Τα συστήματα και τα «συστημικά κόμματα»

Γράφει ο Χρίστος Α. Τούμπουρος

«Να σέβεσαι τους ανώτερους και να μην υποτιμάς  ποτέ τους κατώτερους. Περισσότερο να μην τα τροχίζεις όλα, όπως εσύ τα νομίζεις». Μού το πρωτοδίδαξε ο παππούς μου, που κάτι ήξερε παραπάνω. Και στα καπάκια οι συμβουλές της γιαγιάς: «Να είσαι γνωστικό παιδί, με ήθος. Να φιλάς το χέρ’ τ’ παπά». Προσπάθησα να τα εφαρμόσω. Το είπε ο παππούς. Κάτι παραπάνω -οπωσδήποτε- θα ήξερε. Η γιαγιά όλο ορμήνιες ήταν, οπότε άστην, ας λέει…

  Μετά πήραν τα μυαλά μου αέρα, αντάρτεψα και έλεγα «πως δεν υπάρχουν ανώτεροι και κατώτεροι. Όλοι είμαστε ίσοι». «Όλα τα δάχτυλα, μωρέ αλειτούργο,  δεν είναι ίσα»,  επέμενε ο παππούς. Ήθελε μεγάλη σκέψη να καταλάβω πως δεν είμαστε ίδιοι∙ είμαστε διαφορετικοί. Αλλά ποτέ δεν μπορούμε να γίνουμε ίσοι κι ας έχουμε τα ίδια δικαιώματα. Ο καθένας μας έχει τις δικές του ιδιαίτερες ικανότητες, δεξιότητες, προσδοκίες, αρπάζει ή γυρνάει την πλάτη σε κάθε είδους ευκαιρίες… Βέβαια συμβάλλουν, παίζουν μεγάλο ρόλο το ταλέντο, η μόρφωση, η διαρκής κατάρτιση, η εργατικότητα, το πείσμα, η επιμονή, η στοχοπροσήλωση. Η ψυχολογική επιβάρυνση  απ’  την παιδική ηλικία. Μα πιο πολύ απ’ όλα η τύχη -αυτή η συμπαγής χαοτική οργάνωση, η απόλυτη η συμπαντική συνομωσία, που τα καθορίζει  όλα στη ζωή.

Έτσι μπέρδεψα το «ίδιοι» και το «ίσοι». Ποτέ δεν πίστεψα ότι το κονέ ( αγγλική connection ή γαλλική connaissance) ή κατά τη Τζουμερκιώτικη λαλιά το βυζί. («Πω, πω, πώς τα κατάφερε και πήρε τέτοια θέση. Τι βυζί είναι αυτό που έχ’. Οχτάβυζη αγελάδα είχε». Κι αυτό αφορούσε από διορισμό, από παντρειά και από επαγγελματική θέση. )

Και συνέχισα να είμαι μπερδεμένος, αλλά συνέχισα να σέβομαι και να μην υποτιμώ αυτούς που παρεξηγημένα ο παππούς μου αποκαλούσε «κατώτερους». Σε τι; «Των περιστάσεων», ελπίζω να εννοούσε… Έμαθα να μην υποτιμώ κανέναν. Αυτό μού το δίδαξε και η ζωή. Ο καθένας, η καθεμιά είναι μια περιπτωσάρα ανεπανάληπτη, μοναδική. Κι αν τους υποτιμήσεις, χωρίς να το καταλάβεις κάποια στιγμή μαζεύονται όλοι μαζί για την ανατροπή. Ποτέ μου δεν ξεχώρισα έναν «διανοούμενο» από έναν χειρώνακτα, ένα τεχνίτη από κάποιον που έμαθε την τέχνη να μανιπουλάρει, ν’ απολαμβάνει και να γλεντάει τη ζωή… Θα μου πεις, «εσύ ο ..κατσιαπλιάς -εγωιστής» μπορεί να θεωρείς κάποιον ανώτερο, για να τον σεβαστείς; Άλλο πιο ικανός, καλύτερος σε κάτι τι, κι άλλο ανώτερος× αυτή είναι μια ιεραρχική προσέγγιση εξουσιαστική.  Άλλο συνάνθρωπος κι άλλο «πετυχημένος». Ο «πετυχημένος» μπορεί να κουβαλάει το άγχος της κοινωνικής καταξίωσης, να βιώνει την υπαρξιακή μοναξιά, να στέκεται απόμερα και να «μην καλημέρισε» άνθρωπο στη ζωή του.

Εσχάτως να θυμήθηκε και τα κοινά! Τα κοινά όμως δεν τον περίμεναν κι ούτε είχαν ανάγκη από την ατομικότητά του… Ενίοτε τα κοινά να του τα θύμισαν, γνωριμίες, πεθεροί, χρηματοδότες και  «λαγοί»… Και να άρχισε έτσι το χτίσιμο και το μοστράρισμα.  Να βγούμε στο γυαλί, να «αρθρογραφήσουμε», «να αφορίσουμε», -ανθρώπους και κόμματα- να «παπαριαστούμε» και να «παπαριάσουμε» κάθε γλωσσικό και ιδεολογικό στοιχείο με τις παπαρδέλες μας.  Και να δώσουμε συμβουλές. Τρομάρα τους! Τρομάρα τους, γιατί είναι βαθιά, πολύ βαθιά νυχτωμένοι, θεωρώντας  ότι η πολιτική είναι καραμέλα να τη γλύφουν -ένθεν κακείθεν-  και να αναματσλιάν τα χιλιοειπωμένα στοκοειδή λεκτικά βοθρολύματα.

Τα συστήματα μπορεί να τα υπηρετούν με οποιοδήποτε τρόπο. Πρόβλημά τους. Τους αφορισμούς για «συστημικά» κόμματα, ας τους αφήσουν «στην πάντα…». Έχουν δουλειά. Ας μάθουν πρώτα δυο γκλίτσες γράμματα, να μπορούν να χρησιμοποιούν σωστά και να συνταιριάζουν γλώσσα και σκέψη, γιατί «με πορδές δεν βάφονται αβγά».

Εκτός και αν υπηρετούν, όσα προφητικά έγραψε ο Καβάφης:  

Aλλά, {…), τι φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί

να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

Το ερώτημα είναι διαρκές και βασανιστικό.

                «Πότε θα ανθίσουνε τούτοι οι τόποι;
                Πότε θα έρθουν καινούργιοι άνθρωποι,
                να συνοδεύσουνε τη βλακεία
                στην τελευταία της κατοικία;»
                                                                         Γεώργιος Σεφέρης

3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

Συμπεράσματα

Εχει σημασία σε αυτές τις συνθήκες, ο λαός να μην «παγώσει», να μην απογοητευτεί, να μην αποδεχτεί μια ακόμη υποχώρηση σε δικαιώματα και ανάγκες. Υπάρχει σήμερα διέξοδος. Είναι ο δρόμος της συσπείρωσης στα Συνδικάτα, στις Λαϊκές Επιτροπές, η πάλη, ο αγώνας ενάντια στο νέο αντιλαϊκό μνημόνιο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, ενάντια στις μεθοδεύσεις της εργοδοσίας, του κεφαλαίου που έχουν ξεσαλώσει στους χώρους δουλειάς, αξιοποιώντας το κλείσιμο των τραπεζών και τους κεφαλαιακούς ελέγχους και που αποθρασύνονται από τη νέα συμφωνία της κυβέρνησης. Είναι ο δρόμος της οργάνωσης της αντίστασης, της διεκδίκησης, αλλά και της αλληλεγγύης σε όσους υποφέρουν και θα υποφέρουν περισσότερο, εξαιτίας της εμβάθυνσης της χρεοκοπίας του λαού. Αυτός ο δρόμος σηματοδοτείται και με τα σημερινά συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ.
Είναι ώρα για συμπεράσματα, όχι παθητικά, όχι μοιρολατρικά, αλλά συμπεράσματα που θα βοηθήσουν τους εργαζόμενους, το λαό να κατανοήσουν ότι η υπόθεση βρίσκεται στα χέρια τους.
Ας σκεφθούν τι τους έλεγαν: Πως στις 25 θα ψηφίσουν και στις 26 τα μνημόνια θα τελειώσουν, ότι θα ψηφίσουν στο δημοψήφισμα και τα αντιλαϊκά μέτρα θα απορριφθούν. Ας σκεφθούν πόσες φορές προδόθηκαν από αυτό που έβγαλε η κάλπη.
Αποδεικνύεται ότι είναι κοροϊδία η λογική «κάτσε εσύ στη γωνιά», ρίξε την ψήφο σου και όλα θα αλλάξουν προς όφελός σου, η λογική της ανάθεσης και της παραίτησης. Δοκιμάστηκαν όλες οι δυνατές εκδοχές κυβερνήσεων αστικής διαχείρισης, όλες οι κυβερνήσεις εντός του σημερινού πλαισίου, με όλες τις πιθανές συνθέσεις όπως και αν αυτοχαρακτηρίστηκαν: Από τις «κεντροδεξιές» και «μνημονιακές» μέχρι τις «αντιμνημονιακές» και «αριστερές». Ολες καταλήγουν στον ίδιο αντιλαϊκό δρόμο. Καταρρέει ο μύθος πως μπορεί να υπάρξει μια διαπραγμάτευση με όφελος για το λαό, υπηρετώντας τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης, την ανάκαμψη των κερδών του κεφαλαίου, εντός των δεσμεύσεων της ΕΕ ή άλλων ιμπεριαλιστικών οργανισμών. Κάθε διαπραγμάτευση έφερε και χειρότερα για το λαό μας, κάθε νέα συμφωνία έφερε και μια καινούργια αντιλαϊκή επίθεση, την ίδια ώρα που ο λαός πάντα καλείται να νιώθει ανακουφισμένος γιατί - δήθεν - αποφεύχθηκαν τα χειρότερα! Αποδεικνύεται πόσο επικίνδυνη ήταν η επιδίωξη, ο λαός να γίνει χειροκροτητής μιας τέτοιας διαπραγμάτευσης.
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα για το λαό. Υπάρχει αισιόδοξη προοπτική, υπάρχει άλλος δρόμος. Βεβαίως, «άλλος δρόμος» δεν είναι να πέσουν οι εργαζόμενοι - ιδιαίτερα όσοι προβληματίζονται, έχουν ριζοσπαστικές διαθέσεις, αγωνιστικές εμπειρίες - στην παγίδα νέων αυταπατών και ψευδαισθήσεων, να αντικαταστήσουν την ψευδαίσθηση που καταρρέει σήμερα με μια καινούργια, για παράδειγμα ότι μια έξοδος από το ευρώ, μια κρατική χρεοκοπία και μια καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής θα ανοίξουν το δρόμο σε ριζικές αλλαγές.
Ο λαός πρέπει να πάρει την υπόθεση στα χέρια του, να πάρει μέρος στη συγκρότηση της δικιάς του αποφασιστικής δύναμης, στην ανασύνταξη του εργατικού - λαϊκού κινήματος, ξεπερνώντας τον εκφυλισμό και τα εμπόδια που βάζουν παλιές και νέες κυβερνητικές και εργοδοτικές συνδικαλιστικές ηγεσίες, ενισχύοντας τη συμμαχία ανάμεσα στους εργαζόμενους, στα φτωχά λαϊκά στρώματα της κοινωνίας. Ενα ισχυρό εργατικό - λαϊκό κίνημα που θα βάζει εμπόδια στην αντιλαϊκή επίθεση, ανοίγοντας το δρόμο για να έρθει ο ίδιος ο λαός στην εξουσία. Δυναμώνοντας την πάλη σε αντιμονοπωλιακή - αντικαπιταλιστική κατεύθυνση βάζοντας στο στόχαστρο τον πραγματικό αντίπαλο, το κεφάλαιο, τα μονοπώλια, την ΕΕ, την εξουσία τους. Ενισχύοντας τη συσπείρωση με το ΚΚΕ και την πολιτική του.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ  15-7-15

3ο ΜΝΗΜΟΝΙΟ

4Χ4

ΣΤΑ 4 Χ 4

Γράφει ο Γιώργος Αλιφτήρας 

Ποτέ μου δεν πίστεψα, ότι η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , θα έπεφτε στα 4. Δεν το σηκώνει το «τούτο» της. Τι θα πει ο κόσμος! Φτώχεια και κακομοιριά. Γι’ αυτό έπεσε στα 4Χ4. Να ‘χει και έναν ευρωπαϊκό αέρα ρε παιδί μου. Μην βγει κανένας «λιγούρης» και τους πει ότι δεν έχουν και τετρακίνηση.
Βέβαια όλο τα καλά έχουν και τα προβλήματα τους. Άντε να ξεχαστεί κανένας και να κάνει τον πολλαπλασιασμό. Σαν κομμένη σαρανταποδαρούσα θα φαίνεται, πεσμένη στα 16.
Τι τα θες όμως. Εκεί που όλοι ετοιμάζονταν να ράψουν μπλουζάκια με την μούρη των Τσίπρα-Καμένου και λοιπών αντιστασιακών, προσπαθούν τώρα να γλυτώσουν όπως – όπως, απ’ τη γραβάτα που ντε και καλά θέλει να τους περάσει η κυβέρνηση.

(Γι’ αυτό οι κυβερνητικοί δεν φορούσαν γραβάτα. Τις φύλαγαν για τον κοσμάκη.) Γιατί όπως και να το κάνουμε, μια τέτοια κυβέρνηση ποτέ δεν θα μας κρεμούσε με παλιοτριχιά όπως η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Τι διάβολο. Στην Ευρώπη είμαστε.
Έτσι αντί να συμφωνήσει με τους ευρωπαίους, (άλλωστε οι ίδιοι της συγκυβέρνησης, σέβονται το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος), τους κάνουν μια τρίπλα την τελευταία ώρα, και κρατώντας όλους τους εφαρμοστικούς νόμους και τα μνημόνια των προηγουμένων κυβερνήσεων, (να θυμηθώ λίγο. Α! των γερμανοτσολιάδων) διαμορφώνουν αυτοί ένα νέο μνημόνιο με επιπλέον κόστος για τα λαϊκά στρώματα πάνω από 13 δις, και βάζουν τους ευρωπαίους να συμφωνήσουν μαζί μας, αφού πρώτα δυναμώνουν την εθνική τους διαπραγμάτευση, με μεταγραφές όπως, ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΠΟΤΑΜΙ. Έτσι για παράδειγμα, καταργούν τον ΦΠΑ, όταν ο κόσμος βοσκάει σε δημόσια λιβάδια ,(κάργα φιλολαϊκό μέτρο) στον μεσαίο ΦΠΑ αν ξεχαστεί κανένας και πάρει κανένα λάχανο (ασυσκεύαστο εεεε!), και με το 23% περιμένουν στην γωνία τους παρά πολύ πλούσιους που θα τολμήσουν να αγοράσουν ένα πακέτο φασόλια. Παίρνοντας υπ’ όψιν σας ότι με τα μέτρα αυτά θέλουν να χτυπήσουν τον μεγάλο πλούτο, δείτε και την θετική του πλευρά. Αν σας περισσέψει κανένα φράγκο, (φτου κακά) κανένα ευρώ ήθελα να πω, και πάρτε κανένα πακέτο μακαρόνια, φαντάζεστε πόσο θα ανέβει το προφίλ σας! Θα περνάτε βόλτα στην σκουφά και θα λένε με θαυμασμό: Α! ο κύριος τάδε, πήρε δυο πακέτα μακαρόνια. Άσε που αν σας μείνει και για σάλτσα θάστε περιζήτητος γαμπρός.
Με αυτά και τα άλλα ξεχάσαμε το βασικότερο. Το μεγάλο ευαγές ίδρυμα, το ναό της δημοκρατίας, το κοινό τους σπίτι, (σαν να μαζευτήκαν πολλοί, και δεν ξέρω ποιοι είναι από κάτω) κ.λ.π. δημοκρατικά επιφωνήματα, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Έτσι αφού μπούκαραν στο ναό του Σολομώντα ως νέοι μεσσίες για να πλακώσουν με το μαστίγιο όλους αυτούς που τον έκαναν οίκο εμπορίου, μας έκαναν την τιμή να το ρίξουν στο κουβεντολόι αυτοί και να σταυρώσουν όλους εμάς.
Αλλά και η αριστερά τους; Δεν ήξερε τι ποιεί η δεξιά τους;
Τι νόμιζαν; ότι θα βάλει υποψηφιότητα ο Τσίπρας για πρόεδρος της κομισιόν, και θα έκανε την αυτοκριτική του ο Σπάρτακος, που δεν έβαλε υποψηφιότητα για ανθύπατος της Ρώμης;
Τι νόμιζαν; Ότι ο Τσέ Γκεβάρα θα κτυπάει τώρα το κεφάλι του που δεν πρόλαβε να αναδείξει την αγαθοεργία του καπιταλισμού και τα ευγενικά του ιδεώδη; ότι το μετάνιωσε που δεν πρόλαβε να παλέψει για να πάει καλά η ανταγωνιστικότητα του καπιταλισμού;
Τέτοια νόμιζε η «αριστερά» τους και για αυτό ψήφιζαν από κοινού την συμφωνία του Μάαστριχτ, για ελευθερία κίνησης ανθρώπων, εμπορευμάτων και κεφαλαίων, για να αναρωτιούνται τώρα ως νέοι Σερλοκ Χολμς, πως έβγαλαν στις τράπεζες της Ελβετίας στις οφσόρ στα νησιά Κάιμαν κ.λ.π πάνω από 500 δις η αφρόκρεμα των πατριωτών καπιτα-ληστών. Ώρα είναι να μας πουν ότι τα φόρτωναν κάθε βράδυ στα γαϊδουράκια τους, περνάγανε με στερήσεις τα χιόνια της Πίνδου και των Άλπεων, και έφταναν κατάκοποι στην ελβετική τράπεζα ξεφορτώνοντας τις δεσμίδες τους, να έχουν κάτι στην άκρη για τα γεράματα τους. Τέτοια νόμιζε και παλεύει με νύχια και δόντια να βγάλει σε πρόωρη σύνταξη μόνο το ......λαϊκό κίνημα. Το είπαν άλλωστε. Αυτοί θα ακολουθούν τους εργάτες, (για να μπορούν να τους περδικλώνουν με την άνεση τους.)
Με το δεξί χέρι το 3ο μνημόνιο, με το αριστερό χτύπημα με κάθε μέσο του ταξικού κινήματος, και με τα δυο μαζί προσπάθεια να χτυπήσουν το Κ.Κ.Ε, το μόνο κόμμα που δεν τους έκανε το χατίρι να αφήσει τον λαό έρμαιο στις ορέξεις των αφεντικών τους.
Με τα δυο χέρια προσπαθούν ακόμα και σήμερα να πείσουν το λαό ότι δεν μπορεί μονός του, να κουμαντάρει τον πλούτο που παράγει, και πρέπει να έχει τους γαρουφάκηδες και τους τσακαλώτους του, τα αφεντικά και τους γιάπιδες τους.
Με τα δυο χέρια προσπαθούν όλοι μαζί να πείσουν τον λαό ότι για να επιζήσει πρέπει να περνά από καθημερινή αξιολόγηση των αφεντικών και του κράτους των.
Δυστυχώς για εσάς ο κόσμος δεν έχει 4Χ4. Και μόνο για το λόγο αυτό δεν μπορεί να γονατίσει στα δεκαέξι. Μπορεί όμως μόλις βγει στο δρόμο, (και θα βγει) να φάνε την σκόνη του όλα τα 4Χ4.

ΗΧΩ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ  14-7-15

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ

Μια φωτογραφία - ντοκουμέντο

Το πρωτότυπο μιας φωτογραφίας - ντοκουμέντου παραδόθηκε στο Αρχείο του ΚΚΕ. Είναι η φωτογραφία που τραβήχτηκε λίγα λεπτά μετά το χτύπημα του Σωτήρη Πέτρουλα στη διάρκεια των «Ιουλιανών». Ο δημοσιογράφος, τότε, της «Αθηναϊκής» Γιώργος Κουτλίδης (υπέγραφε σαν Γιώργος Σειρηνός), που κάλυπτε την πορεία, μεταφέρει στα χέρια του τον τραυματισμένο από δακρυγόνο Σωτήρη Πέτρουλα.
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-7-15

ΠΟΛΙΤΙΚΗ

Δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Χρυσή Αυγή και τη δίκη των στελεχών και μελών της

Την Πέμπτη, 9 Ιούλη, στη δίκη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής, αναγνώστηκε από το δικαστήριο ο κατάλογος των μαρτύρων κατηγορίας που κλήθηκαν από την Πολιτική Αγωγή. Ανάμεσά τους είναι και ο Μίκης Θεοδωράκης, που έχει προταθεί από την Πολιτική Αγωγή των κομμουνιστών συνδικαλιστών που δέχτηκαν την επίθεση των χρυσαυγιτών στο Πέραμα.Με αυτήν την αφορμή, το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ έδωσε στη δημοσιότητα γραπτή δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη για τη Χρυσή Αυγή και τη δίκη των στελεχών και μελών της.
Ολόκληρη η δήλωση του Μίκη Θεοδωράκη έχει ως εξής:
«Η Χρυσή Αυγή από την άποψη της ιδεολογίας, της οργάνωσης και των εκδηλώσεών της είναι ένα κακέκτυπο του Χιτλερισμού - Ναζισμού. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ, ότι ο Ναζισμός μπορεί να στηρίζεται στη φασιστική θεωρία του Μουσολίνι, όμως στην πράξη εξελίχθηκε από τον Αδόλφο Χίτλερ σε μια τεράστια εγκληματική μηχανή, που ξεπερνά σε βαρβαρότητα όλες τις απάνθρωπες πράξεις μέσα στην παγκόσμια Ιστορία. Ο Χίτλερ, καλλιεργώντας συστηματικά τα εγκληματικά ένστικτα των οπαδών του, δημιούργησε μιαν απάνθρωπη μηχανή φόβου, πόνου και θανάτου με την ομαδική εξόντωση εκατομμυρίων ανθρώπων χωρίς διάκριση εθνοτήτων, φυλών και ηλικιών.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο φασισμός όσο και ο ναζισμός είχαν ως βασικό τους στόχο την εξόντωση του κομμουνισμού. Δεν υπολόγισαν όμως σωστά τη θέληση των λαών και την απόφαση της Ιστορίας να είναι ο κομμουνισμός ο νεκροθάφτης τους. Μπροστά σ' αυτή την τιτάνια μάχη ανάμεσα στους δύο θανάσιμους εχθρούς, η προσπάθεια ορισμένων μαύρων πολιτικών αντιπάλων σήμερα να εξομοιώσουν αυτούς τους δύο, καταντά γελοία και βλάσφημη απέναντι στους χιλιάδες νεκρούς, που με επικεφαλής τον Κόκκινο Στρατό έμπηξαν την κόκκινη σημαία στην καρδιά του τέρατος στο Βερολίνο, στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Η σημαντική ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής οφείλεται στη βαθιά οικονομική και κοινωνική κρίση που πλήττει τη χώρα και το λαό μας τουλάχιστον τα πέντε τελευταία χρόνια σε συνδυασμό με την αδυναμία της πολιτικής εξουσίας που αντί να βρει λύσεις στα μεγάλα προβλήματα που μας καταδυναστεύουν, μας οδηγεί σε όλο και βαθύτερες δοκιμασίες. Εννοείται ότι δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε και την πολύπλευρη στήριξη που είχε η Χρυσή Αυγή από μηχανισμούς του συστήματος και από διάφορα συμφέροντα εντός και εκτός Ελλάδος.
Για όποιον έχει μελετήσει την σύγχρονη Ιστορία και ειδικά της Γερμανίας, αυτή η ανοδική πορεία της Χρυσής Αυγής είναι πανομοιότυπη με την άνοδο και την πλήρη επικράτηση του Χίτλερ, ο οποίος εκμεταλλεύτηκε τη βαθιά εθνική, οικονομική και κοινωνική κρίση στη δεκαετία του 1920-1930 και την αγωνία και το θυμό του γερμανικού λαού εκείνης της εποχής.
Ενα από τα κύρια ιδεολογικά όπλα του Γερμανού δικτάτορα υπήρξε η φυλετική του θεωρία, ο ρατσισμός. Η Χρυσή Αυγή τον μιμείται και σ' αυτό το σημείο σπέρνοντας το μίσος κατά των ξένων μεταναστών με πράξεις βίαιες, που προσβάλλουν το λαό και τη χώρα μας και που έχουν ως βάση τη φυλετική θεωρία του Ναζισμού.
Για την κατάκτηση της απόλυτης εξουσίας, ο Χίτλερ επέλεξε έναν διπλό δρόμο: Την παράνομη τρομοκράτηση και τη νόμιμη συμμετοχή στο ανώτατο όργανο εξουσίας, τη γερμανική βουλή.
Και στο σημείο αυτό η τακτική της Χρυσής Αυγής είναι πανομοιότυπη με εκείνη των Χιτλερικών - Ναζιστών.
Οι Γερμανοί είχαν οργανώσει Ομάδες Εφόδου, στην αρχή άοπλες και στη συνέχεια με οπλισμό και στρατιωτική πειθαρχία. Ξεκίνησαν με μερικές εκατοντάδες για να φτάσουν στα δύο εκατομμύρια την εποχή της ανόδου του Χίτλερ στην εξουσία. Οι ομάδες αυτές κατ' αρχήν έκαναν τη εμφάνισή τους με καθημερινές στρατιωτικού τύπου παρελάσεις, για να φτάσουν αργότερα σε επιθέσεις, ξυλοδαρμούς και καταστροφές μαγαζιών και Συναγωγών. Ακόμα και σε φόνους.
Το ίδιο και η Χρυσή Αυγή οργάνωσε τις δικές της Ομάδες Εφόδου με ομοιόμορφες στολές και στρατιωτική πειθαρχία, με στρατιωτικά γυμνάσια, στρατιωτικές παρελάσεις και βίαιες ενέργειες, ξυλοδαρμούς, καταστροφές, μαχαιρώματα και τέλος με φόνους, όπως αυτός του Παύλου Φύσσα.
Από ένα σημείο και πέρα άρχισαν να εξοπλίζονται με πολεμικά όπλα και να εξελίσσονται σε τακτικό στρατό με εκπαίδευση αξιωματικών. Αυτός ο μεγάλος εξοπλισμός φανερώνει τις διασυνδέσεις τους με σημαντικά ελληνικά και προ παντός ξένα κέντρα ναζιστικής ιδεολογίας.
Οπως προαναφέραμε, στο δρόμο προς την κατάκτηση της απόλυτης δικτατορικής εξουσίας και κατά το παράδειγμα του Χίτλερ, σχημάτισαν κόμμα ακολουθώντας το νόμιμο τρόπο της εισόδου στη Βουλή των Ελλήνων με στόχο να καταλύσουν με τη βοήθεια των Ομάδων Εφόδου, οι οποίες όπως φαίνεται προκαλούν δέος και εντυπωσιάζουν ορισμένα στρώματα της Κοινωνίας, ώστε να αυξάνεται η εκλογική τους δύναμη.
Προς την κατεύθυνση αυτή βοηθούν, όπως είπαμε, και οι τραγικές συνθήκες μέσα στις οποίες έχουν ρίξει το λαό μας οι σύγχρονες πολιτικές συγκυρίες.
Η λύση θα ήταν να περιλάβουν οι συντάκτες του σημερινού Συντάγματος ένα άρθρο που να απαγορεύει την οποιασδήποτε μορφής δημόσια έκφραση της ναζιστικής εγκληματικής ιδεολογίας και πρακτικής, δεδομένου ότι και η χώρα μας υπήρξε θύμα της ναζιστικής θηριωδίας. Η παράλειψη ενός τέτοιου άρθρου οδηγεί σε τραγικο-κωμικές καταστάσεις όπως η τωρινή παρουσία βουλευτών που έρχονται από τις φυλακές σιδηροδέσμιοι για να αγορεύσουν και να ψηφίσουν.
Προσωπικά θεωρώ την κατάσταση αυτή ως βλασφημία (με τον επιεικέστερο χαρακτηρισμό) απέναντι στην ιερότητα αυτού του ανώτατου οργάνου της Ελληνικής Δημοκρατίας, της Βουλής των Ελλήνων.
Στην περίοδο 1967 - 1974 βιώσαμε την τραγωδία της στρατιωτικής δικτατορίας.
Θα πρέπει όμως να υπογραμμίσω στο σημείο αυτό, ότι η δικτατορία που οραματίζονται οι κατηγορούμενοι εκπρόσωποι της Χρυσής Αυγής θα ήταν δεκάδες φορές χειρότερη. Γιατί ο Παπαδόπουλος είχε μοναδικό του στήριγμα τις ένοπλες δυνάμεις, ενώ η Χρυσή Αυγή έχει, όπως και ο Χίτλερ, και την συμπαράσταση πολλών εξαπατημένων Ελλήνων ψηφοφόρων.
Αθήνα 20/4/2015
Μίκης Θεοδωράκης».
ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-7-15

ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Η ελπίδα ήρθε και ψόφησε

Πουλάς το πολιτικό φούμαρο «μνημόνιο - αντιμνημόνιο» σαν αναβολικό σε δυστυχισμένους Ευρωπαίους - Ελληνες ευρωδούλους για πεδίο αντίστασης. Παγιδεύεις τις μάζες με νεανική φάτσα και λεξιλόγιο του παππού. Φουσκώνουν τα μούσκουλα στο αστικό γυμναστήριο, γκαρίζουν οι πάτρωνες της τρόικας «κάτσε κάτω απ' την μπάρα» και το 4 γίνεται 36 κι έρχεται και το bonus του ιδιοκτήτη του γυμναστηρίου και να σου τσουπ 149 + τα τρενάκια των ΑΝΕΛ και προκύπτει συγκυβέρνηση. Τσαφ - τσουφ το τρένο περνά και τη Λεπέν να φωνάζει μπράβο Αλέξη συναντά, πετάς κι ένα δημοψήφισμα, μας έκοψε μέρες να του δίνουμε χρόνια στην εξουσία, θρίαμβος! Θρίαμβος; Απόδειξη. Ηρθε. Μνημόνιο 3, αριστερό και καμαρωτό, πάση θυσία εντός ευρώ, εντός - εκτός κι επί τ' αυτά, τ' αστραφτερά οπορτουνιστικά τερτίπια. Η επανάσταση τώρα δικαιώνεται ως τρικυμία εν ποτηρίω των συμφερόντων του κεφαλαίου.

Μετά ήρθε η συναίνεση και η νέα συμμαχία των προθύμων σε μια αρένα από ΑΤΜ που ντύθηκαν δράκοι και χίμηξαν στον κοσμάκη, ώσπου να παρακαλάει να αποδειχτούν όλοι οι καλοί άνθρωποι πλην ΚΚΕ ηρωικοί τρανσφόρμερς της αριστεράς.

Αχ, ωρέ σύντροφοι τέτοιο παιχνίδι εικονικής αριστερής πραγματικότητας δεν έχει ξαναπαιχτεί παρά μόνον στις οθόνες των χρηματιστηρίων που για τις ανάγκες του πόπολου δείχνουν κάπου - κάπου κι ανθρωπιστικές καταστροφές. Και φώναζε το Κόμμα. Πως άμα αρχίζεις να παίζεις το chicken game, το παιχνίδι της κότας, πίτουρο γίνεσαι και το όχι το τρώει το ναι με μαντρωμένα κοκόρια, που λαλούν, συναινούν, και ψηφίζουν. Πάση θυσία. Αυτοί το πάση και τα πάντα όλα κι οι υπόλοιποι άπαντες τη θυσία.

Λίγο το 'χεις να ανάγεται ο αγρότης σε εφοπλιστή μέσα σε 5 νύχτες μετά το δημοψήφισμα και να του πετσοκόβονται τα φοβερά προνόμια του στόλου των τρακτέρ των Μανωλάδων και των άφθονων λιπασμάτων και ιδρώτα; Το τρίτο και φαρμακερό αριστερό μνημόνιο διορθώνει αυτή την αδικία. Λίγο το 'χεις να πληρώνει προκαταβολή φόρου 100% το εβγατζίδικο της γειτονιάς όπως ακριβώς κι ο δυστυχής αλυσιδωτός σουπερμαρκετάς; Μέσα στον παραλογισμό και την αδικία που συνεπάγεται ο τυχοδιωκτισμός και η κακοήθης συμπύκνωση του χρόνου των τυραννισμένων της λιτότητας, βγήκαν ακόμα και τα μάτια των τυφλών που τόλμησαν να επενδύσουν στην ελπίδα που ερχόταν και πέθανε με το που έφτασε.

Οταν έχει στεγνώσει το σάλιο του εργαζόμενου - άνεργου κόσμου μπορεί και να μη φοβάσαι το φτύσιμο. Ιστορική μπανανόφλουδα. Οσοι την πάτησαν περιμένουν τώρα τον ΕΝΦΙΑ του παρόντος και του μέλλοντός τους. Το συντριπτικό ιδεολογικό κάταγμα που υπέστη η αριστερά μπήκε στον ευρωπαϊκό γύψο κι η αποκατάσταση του λαού και των προσδοκιών του δεν γίνεται χωρίς ανάταξη του κινήματος και χωρίς ταξική συνειδησιακή φυσικοθεραπεία. Καμιά ζημιά δεν είναι μοιραία όσο το ΚΚΕ δε συνωστίζεται σε ανίερες συμμαχίες προθύμων και ιερά ξεγελάσματα μαζών που αντιστέκονται όταν η πραγματικότητα ξεπερνάει την προσωρινή παγίδευσή της σε προσωπικές τακτικές και στρατηγικές ονειρώξεις.

Τώρα δεν πρέπει να λείψει κανείς για να μην πάθει κανένας κακό, αφού το game over τους (τέλος παιχνιδιού) γίνεται πιο αναγκαία, πιο πρακτικά και πιο επιτακτικά πάλης ξεκίνημα, νέοι αγώνες... Ο,τι κι αν ψηφιστεί μπορεί και πρέπει να μην εφαρμοστεί κι εκεί θα φανεί πόσα απίδια έχει ο σάκος. Γιατί μετά απ' το μνημόνιο ένα, μνημόνιο δύο και τώρα αριστερό και τρία θα πληθύνει ο κόσμος που θ' αναρωτηθεί εκείνο το απλό και ωραίο «με τον ήλιο τα μπάζουνε, με τον ήλιο τα βγάζουνε τι έχουν τα έρμα και ψοφάν;»...

Της
Λιάνας ΚΑΝΕΛΛΗ

ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ 12-7-15