι off shore και ευνοημένες εταιρείες ήταν πολύ περισσότερες από τους κατοίκους του. Αυτός δεν ήξερε τίποτα για τ' άπλυτα, λοιπόν. Οπότε έγινε ηγέτης ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Φιλέλληνα τον λένε, μπόγια της κάθαρσης δεν τον λες.
Με τούτα και μ' εκείνα, το σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα προσπαθούν να το μετατρέψουν σε σκοτάδι ή νύχτα. Για να 'χεις να διαλέγεις ελεύθερα. Στο ίδιο πνεύμα οι καλοί Αμερικανοί ανακάλυψαν πως οι κακοί Ρώσοι είχαν φτιάξει κάτι σταρ του διαδικτύου σαν την Τζένα Εϊμπραμς σταρ του τουίτερ, που συνομιλούσε με τη μιντιακή και πολιτική αφρόκρεμα, είχε 70.000 ακολούθους (followers) στο διαδίκτυο και συγκινούσε απ' το CNN και το BBC μέχρι ακαδημαϊκούς και διπλωμάτες. Τελικά ήταν ανύπαρκτη, αλλά δεν ήταν αυτή η βρωμιά της. Αυτοί που την αποκάλυψαν την θεωρούν «βρώμικη» όχι επειδή είναι ρωσική μέθοδος διείσδυσης στα μίντια των ΗΠΑ, αλλά γιατί το κατάφερε χωρίς να ξοδέψει ούτε ένα δολάριο για τη διαφήμιση... Η κάθαρση των πλουσίων πλένει αστραφτερά τους εγκεφάλους μας.

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-4-2017

Κυριακή 5 Νοεμβρίου 2017

ΚΑΝΝΕΛΗ

Προσοχή στις... αμοιβάδες!
Η ενσωμάτωση της Χρυσής Αυγής στο σώμα της ελληνικής σύγχρονης κοινωνίας επισπεύδεται με ταχύτητες ευθέως ανάλογες της ανόδου ακροδεξιών και ναζιστοειδών μορφωμάτων στην υπόλοιπη Ευρώπη, παρά και πέραν της καταγραφής των δυνάμεών της στις δημοσκοπήσεις. Σ' αυτές μπορεί να φαίνεται μια τάση πτωτική ως σταθερή, σε συνδικάτα και επαγγελματικές ενώσεις το μόρφωμα μπορεί να δυσκολεύεται να συγκροτηθεί και να εξασφαλίσει παρουσία, αλλά στα πραγματικά και διαδικτυακά πεζοδρόμια, στη λεγόμενη κοινή γνώμη αντίληψης της πραγματικότητας, τα χρυσαυγίδια αμοιβαδοποιούνται επικίνδυνα. Στα δε σώματα ασφαλείας, στον ευρύτερο χώρο της Δικαιοσύνης, εξακολουθούν να απολαμβάνουν μιας ιδιότυπης ασυλίας που καλύπτεται πίσω απ' το δόγμα «έχουμε σοβαρότερα θέματα να επιλύσουμε».
Το είδος, η ποιότητα και κυρίως η ένταση με την οποία αντιμετωπίστηκε η βάρβαρη χυδαία κι επικίνδυνη τραμπούκικη επίθεση των χρυσαυγιτών στην δικηγόρο Ευγενία Κουνιάκη, μπροστά από το κτίριο όπου διεξάγεται η δίκη της εγκληματικής οργάνωσης, ήταν δυσανάλογα ήπια, τυπική σχεδόν, και, κατά μίαν εκδοχή, έμοιασε φοβική και προσαρμοσμένη στο αναμενόμενο: Αυτή είναι η ΧΑ, αυτά κάνει, τι άλλο να κάνουμε... Δεν είναι τυχαίο ότι τη σφοδρότερη ανακοίνωση εξέδωσε το ΚΚΕ. Τα δε ΜΜΕ «ξεπέταξαν» το γεγονός στο ένα εκατοστό άλλων συμβάντων του κοινού ποινικού δικαίου. Ελάχιστα, δε, συσχέτισαν την επίθεση με την ιδιότητα της δικηγόρου να έχει «επιτύχει», ως συνήγορος πολιτικής αγωγής, την καταδίκη της Θ. Σκορδέλη σε τρία χρόνια φυλάκιση με αναστολή, για το μαχαίρωμα τριών μεταναστών στον Αγιο Παντελεήμονα το 2011.
Εύκολα θα συκοφαντήσει κανείς την οργισμένη ανησυχία μου για το φως που δε ρίχνεται και την αντιφασιστική φλόγα που δεν φουντώνει, πίσω απ' το τάχα μου δήθεν προσωπικό εμπειρικό «απωθημένο». Σ' αυτήν τη θέση θα προσχωρήσουν όσοι δεν θέλουν να δουν τον ύπουλο τρόπο με τον οποίο το αστικό σύστημα εξασφαλίζει τη διατήρηση στην πολιτική ζωή των χρήσιμων σκυλιών του. Κυρίως, όμως, όσοι δεν παίρνουν πρέφα την άριστη χρυσαυγίτικη επικοινωνιακή τακτική, να καυχώνται, λόγου χάρη, που αφέθηκαν ελεύθεροι οι τραμπούκοι που συνελήφθησαν αλλού (ενώ στον τόπο του συμβάντος οι αστυνομικοί δεν κούνησαν δαχτυλάκι) κι αφού έσπευσαν τέσσερις βουλευτές στη ΓΑΔΑ να τους συνδράμουν. Μεταξύ αυτών κι ο γνωστός για τις επιδόσεις του στο σπορ «βαράω γυναίκες» που καθιέρωσε τις «κασιδιαριές» εντός - εκτός Βουλής ως νομιμοποιημένη πολιτική πρακτική. Και λέω νομιμοποιημένη, γιατί ούτε καταδικάστηκε ούτε έμεινε «απροστάτευτος», ως υπόδικος μάλιστα, πρώτα από την τότε πρόεδρο Ζωή, ύστερα από τους υπερήφανα στημένους δίπλα του σε τελετές και παράτες προέδρους κι αρχηγούς κομμάτων, με αποκορύφωμα την παρέλαση προ ημερών στη Θεσσαλονίκη.
Οταν όμως κάποιος, όπως η Σκορδέλη, έχει καταδικαστεί για ηθική αυτουργία σε επικίνδυνη σωματική βλάβη και βγαίνει φόρα παρτίδα να ευχαριστήσει και να συγχαρεί τα χρυσαυγίδια για την επίθεση στην δικηγόρο, το σχόλιο δεν περισσεύει. Γιατί έτσι τα τάγματα εφόδου που τον τελευταίο καιρό ξαναβγήκαν παγανιά στους δρόμους, κοπιάροντας τις ρουβικωνιές της «ήπιας βίας» (!), εμπεδώνονται στη συνείδηση του κόσμου ως αντιδραστική μεν αλλά αβλαβής για το γενικό συμφέρον ομάδα.
Κοντολογίς η ΧΑ ξαναγυρίζει εκεί που ξεκίνησε. Θα κλείνει γραφεία, θα χάνει στελέχη προς άλλους ακροδεξιούς σχηματισμούς, προσωρινά όμως, για να εξασφαλίσει ευνοϊκή ετυμηγορία το ηγετικό της κονκλάβιο. Από κάτω θα δέρνει. Θα γλιτώνει τους δράστες της. Θα διεισδύει στις νομιμότητες άλλων νόμιμων σχηματισμών και θα εξασφαλίζει μια σχεδόν ουδέτερη προβολή για τις βαρβαρότητες κι ασχήμιες της. Μια υπενθύμιση στα όρια της προειδοποίησης για όσους, ακόμη και καλοπροαίρετα, πιστεύουν ότι τελειώσαμε με τη ΧΑ κι ότι ξεθύμανε η επιρροή της:
Αν μεσούσης της δίκης, ξυλοκοπιέται δικηγορίνα, καταδικασμένη χρυσαυγίτισσα πανηγυρίζει δημόσια, η κρατική τηλεόραση φιλοξενεί δηλώσεις του δηλωμένου ενυπόγραφα ναζί αμέσως μετά την παρέλαση, και στις συζητήσεις στα καφενεία «το Αφγανάκι καλώς παρέλασε αλλά όχι και με τη σημαία», οπότε οι γονείς στηρίζουν(;) τους δασκάλους που υπέκυψαν στην τόση «εθνική υπερηφάνεια», τι θα γίνει όταν εκδοθεί η απόφαση του δικαστηρίου; Προσοχή. Οποια απόφαση. Είτε απαλλακτική είτε καταδικαστική. Πόσοι τραμπούκοι, πόσα φασιστικά σπυριά θα μολύνουν το σώμα μιας κοινωνίας που εκπαιδεύτηκε, χρόνια τώρα κι απ' τα δεξιά κι απ' τα αριστεροδέξια, να θεωρεί χρόνιο νόσημα τον εκφασισμό της, ένα «φαινόμενο» μετεωρολογικό κι όχι πολιτική επιλογή και εργαλείο επικίνδυνο μεν, αλλά χρήσιμο στον αντικομμουνισμό...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 5-11-2017

Σάββατο 28 Οκτωβρίου 2017

200 ΣΤΗΝ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗ

Σημείωμα για «Το τελευταίο σημείωμα»


      Η ιστορία των 200 της Καισαριανής και η εκτέλεσή τους από τους Ναζί την Πρωτομαγιά του 1944 είναι από εκείνες τις ιστορίες που ανεβάζουν το μπόι του ανθρώπου ψηλότερα.
    H επιλογή του Παντελή Βούλγαρη να καταπιαστεί στην τελευταία του δουλειά – «Το τελευταίο σημείωμα» – με τους 200 και να αφιερώσει την ταινία στην μνήμη τους, είναι από μόνη της εκδήλωση τιμής και αναγνώριση χρέους. Μπράβο στον Παντελή Βούλγαρη και στους συνεργάτες του.
    Η ταινία, στο βαθμό που μπορούμε να μιλήσουμε όχι σαν «ερασιτέχνες κριτικοί» αλλά ως «επαγγελματίες» λάτρεις του κινηματογράφου, είναι σπουδαία. Εμπνευσμένη η σκηνοθεσία του Βούλγαρη. Εξαιρετικό το από κοινού με την Ιωάννα Καρυστιάνη σενάριό τους. Υψηλού επιπέδου η υποκριτική των ηθοποιών. Καθηλωτική η ατμόσφαιρα.
    Προτρέπουμε να δείτε την ταινία. Μια ταινία που γενεσιουργός αιτία της είναι η εκτέλεση των 200. Που επιλέχτηκαν να εκτελεστούν από τους δημίους τους με ένα πολύ συγκεκριμένο κριτήριο: Ότι ήταν κομμουνιστές. Το τονίζουμε διότι αν δεν ήταν κομμουνιστές δεν θα είχαν εκτελεστεί με τον συγκεκριμένο, τουλάχιστον, τρόπο που συνέβη και περιγράφει η ταινία. Και επομένως δεν θα υπήρχε καν ταινία.
    Όμως εδώ έχουμε το παράδοξο: Στην ταινία που είναι αφιερωμένη στους 200, την κρίσιμη στιγμή της κινηματογραφικής ροής, ό,τι προκάλεσε την εκτέλεση των 200, δεν λέγεται. Δεν αναφέρεται…
    Για να εξηγήσουμε τι δεν λέει η ταινία, ας θυμηθούμε τι έλεγε η διαταγή των Ναζί, όπως δημοσιεύτηκε στον Τύπο των Αθηνών, μια μέρα πριν από την εκτέλεση των 200:
   
    Αυτά έλεγε η διαταγή. Μια διαταγή που ορθά ο Βούλγαρης έχει επιλέξει να την μεταφέρει στην οθόνη. Μόνο που στην σχετική σκηνή, κατά την μεταφορά της διαταγής στο «πανί», μια λέξη έχει χαθεί. Έχει αφαιρεθεί. Το σενάριο δεν την περιλαμβάνει. Το κοινό δεν την ακούει. Η λέξη της διαταγής που έχει εξαφανιστεί είναι η λέξη «κομμουνιστές».
    Σε αυτό το τόσο κρίσιμο σημείο της ταινίας, όταν ανακοινώνεται η διαταγή εκτέλεσης των κομμουνιστών, η λέξη «κομμουνιστές» έχει απαλειφθεί. Και έχει αντικατασταθεί από τη λέξη «Έλληνες».
    Και φυσικά ήταν Έλληνες οι 200. Όπως και οι άλλοι 100 κομμουνιστές που ήδη πριν από αυτούς τους «εφόνευσαν» (δείτε ξανά την διαταγή) άλλοι «Έλληνες εθελονταί»,  ταγματασφαλήτες και γερμανοτσολιάδες δηλαδή, γεγονός που πολύ «θολά» παρουσιάζεται στην ταινία.
    Τόσο Έλληνες πατριώτες, δε, ήταν οι 200 (σσ: και τόσο ανθρώπινοι όπως προκύπτει από τα συγκλονιστικά στερνά τους σημειώματα που πετούσαν στο δρόμο από τα καμιόνια κατά την μεταγωγή τους από το Χαϊδάρι στην Καισαριανή) που, όπως έχει καταγραφεί από τις μαρτυρίες κατά την ώρα της εκτέλεσής τους, δίπλα στα λόγια τους για τους δικούς τους ανθρώπους, μαζί με τις ιαχές τους για το ΕΑΜ, τον ΕΛΑΣ, το ΚΚΕ, την επανάσταση, τραγουδούσαν τον Εθνικό Ύμνο και την Κομμουνιστική Διεθνή (που επίσης δεν καταγράφονται στην ταινία– αλλά ας το προσπεράσουμε).
    Οι δημιουργοί της ταινίας γνωρίζουν άριστα πόσο κρίσιμο είναι το στοιχείο πως οι Ναζί επέλεξαν να εκτελέσουν τον Σουκατζίδη και τους 199 συντρόφους του γιατί ήταν Έλληνες κομμουνιστές. Αδιάψευστος μάρτυρας η ίδια η μαρτυρία των ίδιων των εκτελεστών τους. Αλλά αυτή η λέξη – μαρτυρία αφαιρέθηκε.
    Θα πει κανείς: Μα, ο κινηματογράφος ως Τέχνη, ακόμα κι όταν εμπνέεται από την Ιστορία, δεν είναι πιστή αποτύπωση της Ιστορίας. Σωστά. Αλλά μια απορία:
    Από τη στιγμή που η Τέχνη καταπιάνεται με ένα ιστορικό γεγονός, γιατί το μυθοπλαστικό της στοιχείο εκδηλώνεται επιλεκτικά και «αφαιρετικά» σε συγκεκριμένο σημείο της πραγματικής Ιστορίας; Ακόμα – ακόμα: Τι θα πάθαινε και η Έβδομη και όλες οι Τέχνες μαζί αν η διαταγή εκτέλεσης των 200 κομμουνιστών είχε μεταφερθεί με την σωστή λέξη στην μεγάλη οθόνη;
    Θα πει άλλος: Μα δεν έχει σημασία η αφαίρεση της λέξης «κομμουνιστές» από τη διαταγή, δεν έχει νόημα να στέκεται κάποιος «μεμψίμοιρα» σε αυτό, αφού η λέξη ακούγεται (όντως ακούγεται κάπως) λίγο πριν.
    Απορία: Άμα «δεν έχει σημασία» η αφαίρεση, τότε γιατί διαπράχτηκε η αφαίρεση; Γιατί απαλείφτηκε η λέξη; Τι σημασία διέκριναν οι παραγωγοί της ταινίας στην απάλειψη μιας λέξης, αν η απάλειψή της «δεν έχει σημασία»; 
    Κι αφού «δεν έχει νόημα» η… «μεμψίμοιρη» παρατήρηση πως η λέξη αντικαταστάθηκε, τότε ποια είναι η «ευρύχωρη» εξήγηση στην πολύ απλή ερώτηση: Αν η αντικατάσταση της λέξης «δεν είχε νόημα», τότε ποιο το νόημα της αντικατάστασής της;
     Και μάλιστα αυτό το «γιατί» μόνο αδικαιολόγητο δεν είναι όταν πρόκειται για μια ταινία που – επαναλαμβάνουμε – υπάρχει διότι εκτελέστηκαν 200 κομμουνιστές, οι οποίοι εκτελέστηκαν ακριβώς επειδή ήταν κομμουνιστές, και που αν δεν ήταν κομμουνιστές δεν θα είχαν εκτελεστεί, και επομένως δεν θα υπήρχε καν αυτή η κατά τα άλλα σπουδαία (δείτε τη) ταινία.  
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ

Μακρόνησος– ΣΥΡΙΖΑ: Αυτό «…το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους»

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ 23 Οκτωβριου 2017

Πριν περάσει εβδομάδα από το προσκύνημα Τσίπρα στον «συνεχιστή των αξιών της ελευθερίας και δημοκρατίας» Τραμπ, ο ΣΥΡΙΖΑ διοργάνωσε εκδρομή «προσκυνηματικού χαρακτήρα» στη Μακρόνησο…
Ανάμεσα στους άλλους «προσκυνητές»,που πόζαραν και φωτογραφήθηκαν στη Μακρόνησο για να ανανεώσουν το «αριστερό» τους λεύκωμα, κι ο Ρήγας, ο γραμματέας του ΣΥΡΙΖΑ. Κι ο Κατρούγκαλος (φωτό). Και άλλοι.
Φυσικά δεν έχει νόημα, πια, να μιλήσεις για τσίπα.
Ούτε να χαραμίσεις πολλές κουβέντες για να υπερασπιστείς τη Μακρόνησο και τον ύψιστο συμβολισμό της από την ξετσιπωσιά των ξετσίπωτων. Ο λόγος είναι απλός:
Το χώμα της Μακρονήσου είναι στέρεο. Αντέχει πολλά. Είναι το «υλικό» του. Αίμα, το λένε. Και από το αίμα, «υλικό» πιο αδιάβροχο στην πολιτική αλητεία, πιο αδιαπέραστο από τον πολιτικό τσογλανισμό, δεν υπάρχει.
Το αίμα που πότισε τη Μακρόνησο και την έκανε συνώνυμη της συνέπειας, της αξιοπρέπειας, της λεβεντιάς και της αλήθειας δεν λερώνεται από κάπηλους.
Το χώμα της Μακρονήσου ήταν, είναι και θα είναι ανέγγιχτο.
Ο λόγος στον Ελύτη:
«Ήρθαν ντυμένοι  «φίλοι» 
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
        Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους»
ΗΜΕΡΟΔΡΟΜΟΣ

ΗΠΕΙΡΟΣ

«ΑΝΑΠΤΥΞΙΑΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ» ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΗΠΕΙΡΟΥ
Καμιά προοπτική για το λαό από τους σχεδιασμούς κυβέρνησης - κεφαλαίου
Το συλλαλητήριο που οργάνωσαν την Τρίτη στα Γιάννενα συνδικάτα και φορείς, με καθοριστική συμβολή των κομμουνιστών, τσαλάκωσε την «αναπτυξιακή» φιέστα της κυβέρνησης
Το συλλαλητήριο που οργάνωσαν την Τρίτη στα Γιάννενα συνδικάτα και φορείς, με καθοριστική συμβολή των κομμουνιστών, τσαλάκωσε την «αναπτυξιακή» φιέστα της κυβέρνησης
Το 5ο περιφερειακό συνέδριο της κυβέρνησης για την παραγωγική ανασυγκρότηση, με υπότιτλο «Γέφυρες ανάπτυξης στην Ηπειρο», ολοκληρώθηκε την περασμένη Τρίτη στα Γιάννενα. Και με αυτό το συνέδριο, η κυβέρνηση επιδίωξε να συναινέσουν οι εργαζόμενοι, οι άνεργοι, οι λαϊκές οικογένειες στην πολιτική στήριξης και ανάπτυξης των κερδών των μεγάλων ομίλων. Να πιστέψουν ότι αυτή είναι η λύση στα προβλήματά τους, στις δυσκολίες της επιβίωσης που μεγαλώνουν.Με ένα καλοδουλεμένο σχέδιο, που περιλάμβανε και συναισθηματικές αναφορές για την καταγωγή του πρωθυπουργού και άλλων υπουργών από την Ηπειρο, τον «ιστορικό αυτό τόπο», τις αναφορές στους «εθνικούς ευεργέτες», όπως ο Αβέρωφ, τις ειρωνείες, τα ανέκδοτα, τα εγκαίνια σε δομές διαχείρισης της φτώχειας και στην πρόκληση που λέγεται «κέντρο εξυπηρέτησης δανειοληπτών», η κυβέρνηση και οι συνοδοιπόροι της ξετύλιξαν το στρατηγικό σχεδιασμό του κεφαλαίου και για την Ηπειρο, που καλούνται να τον πληρώσουν οι λαϊκές οικογένειες.
Οι τομείς και οι κλάδοι που ανακοίνωσε η κυβέρνηση ότι προκρίνονται, δεν είναι πολύ διαφορετικοί από τις άλλες περιοχές της χώρας. Είναι κλάδοι ανταγωνιστικοί, προσφέρουν «προστιθέμενη αξία», δηλαδή κερδοφορία για το κεφάλαιο, έχουν εξαγωγικό προσανατολισμό. Είναι προφανές ότι αυτά τα χαρακτηριστικά αφορούν σε μεγάλες επιχειρήσεις και ομίλους.
Ετσι, στα στρογγυλά τραπέζια και τις συνεδρίες στο επίκεντρο μπήκαν η στήριξη της επιχειρηματικότητας στους τομείς της Ενέργειας, των υποδομών, η ανάπτυξη του αγροτοδιατροφικού τομέα, του τουρισμού, η διαχείριση των υδάτινων πόρων που αφθονούν στην Ηπειρο και του περιβάλλοντος προς όφελος των επιχειρηματιών.
Συζητήθηκε η αξιοποίηση του Πανεπιστημίου και του ΤΕΙ στη στήριξη της καινοτομίας και των επιχειρηματικών συμφερόντων. Βαφτίστηκε και η Ηπειρος «κόμβος μεταφοράς εμπορευμάτων». Αξιολογήθηκαν με δείκτες κερδών και τζίρου ο «σημαντικός φυσικός πλούτος» και το φυσικό «κάλλος» της περιοχής, οι ορεινοί όγκοι, τα ποτάμια, η φυτική και ζωική παραγωγή, ο πολιτισμός.
«Εμβλημα» η Ενέργεια και οι Μεταφορές
Η Επιτροπή Περιοχής του Κόμματος, με την ανακοίνωσή της, στις εξορμήσεις και περιοδείες σε χώρους δουλειάς, σχολές, γειτονιές, προειδοποίησε τις εργατικές - λαϊκές οικογένειες ότι θα ακούσουν πολλά ψέματα, με αφορμή αυτό το συνέδριο: Οτι δήθεν η καπιταλιστική ανάπτυξη μπορεί να βγάλει την Ηπειρο από τη λίστα των φτωχότερων περιφερειών της ΕΕ και ταυτόχρονα με τη μεγαλύτερη ανεργία. Οτι η καπιταλιστική ανάπτυξη θα αυξήσει τάχα το εισόδημα εργαζομένων, αγροτοκτηνοτρόφων και αυτοαπασχολούμενων. Θα αναστρέψει τη μετανάστευση νέων και επιστημόνων.
Οτι η ανάπτυξη των νέων οδικών αξόνων μπορεί να βγάλει την Ηπειρο από την απομόνωση, μαζί με το εμπορευματικό κέντρο στην Ηγουμενίτσα και την ανάπτυξη του λιμανιού. Οτι η Ηπειρος έχει εξαιρετική φέτα, που αν προστατευτεί η ονομασία προελεύσεως, θα σωθούν οι κτηνοτρόφοι, όπως και γενικά αν τυποποιηθούν και πιστοποιηθούν νέα αγροτικά - κτηνοτροφικά προϊόντα.
Κάποια άλλα έργα ή υποδομές που ανακοινώθηκαν, πληρώνονται ακριβά από το λαό, στη διάρκεια και μετά την κατασκευή τους, ενώ κριτήριο για την κατασκευή τους είναι να υπηρετούν το γενικότερο αναπτυξιακό σχέδιο προς όφελος των επιχειρηματικών συμφερόντων.
Μίλησαν επίσης για εξόρυξη υδρογονανθράκων, ανάπτυξη Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, ανακοίνωσαν την έλευση φυσικού αερίου στην Ηπειρο, την αξιοποίηση της γεωθερμίας κ.ά. Προφανής στόχος είναι η προσαρμογή στην παραπέρα «απελευθέρωση» της Ενέργειας, αλλά και η μείωση του ενεργειακού κόστους των μεγάλων επιχειρήσεων της περιοχής, ενώ θα παραμένουν τα ακριβά τιμολόγια για τα νοικοκυριά και τους φτωχούς αγρότες και κτηνοτρόφους.
Το «τυράκι» για το λαό είναι ο περιφερειακός πόρος 5% από τα έσοδα εξόρυξης υδρογονανθράκων, που ακόμα κι αν δοθεί, δεν θα ανακόψει τη φοροαφαίμαξη των λαϊκών στρωμάτων ούτε την ολομέτωπη επίθεση σε βάρος τους από την κυβέρνηση και την Τοπική Διοίκηση. Κάπου ανάμεσα σ' αυτά, υποσχέθηκαν και ίντερνετ στα χωριά της Ηπείρου και δορυφορικά πιάτα!
Απανωτά χτυπήματα στους μικρομεσαίους αγρότες
Συζήτησαν ακόμη για τη μεταποίηση, που στηρίζεται στο τρίπτυχο «ολοκληρωμένες αλυσίδες αξίας - εξωστρέφεια - περιβαλλοντική βιωσιμότητα». Ηδη, όμως, οι εργαζόμενοι στις καπιταλιστικές επιχειρήσεις τροφίμων και στη συγκεκριμένη περιφέρεια έχουν εμπειρία απ' αυτήν την ανάπτυξη. Από την απλήρωτη εργασία, την εντατικοποίηση, τις ευέλικτες σχέσεις εργασίας.
Σε ό,τι αφορά τη στήριξη της μεταποίησης και του τουρισμού, μεγάλη συζήτηση έγινε γύρω από τις δεκάδες μελέτες και σχέδια Προεδρικού Διατάγματος που ετοιμάζονται, για τη θεσμοθέτηση «σύγχρονου χωροταξικού πλαισίου επενδύσεων», την εκπόνηση «Τοπικού Χωρικού Σχεδίου» για το δήμο Ιωαννίνων. Στόχος τους είναι να αλλάξει η χρήση γης για την ανάπτυξη των καπιταλιστικών επιχειρήσεων στους ορεινούς όγκους, γύρω από τη λίμνη Παμβώτιδα και τους αιγιαλούς. Και σε αυτό το τεράστιο πλιάτσικο υπόσχονται το αδύνατο: Να προστατεύσουν δήθεν και το περιβάλλον, με βάση τις επίσης αντιδραστικές κατευθύνσεις της ΕΕ.
Για την αγροτική και κτηνοτροφική παραγωγή δεν έκρυψαν λόγια. Μιλάνε για «ανανέωση του αγροτικού πληθυσμού», την ώρα που χιλιάδες μικροί παραγωγοί στην Ηπειρο έχουν ήδη εγκαταλείψει τη γεωργία και την κτηνοτροφία. Μιλάνε για την παραγωγή αγροτικών προϊόντων, με δυνατότητες ανταγωνισμού και εξωστρέφειας, πράγμα που μπορεί να επιτευχθεί μόνο από μεγάλες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, ή, όπως λένε, «συνεργατικές ομάδες» παραγωγών κ.λπ. Δηλαδή, «συμπράξεις», που δεν αφορούν μικρομεσαίους αγρότες και κτηνοτρόφους, αλλά εκείνους που διαθέτουν κεφάλαιο και πρόσβαση σε τραπεζικό δανεισμό.
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στον αγροτοδιατροφικό τομέα υποβλήθηκαν μόνο 17 προτάσεις στην Ηπειρο για χρηματοδότηση, με συνολικό προϋπολογισμό περίπου 35 εκατ. ευρώ. Προφανώς, τα ποσά αφορούν μεγάλες επιχειρήσεις, ενώ ταυτόχρονα νέοι άνθρωποι ούτε κατά διάνοια μπορούν να μπουν σε πρόγραμμα, παρά τα καλέσματα και τις ημερίδες της Περιφέρειας, αφού περιέχουν όρους λαιμητόμου. Ακόμη πιο καθαρά φαίνεται ότι τον μικρό κτηνοτρόφο δεν τον έσωσε η φέτα, ακόμη και όταν ήταν Προστατευόμενη Ονομασία Προέλευσης (ΠΟΠ), γιατί τον ποδοπάτησαν η ΚΑΠ και οι κυβερνήσεις. Δεν τον σώζουν, δηλαδή, οι όποιες πιστοποιήσεις των προϊόντων.
Ερευνα στην υπηρεσία των μονοπωλίων
Μίλησαν ακόμα για τη διαχείριση των υδατικών οικοσυστημάτων και για την ανάγκη σύνταξης Σχεδίου Διαχείρισης, όταν οι Ηπειρώτες λένε το νερό νεράκι και την ίδια ώρα οι εταιρείες εμφιάλωσης αυξάνουν τα κέρδη τους. Δεν παρέλειψαν να παραθέσουν οι υπουργοί και ο πρωθυπουργός τα «θαύματά» τους στην Υγεία (είπαν για προσλήψεις στα νοσοκομεία της Ηπείρου, τις ΤΟΜΥ, την κάλυψη των ανασφάλιστων, την «ηθικοποίηση» του Συστήματος Υγείας, νέα μηχανήματα κ.λπ.).
Προσπάθησαν να κρύψουν τα τεράστια κενά (μόνιμες προσλήψεις έχουν γίνει μόνο 5!) και την κατάντια των περιφερειακών νοσοκομείων της Ηπείρου, που προκαλεί αντιδράσεις, όπως η αγωνιστική κινητοποίηση που εξελισσόταν την ίδια ώρα στο Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων για το δικαίωμα όλων των καθαριστριών στη δουλειά. Αυτών δηλαδή που μένουν στο δρόμο από την επιχείρηση «ηθικοποίησης» στα νοσοκομεία και οσονούπω θα τους προτείνουν τις γνωστές ΚΟΙΝΣΕΠ.
Εξήραν τις τεράστιες δυνατότητες του ΑΕΙ και του ΤΕΙ Ιωαννίνων να στηρίξουν την ανάπτυξη της επιχειρηματικής δράσης. Εξήγγειλαν τη δημιουργία Γεωπονικής Σχολής στην Αρτα, την ίδρυση Κέντρου Ερευνας στα Ιωάννινα, συζητάνε την πιθανή συγχώνευση τμημάτων ΑΕΙ - ΤΕΙ της Ηπείρου, ανακοίνωσαν τη δημιουργία διετών προγραμμάτων κατάρτισης από το Πανεπιστήμιο για πρόγραμμα Γαλακτοκομίας, Γεωργοκτηνοτροφικής Παραγωγής και το πρόγραμμα Ιχθυοκαλλιεργειών. Δηλαδή, προγράμματα που θα δώσουν φθηνό, κατάλληλα καταρτισμένο εργατικό δυναμικό στις μεγάλες αγροτοδιατροφικές επιχειρήσεις της περιοχής.
Δεν είδαν και δεν άκουσαν φυσικά τους φοιτητικούς συλλόγους που συσπειρώνονται στο ΜΑΣ και την ίδια μέρα είχαν κάνει κατάληψη στην Πρυτανεία, για το τεράστιο πρόβλημα με την έλλειψη φοιτητικών εστιών. Δεν είπαν στους φοιτητές - σπουδαστές ότι στόχος των συγχωνεύσεων είναι η εξοικονόμηση πόρων για το κεφάλαιο. Οτι η υλοποίηση διετών προγραμμάτων και οι συγχωνεύσεις είναι κατευθύνσεις της ΕΕ, με στόχο τη συνολική υποβάθμιση όλων των πτυχίων, την αποσύνδεση του πτυχίου από το επάγγελμα, την ένταση των ταξικών φραγμών. Οτι οι υποδομές και το προσωπικό των ΑΕΙ παραδίδονται τζάμπα στους επιχειρηματικούς ομίλους στο όνομα της «έρευνας» που υπηρετεί την κερδοφορία τους και καμία σχέση δεν έχει με τις λαϊκές ανάγκες.
Τις νέες θέσεις εργασίας που φέρνει η ανάπτυξη, δεν τις είδαν οι οικογένειες των απολυμένων στο πρώην σούπερ μάρκετ «Καρυπίδη». Τις μέρες του «αναπτυξιακού συνεδρίου», μαζί με το Εργατικό Κέντρο Ιωαννίνων, έδιναν μάχη ενάντια στη νέα εργοδοσία του «Market in», για σταθερή δουλειά με δικαιώματα. Η καπιταλιστική ανάπτυξη, όπως φαίνεται, προχωράει και με συγχωνεύσεις και εξαγορές στο χώρο των σούπερ μάρκετ, πετώντας στο δρόμο εργαζόμενους, αφαιρώντας δικαιώματα χρόνων.
Πλατιά συζήτηση για τη διέξοδο που προτείνει το ΚΚΕ
Στο διήμερο συνέδριο η κυβέρνηση επιχείρησε να πλασάρει και το προσωπείο του «δημοκράτη». Οτι έρχεται να μιλήσει με το λαό και να τον ακούσει. Οταν όμως μιλούσε για «τοπική κοινωνία», εννοούσε αυτούς με τους οποίους στρατηγικά συμπορεύεται: Τα στελέχη των επιχειρήσεων, των άλλων αστικών κομμάτων και της Τοπικής Διοίκησης, των επιμελητηρίων που ήταν εκεί.
Οι «άλλοι», οι εργάτες, οι άνεργοι, οι φτωχοί αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, οι νέοι και οι γυναίκες από τις λαϊκές οικογένειες είδαν την «ανάπτυξη» εκατοντάδων αστυνομικών στην πόλη, τις κλούβες των ΜΑΤ που περιφρουρούσαν από τα εργατικά συνδικάτα, τα Εργατικά Κέντρα της Ηπείρου το χώρο του συνεδρίου και τον πρωθυπουργό. Πρόκειται για δύο διαφορετικούς κόσμους, με διαμετρικά αντίθετα συμφέροντα και ανάγκες.
Και απ' αυτό το «αναπτυξιακό συνέδριο» έγινε φανερό όχι μόνο ότι δεν θα έρθει κάποια ανακούφιση για τις λαϊκές οικογένειες από την καπιταλιστική ανάπτυξη, αλλά αυτή προϋποθέτει ακόμη πιο σκληρά μέτρα.
Απέναντι σε όλα αυτά, οι δυνάμεις του ΚΚΕ και της ΚΝΕ άνοιξαν ένα μεγάλο κύκλο πολιτικής συζήτησης με τα λαϊκά στρώματα της περιοχής. Συζήτησαν στα σωματεία και στο κίνημα την ανάγκη απόρριψης της απάτης της «δίκαιης ανάπτυξης». Εγιναν βήματα στο να ανοίξει πιο συγκροτημένα και εξειδικευμένα η συζήτηση για τον άλλο δρόμο ανάπτυξης, για την οριστική και πραγματική διέξοδο προς όφελος του λαού. Τον δρόμο της σύγκρουσης με την πολιτική και το κράτος του κεφαλαίου, της ανατροπής του καπιταλισμού, της οικοδόμησης του σοσιαλισμού.
Δόθηκε η ευκαιρία να αναδειχθούν οι δυνατότητες της οικονομίας που στηρίζεται στην κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής, στον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό και τον εργατικό έλεγχο. Οι δυνατότητες όχι μόνο να μειωθεί, αλλά να εξαλειφθεί η ανεργία στην Ηπειρο, να αναπτυχθεί ισόμετρα ως περιοχή, να δημιουργήσει όλες τις προϋποθέσεις για κάλυψη των λαϊκών αναγκών.
Αυτή η συζήτηση που άνοιξε, γύρω από το Πρόγραμμα του ΚΚΕ, μαζί με την ανάπτυξη των κινητοποιήσεων τις μέρες του συνεδρίου, το στραπατσάρισμα της βιτρίνας της κυβέρνησης, η αγωνιστική σπίθα, είναι το μεγάλος κέρδος από την προσπάθεια της Οργάνωσης. Η συνέχιση αυτής τη προσπάθειας είναι μπροστά μας. Μέσα από τη δραστηριότητα για τα 100χρονα της Οκτωβριανής Επανάστασης, τις κινητοποιήσεις στις 9 Νοέμβρη, τη συνολική προσπάθεια της Οργάνωσης να δουλέψει με καλύτερους όρους για τη συσπείρωση δυνάμεων και την ισχυροποίηση του Κόμματος.

Της
Κατερίνας ΜΙΧΑΛΙΟΥ*
*Η Κατερίνα Μιχαλιού είναι μέλος του Γραφείου Περιοχής Ηπείρου - Κέρκυρας - Λευκάδας του ΚΚΕ

ΚΑΝΕΛΛΗ

Τ' απομεινάρια μιας διαφήμισης
Σπάνια μπερδεύεται, λόγω επαγγελματικής εμπειρίας και όχι διαστροφής, στο δικό μου το μυαλό η τηλεοπτική εικονική πραγματικότητα με αυτή καθαυτή την πραγματικότητα της ζωής. Θες επειδή απ' την εποχή της μαυρόασπρης εικόνας έως τα διαδικτυακά συνδεδεμένα ρολόγια χειρός, θες επειδή αγαπάω την τεχνολογική εξέλιξη αλλά όχι τη διανομή της, δε συγχέω εικόνες.
Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι ο Τσίπρας το κατάφερε. Και ως παρών και ως απών. Χάζευα τις φωτογραφίες του με φόρμα και διατάσεις στο πεντακάθαρο πλακόστρωτο του Λίνκολν Παρκ στην Ουάσιγκτον κι έβλεπα τον Κέβιν Σπέισι στη σειρά House of Cards να εκτονώνεται απ' τις ίντριγκες και τις συνωμοσίες του Λευκού Οίκου. Υστερα έβλεπα την εκδρομή των βετεράνων, όχι των Αμερικανών, των αριστερών, στη Μακρόνησο και διάβαζα, μα την εικοστή ογδόη Οκτωβρίου, Long Island, που σημαίνει Μακρονήσι αγγλιστί. Και καλά, αυτά ήταν αποτυπωμένες εικόνες, όπως λέμε photovideo στις ιστοσελίδες. Εύκολα πιάνεται κανείς στον ιστό. Αλλά να είμαι στην επιτροπή της Βουλής κι ύστερα στην Ολομέλεια για νομοσχέδιο του ΥΠ.ΕΘΑ (Εθνικής Αμυνας, για όποιον πιστεύει ότι έχει απομείνει κάτι τέτοιο) και να βλέπω τους κ.κ. Καμμένο και Βίτσα ως πενταγωνίτες Αμερικανούς που παράξενα μιλούσαν Ελληνικά και ενώ έστριβαν το κεφάλι τους νόμιζες ότι κοιτούν το ολόγραμμα του Τραμπ ή του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ, δεν το φαντάστηκα. Συντελούσης και της αγκυλωτής Χρυσής Αυγής, που κάθε φορά που ανοίγει το στόμα της π.χ. διά Χρ. Παππά για να εκστομίσει φασιστοεθνικιστίλες του τύπου «ο στρατός είναι όλη μου η ζωή», οπότε ξέρεις αμέσως ποιος στρατός, έχοντάς τον χορτάσει μπροστά απ' τα ναζιστικά σύμβολα σε χαιρετισμό heil, η ανάμειξη της εικονικής με την πραγματικότητα είναι εξαιρετικά οδυνηρή εμπειρία.
Οσο κι αν αναλύσει κανείς τις συριζανέλικες επικοινωνιακές αμερικανιές, μετά το ταξίδι της Αμερικής η κυβέρνηση τερμάτισε κάθε οπορτουνιστική αντίφαση ακόμα και στο επίπεδο της σάτιρας. Ακούγοντας μεγαλοστομίες περί «ρεαλισμού» και φληναφήματα περί «τιμής» στη μαρτυρική Μακρόνησο, η υποκρισία μιας ευτελισμένης από την εξουσία αριστεροσύνης συνθέτει κυνικά πλέον μια διαφήμιση της σύγχρονης ευρωενωσιακής πολιτικής, αισθητικής και επιπέδου Jumbo...
Μέρες που είναι, είμαι πεπεισμένη ότι και το στραπατσάρισμα του γαϊδάρου σε καμήλα αγγλιστί, είναι μέρος ενός σχεδίου μαγνητισμού της προσοχής μας στο προκλητικό στιλ τρολαρίσματος, έτσι ώστε να υψώνεται φράγμα στις συνειδήσεις του λαού - θεατή και να μην μπορεί να διακρίνει την αποτρόπαιη μετάβαση απ' τη δεξιά εξάρτηση της μεταπολίτευσης στην αριστερή υποτέλεια του εικοστού πρώτου αιώνα.
Ετσι, το «Φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» εμπεδωμένο στη λαϊκή συνείδηση ως συμπύκνωση της εγκληματικής φύσης του ιμπεριαλισμού, μετατρέπεται τώρα σε «καλώς τα τ' αμερικανάκια μας», όπως μια πορεία σε καρναβάλι ή μια πλατεία αγανακτισμένων σε βιβλίο του Βαρουφάκη κατάλληλο για ενήλικες...
Δεν είμαι καθόλου βέβαιη ότι αυτοί που επέλεξαν αυτήν την επικοινωνιακή πολιτική τακτική, δηλαδή το βάφτισμα του κρέατος σε ψάρι, όπως λέει κι ο λαός για τους χορτασμένους σε νηστεία, έχουν συναίσθηση της ζημιάς που επιφέρουν στο αγωνιστικό φρόνημα του τόπου. Εκτός κι αν τους αρκεί η διεθνοποίηση της λατινογραμμένης kolotoumpa κι αισθάνονται φορείς «ιστορικής» αλλαγής του σύγχρονου δυτικού κόσμου. Ισως το μυστικό του αμοραλισμού και της αδιαφορίας για το πολιτισμικό τραύμα να κρύβεται σ' εκείνη την προεκλογική διαφήμιση του Καμμένου που παίζει με τα τρενάκια του Αλέξη, που 'χε το χέρι στο γύψο. Τώρα τ' αεροπλανάκια, πραγματικό παιχνίδι, θα τα πληρώσουμε ακριβά ως μάρμαρο σπασμένο. Απομεινάρια μιας διαφήμισης!...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ